Doofpot in de maak? Gennez blokkeert onderzoek naar miljoenenverlies zorgplatform.
Het project klonk mooi in de foldertaal van de Vlaamse regering: een online platform waarop burgers konden zien welke crèche of welk rusthuis kwaliteit leverde en welke net iets minder. Maar na amper één jaar werd de stekker eruit getrokken. Het ideetje had dan al meer dan 3,3 miljoen euro gekost. Een financiële kater waar niemand de verantwoordelijkheid voor lijkt te willen nemen – en nu ook niemand nog onderzocht wil zien. Oppositiepartijen stellen zich luidop de vraag: waarom trapt Gennez nu ineens op de rem?
Van transparantie naar doofpot
Vlaams minister van Welzijn Caroline Gennez (Vooruit) liet zich enkele weken geleden nog ontvallen dat ze “geen probleem” had met een audit. “Niet marktconform”, klonk het zelfs over de torenhoge prijzen die met het project gemoeid waren. Maar vandaag is die transparantie plots nergens meer te bespeuren. Integendeel: het parlement kreeg twee voorstellen voorgelegd om een onafhankelijk onderzoek te starten – en de voltallige meerderheid stemde ze allebei weg. Inclusief Vooruit.
Een bocht van om ‘u’ tegen te zeggen, en dat roept vragen op. Vlaams Belang en Groen ruiken onraad. Waarom keert Gennez zich tegen een onderzoek waar ze eerst zelf voor pleitte? En waarom sluiten CD&V en N-VA meteen de rangen?
Dossier zonder onderbouwing
De uitleg van Gennez is karig. Volgens haar heeft ze “alle documenten” overgemaakt aan het parlement. Iedereen die dat wil, kan ze inkijken. Controle verzekerd, aldus de minister.
Maar in de praktijk blijkt dat er essentiële info ontbreekt. Geen spoor van de facturen voor de ontwikkeling van de website, geen cijfers over het miljoen euro dat naar software-ontwikkeling zou gegaan zijn, geen details over consultants of externe partners. En wie de documenten bekijkt, mag daar zelfs niet uit citeren. Vertrouwelijk, klinkt het. Zelfs inspectieverslagen van de eigen administratie vallen onder de geheimhouding. Volgens de oppositie een “lachwekkend excuus” en een “bewuste tactiek om het parlement de mond te snoeren”.
Een coalitie met vuile handen?
De grootste mist hangt rond de politieke belangenverstrengeling. CD&V leverde de twee ministers die het Waarderingsplatform uit de grond stampten: eerst Wouter Beke, later Hilde Crevits. De een zit intussen in het Europees Parlement, de ander blijft prominent aanwezig aan de Vlaamse onderhandelingstafel. De partij heeft er dus weinig baat bij dat de vuile was buiten gehangen wordt.
Ook N-VA blijft opvallend stil. Hoewel de partij zichzelf graag als hoeder van het Vlaamse belastinggeld profileert, is er opvallend weinig verontwaardiging te horen. Integendeel, de partij schoof gezellig mee met het verhaal van Gennez: alle documenten zijn beschikbaar, dus wat zou een onderzoek nog kunnen toevoegen?
De suggestie dat Gennez door haar coalitiepartners tot kalmte werd gemaand, wordt door de oppositie openlijk uitgesproken. Volgens hen is de nieuwe minister teruggefloten om een coalitair modderbad te vermijden. En dat terwijl Vooruit in de vorige legislatuur zelf nog in de oppositie zat en geen directe betrokkenheid had bij het project.
Politieke zelfbescherming of misleiding?
Wat begon als een poging tot openheid over een mislukt project van de Vlaamse overheid, lijkt intussen uit te monden in een strategische doofpotoperatie. Parlementsleden die het dossier willen uitspitten, botsen op muren. Documenten zijn onvolledig of afgeschermd, cruciale facturen ontbreken en auditvragen worden systematisch afgeblokt.
“Er wordt gelogen,” zegt Vlaams Belang scherp. “Dit gaat niet om nalatigheid, dit is bewuste misleiding.” Groen en het onafhankelijke parlementslid Maurits Vande Reyde sluiten zich daarbij aan: als de meerderheid niets te vrezen heeft, waarom dan geen controle door het Rekenhof? Waarom de angst voor een objectieve blik?
De nasleep
De oppositie heeft zich duidelijk vastgebeten in het dossier. Van den Driessche (Vlaams Belang) vroeg bijkomende documenten op. Vaneeckhout (Groen) en Vande Reyde laten weten dat ze hopen op initiatief vanuit het Rekenhof zelf, buiten de politieke wil om. Want als de Vlaamse regering zélf geen lessen wil trekken uit een miljoenenverlies, wie doet het dan wel?
Wat bedoeld was als een hulpmiddel voor de Vlaming, dreigt uit te monden in een klassiek voorbeeld van politiek prestige boven gezond verstand. En in dat soort scenario’s gaat de burger altijd met lege handen naar huis – behalve dan op de factuur.
(Foto: Bert Van Den Broucke/Photo News)
