Toen NAVO-baas Mark Rutte verklaarde dat Poetin binnen misschien de Europese Unie zou kunnen aanvallen, gingen de media in overdrive. Experts, kaarten, dreigingspijlen en verontrustende koppen: de hele machine draaide op volle toeren. Maar als je het even lostrekt van de hysterie en kijkt naar wat er zou gebeuren moest Poetin écht België binnenwandelen, dan wordt het eigenlijk vooral grappig. Want België heeft geen tanks of supersonische straaljagers nodig om het Kremlin te doen wankelen. Het enige wat ons land moet doen, is… zichzelf zijn. Onze dagelijkse realiteit is genoeg om elke grootmacht te demoraliseren.
Neem bijvoorbeeld onze verkeerssituatie. De Russische propaganda spreekt graag over “moreel breken”, maar dat is kinderspel vergeleken met wat er gebeurt wanneer een colonne T-90-tanks de Antwerpse Ring op moet. De combinatie van files, ondoorgrondelijke afritten en een tunnel die altijd net op het verkeerde moment dichtgaat, zou het hele Russische leger binnen een paar uur tot volledige existentiële twijfel brengen. In Oekraïne rijden ze op modder. In België rijden ze op wanhoop.
Ook onze wegen vormen een natuurlijke verdediging. Als één tank vandaag de E19 neemt, is de kans reëel dat die binnen de twintig minuten in een krater verdwijnt die ooit als “klein putje” begon. En dan moet de tank nog Brussel binnen. Geen enkel wapensysteem ter wereld is bestand tegen een hoofdstad waar verkeerslogica een mythisch concept is. Brussel is geen stad, Brussel is een tactische val. Poetin zou denken dat het een sabotagezone is, maar het is gewoon een doordeweekse dinsdag.
Als hij al verder geraakt, dan is er nog de Belgische politiek: een structuur die zo ingewikkeld is dat zelfs Russische geheime diensten het dossier waarschijnlijk al hebben opgegeven. Een land met zes regeringen, drie gemeenschappen, drie gewesten, negen ministers van Volksgezondheid en minstens zeven partijen per coalitie: je hoeft daar geen raketten op te richten, je moet het gewoon uitleggen. Tegen de tijd dat Poetin begrijpt hoe een federale, gewestelijke én communautaire bevoegdheid elkaar kunnen tegenspreken zonder dat iemand het merkt, ligt hij vanzelf op zijn knieën.
En dan zijn er nog de facturen. Een Russische generaal die hier één of ander abonnement afsluit, gaat meteen uit van een cyberaanval. “Dit kan niet echt zijn,” zou hij zeggen. Jawel hoor, welkom in België. Voeg er nog een snelheidsboete aan toe omdat zijn tank tegen 31 km/u door de zone 30 denderde plus een GAS-boete omdat iemand vond dat zijn tank ‘asociaal geparkeerd’ stond, en je hebt een wapen dat krachtiger is dan eender welke clusterbom: pure financiële berusting.
De Belgische winter maakt het af. In Rusland is de winter hard, maar voorspelbaar. Hier krijg je regen, daarna motregen, daarna miezer, daarna natte kou, daarna een depressieve schemering die om 15u al inzet. Geen leger houdt dat vol. Droog blijven is in België geen recht, maar een privilege.
Kortom: Poetin hoeft ons niet binnen te vallen, hij moet ons vrezen. Niet omdat we militair zo sterk staan, maar omdat ons land een overlevingsniveau vereist waar zelfs kernmachten geen antwoord op hebben. België wint van iedereen, simpelweg door zichzelf te zijn. En als Poetin hier ooit écht komt: geef hem een wafel, wijs hem de weg naar de Brusselse tunnels en laat de rest vanzelf gebeuren.
