Waarom werden Pogacar en Vingegaard ’s nachts gecontroleerd?
De wielerwereld kent haar sprookjes. Tadej Pogacar en Jonas Vingegaard zijn de moderne ridders op twee wielen. Bovenmenselijke prestaties, heroïsche beklimmingen en duels die miljoenen fans aan het scherm gekluisterd houden. De ene rijdt bergop alsof hij een motortje in zijn fiets heeft, de andere lijkt de zwaartekracht persoonlijk te hebben afgeschaft.
Maar wie de geschiedenis van de koers kent, weet ook dat achter elk groot heldenverhaal meestal een ongemakkelijke vraag schuilt: hoe is dit in hemelsnaam mogelijk?
Laat het duidelijk zijn: iedereen is onschuldig tot het tegendeel bewezen is. Er is geen bewijs dat Pogacar of Vingegaard doping hebben gebruikt. Maar de omstandigheden rond een recente controle zorgen wel voor gefronste wenkbrauwen.
Midden in de nacht staat de dopingcontrole voor de deur
Vingegaard werd in de nacht van zaterdag op zondag rond twee uur gewekt. Pogacar mocht enkele uren later, om vijf uur ’s ochtends, uit zijn slaap worden gehaald. Niet bepaald het soort wekker waar een topsporter van droomt na een zware koersdag.
Een gewone controle was het blijkbaar niet.
Volgens de Franse sportkrant L’Équipe gebeurde de nachtelijke actie omdat er sprake zou zijn van "ernstige en consistente vermoedens" rond mogelijk dopinggebruik. Een Franse rechter gaf toestemming voor de controles en ook het parket keurde de procedure goed.
Dat is uitzonderlijk. Sinds 2016 bestaat de mogelijkheid om renners tussen 23 uur en 6 uur uit bed te halen voor een controle, maar volgens Franse media zou dit de eerste keer zijn dat die uitzonderingsprocedure daadwerkelijk werd toegepast.
Niet zomaar een plascontrole
De reden waarom de alarmbellen afgingen, is belangrijk. Nachtelijke controles worden niet zomaar uitgevoerd omdat een controleur toevallig vroeg wakker is.
Volgens de Franse wetgeving moeten er aanwijzingen zijn dat een sporter mogelijk antidopingregels heeft overtreden of dat er een risico bestaat dat bewijsmateriaal verdwijnt.
Dat betekent niet dat iemand schuldig is. Maar het betekent wel dat de antidopingautoriteiten blijkbaar meer wilden dan een standaardcontrole na een wedstrijd.
De wielersport kent haar geschiedenis
De reactie in de wielerwereld is voorspelbaar: ongeloof, verontwaardiging en de vraag of opnieuw een generatie kampioenen onder verdenking komt.
Want de koers draagt een zware rugzak uit het verleden. De namen van Armstrong, Pantani en vele anderen hebben ervoor gezorgd dat wielerfans niet meer blind geloven in wonderprestaties. Elke nieuwe kampioen krijgt daardoor niet alleen een gele trui om de schouders, maar ook een vergrootglas boven het hoofd.
Dat is misschien oneerlijk voor renners die wél schoon rijden. Maar het is de prijs die de sport betaalt voor decennia waarin bedrog en medische experimenten de geloofwaardigheid hebben aangetast.
De waarheid moet bovenkomen
Voorlopig is er maar één conclusie mogelijk: afwachten.
Pogacar en Vingegaard verdienen dezelfde behandeling als iedereen: onschuldig tot bewijs van het tegendeel. Maar tegelijk heeft de wielersport recht op transparantie. Als er ernstige vermoedens zijn, moeten die onderzocht worden. Niet om helden neer te halen, maar om ervoor te zorgen dat de volgende generatie wielerfans opnieuw kan geloven in echte prestaties.
Want één ding heeft de geschiedenis ons geleerd: in de koers komt de waarheid pas naar boven als de finish al lang voorbij is.
(Foto: Luca Bettini / Sprintcyclingagency/Bettini/Photo News)
