Dure onbekwaamheid.
Herinner je nog die minister die telkens opnieuw aan het parlement moest komen uitleggen, waarom hij weer had geblunderd en telkens met tjeven-rethoriek zijn ontslag kon afwenden? Zijn naam was Beke. Wouter Beke. Doch, op 16 mei 2022 was het gedaan met zijn postje Vlaams minister van Welzijn, Volksgezondheid, Gezin en Armoedebestrijding. Drie jaar later is het nog altijd puin ruimen. Zijn ‘Tripadvisor voor de zorg’ kostte 3,3 miljoen euro, maar bleek volkomen nutteloos. Een perduur fiasco van een onbekwaam politicus.
Een schoolvoorbeeld van voluntarisme zonder voeling met de realiteit
Wat als de Vlaamse overheid, in een vlaag van digitale ambitie, besluit een beoordelingsplatform voor crèches en rusthuizen te bouwen, maar amper iemand geïnteresseerd blijkt? Wat als dat project, ondanks torenhoge facturen en mooie consultancyvisies, amper een jaar na lancering al wordt begraven? Dan eindig je met een pijnlijk dossier waarin welgeteld 900 recensies de kost van 3,3 miljoen euro moesten rechtvaardigen. De 'waarderingssite' van voormalig CD&V-minister Wouter Beke is uitgegroeid tot een leerboekvoorbeeld van bestuurlijk voluntarisme zonder voeling met de realiteit.
Van digitale droom naar beleidsnuchterheid
In 2022 sprak toenmalig minister van Welzijn Wouter Beke vol vuur over zijn plannen: een digitaal platform waarop Vlamingen hun ervaringen met rusthuizen en kinderopvang konden delen, ter bevordering van transparantie en keuzevrijheid. De vergelijking met Tripadvisor lag voor de hand, al ging het hier niet over spaghetti carbonara of een iets te krappe hotelkamer, maar over complexe zorgcontexten waar privacy, medische noden en subjectieve ervaringen verweven zijn.
Twee jaar later werd het project uitgerold door opvolger Hilde Crevits, eveneens CD&V. En in 2024 ging het platform officieel live. Maar al in april 2025 trok Caroline Gennez (Vooruit) - intussen minister van Welzijn - stilletjes de stekker eruit. De website Waarderingsplatform.be verdween zonder fanfare, zonder evaluatie en vooral zonder blijvende impact.
Gebrek aan interesse en inhoud
Waarom? De cijfers spreken boekdelen. Op meer dan een jaar tijd werden amper 900 recensies gepost. Veel instellingen kregen slechts één beoordeling. Objectieve besluitvorming of inzicht in kwaliteit was op basis daarvan onmogelijk.
Minister Gennez is duidelijk: de interesse bleef uit, de meerwaarde was nihil. De middelen, daarentegen, waren fors. Vlaams Belang - dat de cijfers opvroeg - bracht het hallucinante prijskaartje aan het licht: 3,3 miljoen euro. Daarbij ging 1 miljoen naar de ontwikkeling van de website via overheids-ICT-speler Smals. Consultancyfirma KPMG mocht 1,5 miljoen euro factureren voor “visie” en begeleiding. Nog eens 862.000 euro ging naar een consortium geleid door vzw PVMBudgetwijzer voor operationele ondersteuning.
Wanbeheer met open ogen
Volgens oppositielid Freija Van den Driessche (Vlaams Belang) wijst alles op wanbeheer. Ze kreeg pas na herhaalde vragen duidelijkheid over de kostenstructuur. In het parlement dient ze nu een motie in om het Rekenhof te laten onderzoeken hoe het project zo ontspoorde.
Het antwoord ligt wellicht in een combinatie van overhaast beleid, slechte communicatie en een gebrek aan draagvlak. Crèches en rusthuizen, de zogezegde doelgroep van de site, stonden vanaf dag één kritisch tegenover het platform. Nu, na de abrupte stopzetting zonder overleg, is de frustratie compleet. “Een duurzaam beleid is dit niet”, klinkt het vanuit Vlozo, de koepel van woonzorgcentra.
Vertrouwde reflexen, hardnekkige mislukkingen
De zaak doet onwillekeurig denken aan eerdere Belgische beleidsflaters: grote ambities, dure consultants, technocratische visieteksten, en uiteindelijk… wind. Er werd geen degelijke pilootfase opgezet, geen gebruikersanalyse gedaan, geen publiekscampagne gevoerd. De site verdween even geruisloos als ze was gelanceerd. Tegelijk lijkt niemand verantwoordelijk, want de ene minister volgde de andere op en de facturen werden doorgeschoven.
Minister Gennez probeert zich nog te onderscheiden van haar voorgangers door op beleidsprioriteiten te wijzen, maar het kwaad is geschied. In een zorgsector die al kreunt onder personeelstekorten, verouderde infrastructuur en onderfinanciering, is het verbrassen van miljoenen voor een mislukte website niet enkel een blamage — het is een klap in het gezicht van zorgverleners en gebruikers.
De digitale luchtspiegeling van Beke
Het Waarderingsplatform is het symbool geworden van een bredere bestuursproblematiek: de neiging om innovatie te verwarren met technologie, visie met consultancy, en beleid met PowerPoint-presentaties. De ambitie van Wouter Beke was op papier verdedigbaar, maar hij miskeek zich grandioos op de realiteit van de zorg, de noden van gebruikers en de haalbaarheid van een open beoordelingssysteem in een gevoelige context.
Wat overblijft, is een digitale luchtspiegeling die 3,3 miljoen euro kostte. Een dure les in bescheidenheid en gezond verstand — en een pijnlijke herinnering aan een beleid dat meer met spreadsheets werd gevoerd dan voeling.
