Het is gemakkelijk om kritiek te hebben op politie en gerecht, maar een speurder leerde me ooit om bij een complex dossier een enkele of dubbele tijdlijn te maken. Op die manier worden schijnbaar toevallige gebeurtenissen duidelijker. Die techniek pasten we toe op het dossier van Elio Di Rupo en zijn voormalige vertrouweling Luc Joris. Het verklaart effectief een aantal zaken.
Elio Di Rupo (Morlanwelz, 18 juli 1951) is een Belgische politicus voor de Parti Socialiste (PS). Van 6 december 2011 tot 11 oktober 2014 was hij premier van België. Luc Joris (Edingen, 28 december 1955) was zijn toubib. Ze hebben ook regelmatig samen gesport.
Geen premier meer
Volgens onze informatie is het einde van het premierschap van Di Rupo een belangrijk referentiepunt in het dossier. Joris kwam immers voor het eerst echt in het nieuws toen zijn Luxemburgse firma Bremco Management bekend raakte, begin 2015. Voor alle duidelijkheid: het is as such niet strafbaar om een dergelijke firma te hebben. De vraag is enkel op welke manier die onderneming gebruikt of misbruikt worden. P-magazine ontdekte overigens dat Bremco Management onlangs failliet werd verklaard.
Achter de schermen was er dan al heel wat beweging. Begin 2011 hadden speurders van Jumet immers een socialistisch bolwerk van La Louvière in het vizier. Hier was het de groep van Franco Dragone die hen interesseerde. De beroemde directeur wordt dan verdacht van belastingfraude, witwassen van geld, niet-aangegeven werk en subsidiefraude. Een dossier waarin we ook de naam van Luc Joris vinden.
Le Soir Magazine: “Twee jaar lang, in 2012-2013, werden de 34 onderzoekers die aan deze hete zaken (td: Dragone en andere) werkten, gedestabiliseerd door beschuldigingen die later ongegrond werden bevonden. Volgens de advocaten van de anticorruptieagenten zou het een echte samenzwering zijn die aan de top van de rechterlijke macht en de politie is gesmeed. Er is geen twijfel, zo wordt gezegd, dat de reputatie van deze kostbare premier (Di Rupo) wordt aangetast in de strijd tegen de separatisten.“
Eind 2014 is die “kostbare” Elio Di Rupo wel geen premier meer en kan het gaspedaal dus iets dieper ingedrukt worden. Er is een zoeking in de woning van Joris. In de winter van 2014 was de vogel wel stiekem gaan vliegen tijdens een doorzoeking van zijn huis in Wezembeek. Bij het eerste luiden van de klok, bij zonsopgang, was hij door de tuinen gevlucht. Le Soir Magazine: “Waar zochten de politie naar? Waarom dit ochtendbezoek? Wat had hij te verbergen?“ De gerechtelijke autoriteiten geven dan geen commentaar op deze kwestie.
Zoeking
Waarom werd de woning van Joris doorzocht? Kaderde dit in het dossier-Dragone? Een bron geeft weer dat het over “geschenken“ gaat die hij naar verluidt bij de SRIW heeft ontvangen. Eind 2014 won hij zeker wat tijd door tijdens een zoektocht door zijn tuin te vluchten. "Ik rende zo veel dat ik vier liter water heb gedronken," vertelde hij aan getuige X.
Volgens onze informatie toonde onderzoeksrechter Alain Blondiaux interesse in Luc Joris' "zaken". Een van de openstaande vragen was: wat is precies de rol van Joris bij de Dragone-groep.
Interessant is dat Joris zelf in een reactie dit vertelt aan Sudpresse na het bekendraken van zijn verklaringen over diverse onderwerpen.
Joris eind mei van dit jaar nog bij onze collega's van Sudpresse: "Ze (de speurders) kwamen onder een vals voorwendsel naar mijn huis. Ze kwamen voor een fraude die ik nooit heb gepleegd.“ Joris verwijst naar een lening die Dragone kreeg van SRIW.
P-magazine heeft Joris exclusief ontmoet. Tijdens ons gesprek benadrukt de man terecht dat de zaak-Dragone nooit voor de rechter kwam. Belangrijk: ook Joris werd toen in verdenking gesteld (maar ook niet meer).
Fiasco
Het dossier tegen Dragone was zelfs een fiasco voor de speurders en het openbaar ministerie. Rechter Monique Levecque, een ervaren magistrate en voorzitster, vond immers dat de bewijzen die in zeven jaar door de onderzoekers onder leiding van onderzoeksrechter Alain Blondiaux waren verzameld – bewijzen die het parket had voorgelegd – niet "voldoende aanklachten vormden met betrekking tot de stelling die door de openbare aanklager werd verdedigd".
Gezien de eerdere informatie over een mogelijke “samenzwering“ willen we bij deze analyse toch een slag om de arm houden. Misschien hebben de financiële speurders niet eens zo’n slecht werk geleverd.
Meeting
Volgens onze informatie hebben Di Rupo en Joris elkaar op donderdag 26 februari 2015 ontmoet. Belangrijk (de tijdlijn!): net daarvoor publiceerde Soir Magazine een artikel met als titel de vraag “wie het vel van Di Rupo wil“. In het stuk ook de eerste melding van de Luxemburgse firma van Joris. Toen al: via Joris wordt geprobeerd om Di Rupo te treffen.
De andere media nemen de info (te) gretig over. HBVL kopt zelfs: “Belastingschandaal nekt vriend Di Rupo“. Joris is daar ruim een decennium later nog boos over. Hij beweert bij ons dat dit niet klopt. Hij verwijt journalisten in het algemeen foute informatie over te nemen en/of te publiceren. De vraag vandaag is dan waarom hij toen geen recht van antwoord eiste of een eigen versie van de feiten gaf, bijvoorbeeld aan Belga.
Mandaten
Enkele dagen later in dat jaar 2015 moet Luc Joris volgens de media al zijn mandaten neerleggen, bij de NMBS, maar ook bij Fabrique Nationale, de SRIW, Sogepa, enzovoort, na die onthullingen over een bedrijf in Luxemburg.
Volgens onze informatie werd het bestaan van dat Luxemburgse bedrijf gelekt aan de pers door speurders die aan het dossier-Dragone werkten. Nog volgens onze informatie klopt het wel niet dat Joris al zijn mandaten onmiddellijk neerlegde. Bij zeker een bedrijf was hij nadien nog even aan de slag. Dat blijkt uit harde info in het Staatsblad.
Waarom is Luc Joris afgetreden? Officieel vertrok Joris "om persoonlijke redenen"… Bij de PS klinkt het volgens DPG Media dan “dat Di Rupo niet op de hoogte was“. Dat is niet echt geloofwaardig, zeker niet in het kader van bijkomende informatie die P-magazine ontving.
De zakenkrant L’Echo iets later: “Politiek gezien is dit een extra klap voor de voorzitter van de PS. Na twijfels over zijn vermogen om de opkomst van de extreemlinkse beweging en jonge wolven uit alle partijen te beteugelen, na kritiek van links zelf – bijvoorbeeld de vakbondsman Marc Goblet – over de te technocratische werking van de PS, is nu bewezen dat een van zijn naaste medewerkers een bedrijf in Luxemburg heeft. En het is het discours van de PS en haar geloofwaardigheid in het veroordelen van belastingfraude die een klap krijgt.“ De toon van het artikel benadert de waarheid: Joris viseren om Di Rupo te treffen.
DPG Media nog: “De timing van het (PS-)verhaal is opmerkelijk. Pas een week daarvoor was het alarmfase 3 bij regeringspartij MR, de grote vijand van de PS. Eerst belandde ex-minister Serge Kubla in de cel op verdenking van omkoping van de Congolese premier, niet veel later beschuldigde een Frans blad gewezen Senaatsvoorzitter Armand De Decker van het aannemen van smeergeld van een Kazachse miljardair, in ruil voor een versnelde goedkeuring van de bekende afkoopwet.“
Tot slot: wat was overigens de échte rol van de Luxemburgse onderneming van Joris? Op basis van gesprekken met een zeer goed ingevoerde bron kregen we een alternatieve uitleg. We komen er later zeker nog op terug.
