De Amerikaanse centrale bank beheert vandaag een balans van ongeveer 6.600 miljard dollar. De man die die erfenis van huidig voorzitter Jerome Powell wil terugdraaien, is Kevin Warsh. Hij wordt door president Trump naar voren geschoven als volgende Fed-voorzitter. De markt reageerde meteen, met een stevige klap voor goud en zilver. De echte test volgt in Washington, waar Warsh tegelijk de Senaat en het Witte Huis moet overleven.
De termijn van Jerome Powell als voorzitter loopt af in mei 2026. President Trump nomineerde vlak voor het weekend Kevin Warsh nu formeel om die job over te nemen. En dat is zeker geen onderbroekenwissel. De Fed-voorzitter is het gezicht van het rentecomité en bepaalt mee hoe streng de instelling haar eigen grenzen bewaakt. Diezelfde voorzitter wordt ook geacht onpartijdig te zijn.
Een Wall Street-ambtenaar
Warsh is geen academische econoom. Hij maakte carrière in de financiële wereld en zat later in het hart van het beleid. Hij werd een bestuurder bij de Fed in 2006 en vertrok in 2011. In die periode werd de Fed gedwongen om het financiële systeem te stutten met noodmaatregelen en later met massale obligatie-opkopen.
Net daar ligt Warsh’ kernpunt. Hij ziet de balansopbouw als een institutionele ontsporing die markten afhankelijk maakt van centrale bank-liquiditeit. Hij wil terug naar een centralebankmodel dat minder handelt in obligatiemarkten en meer klassiek aan renteknoppen draait. Langs de andere kant is hij, net zoals Trump, fan van AI en ziet hij daar, ongefundeerde, kansen om de rente te verlagen.
Dat klinkt voor sommige beleggers als orde op zaken. Voor anderen klinkt het als spelen met de zekeringen van het systeem. Want markten zijn moderner geworden en hebben zich intussen aan een Fed met genoeg reserves.
De prijs van balansafbouw
De balans van de Fed bestaat uit een grote portefeuille staatsobligaties en andere activa die het sinds de crisis en de pandemie opkocht. Balansafbouw betekent dat de Fed obligaties laat aflopen of verkoopt. Dat kan de langetermijnrente hoger duwen, zeker als de markt plots meer papier moet slikken zonder centrale bank als koper.
Hier wringt het politieke verhaal want Trump wil lagere rentes. Reuters schetst hoe Warsh tegelijk regimeverandering belooft en met die realiteit botst. Een kleinere Fed kan op papier ruimte geven voor lagere beleidsrentes, maar in de praktijk kan ze de financieringskost van de overheid verhogen via hogere lange rentes.
Wat als inflatie terugkomt?
Warsh wordt in markten vaak weggezet als inflatiehavik. Dat imago had meteen effect. Reuters linkt de nominatie aan een harde correctie in de edelmetalenhandel, die de voorbije periode net dreef op angst voor geldontwaarding. Barron’s beschrijft dezelfde reflex, hogere renteverwachtingen en een sterkere dollar betekenen minder glans voor goud.
Maar reputatie is geen beleid. Warsh’ geloofwaardigheid hangt af van één vraag. Durft hij nee te zeggen wanneer de politieke druk oploopt en de data iets anders vragen? Of zal hij de Trump-bullshit gewoon slikken? Business Insider citeert economen die hem redelijk noemen, maar die vooral op Fed-onafhankelijkheid hameren als zijn lakmoesproef. En dat is nu juist het stokpaardje van de Fed, zijn onafhankelijkheid van de grillen van een machtsgeile president die zoals een kleuter zijn erbarmelijk economisch beleid wil rechttrekken door aan de rente te prutsen.
Als die onafhankelijk binnenkort besmeurd wordt, zal Amerika de gevolgen dragen op internationaal vlak.
Het systeem faalt nu al
De grotere mislukking zit niet in één persoon. Het probleem is dat de Amerikaanse economie leunt op een combinatie van grote begrotingstekorten en een marktstructuur die gewend raakte aan centrale banksteun
De Fed zelf erkent de spanningen. In januari publiceerde ze onderzoek dat beschrijft hoe centrale banken botsen op een balance sheet trilemma, waarbij je niet tegelijk alles kunt optimaliseren zonder trade-offs. Met andere woorden, wie belooft de balans snel kleiner te maken zonder marktschokken, verkoopt populistische leugens. Alleen klinkt het in Washington vaak alsof sprookjes een beleidsinstrument zijn geworden. Want ja, cijfers fabriceren is ondertussen een nationale Amerikaanse sport.
Wat dit betekent voor Vlaamse spaarders en hypotheeknemers
Voor Vlamingen loopt de impact via twee kanalen. Eén, de dollar. Als de Amerikaanse rente hoger blijft dan verwacht, kan kapitaal naar de VS vloeien en de dollar versterken, met gevolgen voor importprijzen en inflatieverwachtingen in Europa. Twee, de mondiale obligatierente. Een stijgende Amerikaanse langetermijnrente duwt vaak mee op Europese rentes, omdat grote beleggers wereldwijd vergelijken en heralloceren.
Warsh belooft een kleinere Fed, maar hij erft een systeem dat verslaafd is aan liquiditeit en een politiek klimaat dat lage rentes eist. Het is perfect mogelijk dat hij eindigt zoals velen voor hem. Als de man die grote woorden sprak, en daarna vooral brandjes moest blussen.
