20 procent van staatsbank moet 2 miljard opleveren om de begrotingsgaten te dichten.
De federale regering-De Wever heeft het licht op groen gezet voor een gedeeltelijke verkoop van Belfius. Maximaal 20 procent van de staatsbank wordt in de etalage gezet, goed voor een verwachte opbrengst van ongeveer 2 miljard euro. Officieel heet dat “kapitaalopening”. In de praktijk lijkt het vooral een nieuwe creatieve poging om de begroting recht te houden zonder al te veel pijnlijke keuzes.
Van reddingsoperatie naar verkoopdossier
Bijna 15 jaar geleden werd Dexia Bank België volledig genationaliseerd om het financiële systeem overeind te houden. Wat toen een noodmaatregel was, groeide uit tot Belfius: een volledig staatsbedrijf, winstgevend en intussen een vaste waarde in het bankenlandschap.
Nu moet precies diezelfde instelling deels verkocht worden om budgettaire ademruimte te creëren. Een klassieke cirkelbeweging in overheidsland: eerst redden met belastinggeld, daarna verzilveren wanneer de begroting het vraagt.
2 miljard hier, 2 miljard daar
De operatie moet de schatkist naar schatting zo’n 2 miljard euro opleveren. Al is dat eerder een optimistische raming dan een gegarandeerd bedrag. De waarde van Belfius ligt hoger op papier, maar een private koper weet uiteraard ook hoe begrotingsnood werkt: dat drukt de onderhandelingspositie automatisch.
Met andere woorden: wat vandaag als “opbrengst” wordt geboekt, is morgen vooral een kwestie van korting geven om snel geld te zien.
Begroting eerst, strategie later
Oorspronkelijk werd gefluisterd dat zulke staatsverkoopopbrengsten richting defensie-investeringen of een industrieel fonds zouden gaan. Die plannen zijn intussen naar de achtergrond verdwenen.
Wat overblijft is de klassieke route: schuldafbouw en begrotingsinpassing. Geen visionair investeringsplan, wel een boekhoudkundige ingreep die het tekort tijdelijk moet dempen.
Politieke duw- en trekwerk rond Belfius
Zoals wel vaker in dit soort dossiers, speelt de politiek op meerdere borden tegelijk. Binnen de coalitie werd maanden gediscussieerd over de voorwaarden.
Een mogelijke fusie met verzekeraar Ethias werd naar voren geschoven als hefboom om interne tegenstellingen te sussen. Die piste is complex, gevoelig en allesbehalve uitgewerkt, maar ze blijft wel dienen als politiek smeermiddel om iedereen aan boord te houden.
Ondertussen wordt SFPIM gevraagd om de verschillende scenario’s verder te bekijken. Tijd winnen blijft in politieke dossiers vaak even waardevol als beslissen.
Timing als begrotingsinstrument
De timing van de operatie is geen detail. Als de verkoop te lang aansleept, dreigt een ander budgettair “gat”: een verwacht superdividend van 500 miljoen euro dat in de begroting werd ingeschreven.
In dat soort redenering wordt een bank niet alleen een financieel actief, maar ook een kasbon met politieke vervaldatum.
Van crisisbank naar begrotingsreserve
Toen de Belgische staat Dexia in 2011 volledig in handen nam, kostte dat de belastingbetaler miljarden. Intussen vloeide via Belfius al opnieuw miljarden terug naar de overheid in de vorm van dividenden.
Nu komt daar een nieuwe fase bij: de gedeeltelijke verkoop. Niet omdat het strategisch noodzakelijk is, maar omdat de begroting opnieuw lucht nodig heeft.
Of anders gezegd: de staat die ooit redder werd van een bank, gebruikt diezelfde bank nu als buffer tegen zijn eigen rekenkunde.
(Foto: Didier Lebrun/Photo News)
