Donald Trump beloofde ooit dat hij de oorlog in Oekraïne in 24 uur zou oplossen. Intussen zijn we 11.496 uur verder en blinkt het varkentje dat hij ging wassen nog altijd niet. Sterker nog: de Amerikanen lijken stilaan zelf te beseffen dat praten met Vladimir Poetin ongeveer even efficiënt is als onderhandelen met een maffiabaas die al beslist heeft dat hij je huis gaat afpakken.
11.496 uur en het varkentje dat Trump ging wassen in 24 uur blinkt nog niet. Bij zoverre zelfs dat de Amerikanen er de brui aan geven. De onderhandelingen met Rusland en Oekraïne gaan de ijskast in. Meer dan een jaar hebben de Amerikanen geprobeerd om vriendjes te worden met Poetin en zo de oorlog in Oekraïne tot een einde te brengen. Op dat vlak moet je Trump nageven dat hij zijn stinkende best heeft gedaan. Hopen verleidelijke commerciële beloften tot en met een rode loper in Anchorage. Allemaal onderhandelingstechnieken die in de Trump-wereld zouden aanslaan. Maar Poetin is Trump niet. Poetin interesseert alleen pure macht. Bij voorkeur met geweld af te dwingen. Zoals dat gebeurt bij de maffia. Contracten hangen daar aan elkaar op basis van angst. Niet op basis van samenwerking.
Valse vredesduiven hebben voor Trump eraan begon opgeroepen om te spreken met Poetin. De arme man zat in het Kremlin moederziel alleen te wachten om te mogen spreken met iemand. De sukkelaar. En niemand wou met die brave mens spreken. Er moest maar gesproken worden en dan zou de hele oorlog meteen stoppen. Ook de Antwerpse professor Sauer beweerde dat spreken dra de oplossing zou brengen. Ik heb er toen in mijn columns al op gewezen dat spreken geen oplossing is. Een onderhandeling heeft maar zin als er een akkoord uitkomt. En laat daar nu net de valse vredesduiven heel erg over zwijgen. Want die valse vredesduiven wilden eigenlijk dat Poetin gewoon zijn goesting kreeg. Heel Oekraïne voor Poetin. Wat daar de consequenties van zouden geweest zijn, daar bleef het al even ongelofelijk stil over. Die valse vredesduiven hadden vooral de overwinning van Poetin op het oog. Want de Russische beer kan toch geen oorlog verliezen. En dus mogen we de gruwelijke dictator niet te veel poken.
Hoezo die beer kan geen oorlog verliezen? We zetten de 7 meest plausibele scenario’s van verlies voor Rusland op een rij.
- It’s the economy, stupid. De Russische economie en daarmee ook het regime, klappen in elkaar. Zoals het ijzeren gordijn. Als morgen de prijzen van de olie opnieuw gaan dalen en de Oekraïeners verder de olie-installaties onklaar bombarderen, zit zo’n scenario eraan te komen.
- Poetin wordt afgezet. Het zou niet de eerste Russische paleisrevolutie zijn. Vandaag zijn er verschillende hooggeplaatste Russen, onder andere in het Russisch parlement, die daarvoor waarschuwen.
- Een aantal republieken scheurt zich af waardoor de vleesbron voor de oorlog opdroogt. De militaire slagkracht van Rusland is een stuk afgenomen en we zien als in Armenië en Azerbaijan een evolutie in die richting. In verschillende afgelegen republieken liggen de begraafplaatsen behoorlijk vol. De appetijt daar om nog meer mannen op te offeren is niet bijzonder groot meer.
- Oekraïne breidt de death-zone met dronecontrole uit over de hele Donbass en eventueel ook de Krim. In dat geval wordt de hele bevoorrading van dat gebied door de Russen onmogelijk. Actueel al bezig met de drones op de snelweg naar de Krim die dichter bij de Zee van Azov ligt dan bij de frontlinie.
- Poetin sterft aan één of andere vuile ziekte of maakt er zelf een einde aan. Zijn collega uit Duitsland achterna.
- De Oekraïners kuisen de Russen buiten. De voorbije weken hebben de Oekraïners (bescheiden) terreinwinst gemaakt. Maar in een oorlog kan het plots snel gaan. Als de bevoorrading van de achterlinies in Donbass wegvalt, de aanvoer van mensen en materieel verder stokt, de luchtafweersystemen nog wat meer in aantal dalen, dan zou er wel eens een doorbraak in de andere richting kunnen komen.
- De stekker eruit. Rusland voelt dat er verlies in zit en geeft er de brui aan. Er zijn nu al berichten dat het Kremlin werkt aan een scenario voor een einde van de oorlog dat kan verkocht worden aan de slaafse Russen als een overwinning die er in werkelijkheid geen is.
Als deze scenario’s of één ervan dichterbij komen, dan maken onderhandelingen een kans. Zo lang Poetin gelooft dat zijn plan B voor onderhandelingen, zijn “BATNA” in technische onderhandelingstermen een beter oplossing is dan de onderhandelde oplossing, komt er geen akkoord. Voor Poetin is het plan B eigenlijk het plan A: de overwinning in Oekraïne. Hij heeft er dus geen belang bij de onderhandelen. Dat wordt erg anders zodra dat plan B een stuk minder waarschijnlijk wordt.
Dat had de onderhandelingsstrategie van Trump moeten zijn. Target negotiations. De waarschijnlijkheid van overwinning van Poetin doen dalen. Maar Trump koos voor wat hem het dichtst bij het hart ligt. De “relationship negotiation”. Werken aan de relatie en belonen om tot een deal te komen. Na 11.496 uur kan je gerust zeggen dat die strategie totaal mislukt is.
