Rousseau start campagne voor de volgende verkiezingen"Eerst snijden in het vet van de Wetstraat, dan pas in dat van de werkmens."
De socialistische partij Vooruit is beginnen rommelen in de politieke keuken van de Wetstraat. Geen halve maatregelen meer, geen symbolische kruimels – als er wordt gesneden in het pensioen van de werkende Belg, dan eisen Conner Rousseau en zijn rode matekes dat de dames en heren politici hun eigen vetpensioen als eerste onder het mes leggen. Geen politieke korting? Dan ook geen hervorming van de werkmens z’n pensioen. Je zou het in de categorie polariserend kunnen klasseren, maar dat is uitgesloten omdat in dit land ‘polariserend’ enkel van toepassing is op rechts. De boodschap is wel helder, de dreiging reëel: blokkade in het parlement tot de Wetstraat zichzelf niet langer spaart.
Een rode mijn in het regeerakkoord
Het pensioenbeleid van de regering-De Wever krijgt een rode waarschuwingssticker opgekleefd. Vooruit – de zelfverklaarde waakhond van sociale rechtvaardigheid - zet resoluut de hakken in het zand. Parlementslid Anja Vanrobaeys - bijgenaamd de “pensioenpitbull” van Vooruit - zal deze week haar eisenpakket onverbloemd op tafel smijten tijdens het Bureau van de Kamer. Wie denkt dat dit een zoveelste symbolische uitval is, onderschat de ernst van de boodschap. Zolang het politieke establishment zichzelf blijft ontzien, beweegt er niets meer op pensioenvlak. Niet voor ambtenaren. Niet voor werknemers. Niet voor wie effectief z’n rug kromt voor zijn pensioen.
“Politiek moet haar deel doen”
Vooruit eist symmetrie in besparingen. Als ambtenaren hun pensioen voortaan moeten laten berekenen over een volledige loopbaan van 45 jaar – in plaats van de riante laatste tien dienstjaren – dan moet die regel ook gelden voor parlementsleden. Geen uitzonderingen, geen achterpoortjes. Vandaag wordt het parlementair pensioen nog berekend op basis van een vorstelijk loon van 9.464 euro per maand. Vooruit wil dat vervangen door een berekening op het gemiddelde loon van de afgelopen tien jaar, stelselmatig opgetrokken naar een 45-jarige loopbaan. Zo wordt het parlementair pensioen afgestemd op dat van Jan met de Pet – of beter Jan die mag stemmen.
En er is meer. De gelijkgestelde periodes, zoals de uittredingsvergoeding, die politici helpen aan een comfortabel pensioen, moeten volgens Vooruit ook op de schop. “Wat je bij een werkloze afpakt, moet je niet laten liggen bij een oud-minister”, roept Vanrobaeys.
MR en N-VA in het vizier
De scherpe eisen van Vooruit mikken frontaal op de coalitiepartners MR en N-VA. Vooral Georges-Louis Bouchez – de kampioen van de politieke wedde – mag zich aan vuurwerk verwachten. Zijn mantra dat politici riant moeten verdienen om kwaliteit aan te trekken, klinkt in de oren van Vooruit als de soundtrack van een zelfbedieningsfeestje. Rousseau – die de politieke baronie graag lik op stuk geeft - vindt het hoog tijd dat de Wetstraat haar privileges inlevert. “Wie vandaag hervormingen eist van de mensen, moet eerst zelf door de wasstraat.”
N-VA probeert intussen de schijn op te houden dat ook zij in eigen vlees willen snijden. Minister Jan Jambon wijst op de beperkte indexering van de hoogste pensioenen – vanaf 5.182 euro bruto – die volgens hem ook voor politici geldt. Maar die cosmetische ingreep – waarbij er boven 5.250 euro slechts 36 euro per maand wordt geïndexeerd – is voor Vooruit niet meer dan een symbolisch plamuurlaagje.
PVDA hijgt in de nek
Toch speelt er nog iets op de achtergrond: de rode druk komt niet enkel uit de eigen partijtop. PVDA, de communistische luis in de pels, had eerder al de kat de bel aangebonden toen bleek hoe zwaar de ingrepen op het pensioen van gewone mensen zouden doorwegen. Hun oproep om ook eens het vet van de ministers en parlementariërs af te romen, botste toen op een muur van stilzwijgen. Maar Vooruit pikt dat nu op – en gebruikt haar gewicht om het wél op de agenda te dwingen.
Geen hervorming zonder gerechtigheid
Wat Vooruit voorstelt, is – naar eigen zeggen – geen sociale franje maar een regelrechte herijking van het politieke systeem. Geen loze holle slogans over “gelijke inspanning” – maar een meetlat die voor élke burger dezelfde moet zijn, ook al zit die in een pluche zetel van 7.000 euro per maand. De pensioenmalus, de besparingen bij ambtenaren, de hervormingen voor de werkende klasse? Vooruit wil ze gerust bespreken – op voorwaarde dat de politieke elite haar bevoorrechte status eerst zelf afbouwt.
De regering-De Wever wou haar pensioenbeleid als paradepaardje de geschiedenis insturen. Vooruit heeft er een rode mijn onder geplant. En die tikt.
(foto: Didier Lebrun/Photo News)
