De Vlaamse censuurmachine draait weer op volle toeren, en dit keer is Acid het slachtoffer. De YouTuber met de scherpe tong en nog scherpere analyses mag van een onderzoeksrechter drie maanden lang geen filmpjes meer posten. Zijn misdaad? Hij noemde de naam van een student gynaecologie die veroordeeld werd voor verkrachting, maar géén straf kreeg, omdat hij, we verzinnen het niet, "te getalenteerd" was.
Of dat een slimme zet was van Acid, laten we in het midden. De zaak zélf roept immers evenveel vragen op als de uitspraak van de rechter. In het kort: een student die zo zat als een patat is, belandt in bed met een studente die zowaar nog meer dronken is dan hijzelf. Er wordt gefiguurzaagd. ‘s Anderendaags denkt die studente: ‘Oei, wat heb ik nu gedaan met mijn bezopen kop? Misschien wilde ik dat, achteraf bekeken, toch niet.’
Maar goed. Acid is vandaag dus kop van jut. Maar wat niemand lijkt te vermelden: de naam van die student gynaecologie, die had hij niet zelf verzonnen. Die haalde hij bij… HLN. Jawel, Het Laatste Nieuws. De krant die nu zelf een artikeltje schrijft over hoe ‘de grote mond van Acid hem alweer in de problemen brengt’, zonder enige schaamte voor haar eigen rol in het hele verhaal. Hypocrisie, met de H van HLN.
We hebben de naam, die HLN vrijgeeft, gecensureerd omdat we geen goesting hebben om volgende week zelf alweer het zwijgen opgelegd te worden
HLN en de hele DPG-stal gedragen zich al langer als de Vlaamse moraalpolitie. Ze bepalen wat jij moet weten, hoe jij erover moet denken, en wie jij moet veroordelen, of juist vergeven. En telkens als iemand die grens durft te verleggen, is er een rechter of een advocaat die ervoor zorgt dat het verhaal snel onder de mat wordt geveegd.
Denk aan Alexander De Croo. Wij van P wisten als eerste dat hij het bed probeerde in te duiken met pornoactrice Eveline Dellai. Niet als schandaal, wel als feit. We zaten zélf middenin het verhaal. Maar toen we dat brachten, werden we bedreigd. Niet door een rechtbank, wel door De Croo’s advocaat. En toen De Croo naar de grote baas van DPG belde om het verhaal af te blokken, zwegen de mainstream media als vermolmde papkloppers. Tot Eveline Dellai twee jaar later zelf met de berichten kwam. Internationaal nieuws. Maar bij HLN? Niks. Radiostilte. Alsof het nooit gebeurd was. Tot op vandaag zijn er mensen die denken dat wij het hele verhaal verzonnen hebben, omdat het nooit in onze mainstream media verscheen.
In 2023 onthulden wij dat Conner Rousseau, de zelfverklaarde ‘man van het volk’, met DPG Media een groots opgezette coming-outcampagne had voorbereid voor de verkiezingen. Niet zomaar een coming-out. Conner, die offcieel ‘hetero’ was, zou zich outen als ‘bi’, ook al valt hij alleen op venten: een politiek veilige tussenstap. De slogan was er al, het mediaplan ook. Maar wij waren sneller. Wij brachten het nieuws als eersten.
Gevolg? Een rechter werd opgetrommeld om via een eenzijdig verzoekschrift ons artikel metéén offline te halen. En twee dagen later? Toen kwam Conner effectief uit de kast als biseksueel. Exact zoals wij geschreven hadden. Alleen mocht niemand het nog weten van wie het écht als eerste had gemeld.
De essentie van de zaak-Acid is dit: als een YouTuber kritiek heeft op een absurde uitspraak in een verkrachtingszaak, dan moet hij zwijgen. Maar als een mainstream medium dezelfde naam noemt, dan is het ‘journalistiek’. DPG bepaalt de norm, de rest moet volgen of zwijgen.
De gerechtelijke macht? Die lijkt blind voor de dubbele standaard. Een rechter die een YouTuber drie maanden zwijgplicht oplegt omdat hij iets onthult wat eigenlijk al onthuld was, maar géén vinger uitsteekt naar de machtigste mediagroep van het land. Dit is geen rechtspraak meer, dit is klassenjustitie. Een georkestreerde poging om onafhankelijke stemmen de mond te snoeren, terwijl de gesubsidieerde media gewoon verder mogen doen. Omdat ze mee dansen op het deuntje van de politiek.
DPG heeft zich intussen ontpopt tot het mediakeizerrijk van Vlaanderen. Ze bezitten HLN, VTM, De Morgen, Qmusic, Dag Allemaal, Humo, en zelfs Google-advertenties lopen vaak via hen. Ze bepalen de frontpagina’s, het tv-nieuws én het radiogeluid in je wagen. Maar er is niemand die hen controleert. Geen ethische commissie, geen onafhankelijke ombudsman, en zeker geen waakhond met tanden.
En net daarom is het zo gevaarlijk dat alternatieve stemmen als Acid het zwijgen worden opgelegd. Want hij is een van de weinigen die nog durft te zeggen waar het op staat. Niet als held, maar als burger met een geweten. Hij verwoordt de verontwaardiging die zovelen voelen. En net dát is wat hem de das omdoet.
Wat HLN vandaag doet, is niet alleen hypocriet. Het is een karikatuur van journalistiek. Ze spelen rechter, beul én slachtoffer tegelijk. En de politici? Die profiteren van deze mediabescherming om hun eigen misstappen te verbergen. Tot iemand de waarheid zegt. Dan is het plots censuur, rechtszaken en zwijgplicht.
Maar we geven het je op een blaadje: zolang er stemmen zijn zoals die van Acid, en zoals die van P-magazine, zal de waarheid zich blijven roeren. Want wat je niet mag weten, is vaak precies wat je móét weten.
