Zegt dit meer over politiek, of over televisie?
Wat krijg je als je politiek, televisie en een vleugje controverse mengt? Het antwoord ligt verscholen in het nieuwste programma Hertoginnedal, een gesubsidieerde poging van documentairemaakster Tess Uytterhoeven om het vrouwbeeld in politiek en media opnieuw te definiĆ«ren ā of eerder uit te melken. En zoals altijd: controverse verkoopt. Het ultieme blikvanger? Stephanie DāHose, Open Vld-senator, en haar onthulling over een āpijpverzoekā van een collega-politicus.
Een politiek getint realitycircus
Hertoginnedal wordt in de markt gezet als een serieuze kijk op de levens en keuzes van zeven vrouwelijke politici. De cast is zorgvuldig samengesteld om iedere politieke kleur te vertegenwoordigen: van de conservatieve Zuhal Demir (N-VA) tot de socialistische Caroline Gennez (Vooruit) en de progressieve Petra De Sutter (Groen). Het programma claimt āempoweringā te zijn, maar laat zich vooral kenmerken door sensationele fragmenten en scherpe persoonlijke uitspraken. De campagne voor de volgende verkiezingen begint voor raspolitici de avond na de laatste verkiezingen, niet waar.
Daar heb je D'Hose
Enter Stephanie DāHose, die naar eigen zeggen gepasseerd werd als vaste gast en slechts een incidenteel bezoek mocht brengen aan de opnames. Doch, dat kon haar ambitie niet te temperen, want Stephanie zorgde ervoor dat haar passage de headlines haalde ā en hoe.
De āpijpā-revelatie: een strategische zet?
In een fragment dat door de makers gretig werd verspreid, onthulde DāHose dat ze ooit door een collega-politicus was gevraagd om hem ā naar eigen zeggen bij wijze van grap ā te pijpen. Dit incident, jaren geleden gebeurd, werd plots haar moment om een punt te maken over grensoverschrijdend gedrag in de politiek. De boodschap van Stephanie? āWe mogen nooit zwijgen.ā
Stephanieās onthulling roept meer vragen op dan ze beantwoordt. Waarom bleef ze destijds stil? Waarom nu, in een programma dat vooral lijkt te draaien om persoonlijk profileren? En belangrijker: wat zegt dit over hoe onze volksvertegenwoordigers de politiek soms herleiden tot een podium voor persoonlijke campagnes?
Een goedkoop schandaal in een duur jasje
De ophef rond DāHoseās uitspraken zegt vooral veel over het niveau van āHertoginnedalā zelf. Een programma dat pretendeert vrouwen in de politiek een podium te geven, maar in werkelijkheid vooral mikt op sensationele headlines en sociale media-buzz. Een programma dat meer draait om de ijdelheid van zijn deelnemers dan om inhoudelijke discussies. Of is dat te kort door de politiek bocht?
Profileert DāHose zich als een voorvechter van gelijkheid en respect, of is haar keuze om dit specifieke verhaal te delen eerder een strategische marketingzet dan een oprechte poging om grensoverschrijdend gedrag aan te kaarten.
Tussen satire en zelfverheerlijking
De keuze van de programmamakers om DāHoseās passage op deze manier te framen, is even strategisch als getelefoneerd. Controverse verkoopt, en niets doet dat beter dan een pikant onderwerp gekoppeld aan een bekend gezicht.
De tweet die alles samenvat
Als klap op de vuurpijl deelde DāHose het bewuste fragment zelf op X, met de toevoeging:
āWas het zo goed dat je mij zou kunnen pijpen? Toen ik enkele jaren geleden een compliment gaf aan een collega, was dat zijn antwoord. Zoān dingen gebeuren ook vandaag nog. We mogen nooit zwijgen en omstaanders moeten durven reageren.ā
Opvallend genoeg lijkt het programma ā en Stephanieās deelname daaraan ā allesbehalve een breuk met zwijgen. Het voelt eerder als een zorgvuldig geplande mediastunt dan een oprechte getuigenis. De woorden āWe mogen nooit zwijgenā klinken hol wanneer ze enkel worden uitgesproken op momenten die gunstig zijn voor de eigen publiciteit.
