Allez, het is zo ver. Na maanden palaveren, expertenpanels, nachtelijke vergaderingen en ministeriële powernaps heeft Bart De Wever z’n begrotingsakkoord voorgesteld. Een akkoord dat volgens hem ‘eerlijk’ is, omdat iedereen zal voelen dat het leven duurder wordt.
Dat is natuurlijk heel moedig. Een politicus die durft te zeggen: “Jullie gaan meer betalen.” Maar weet je wat écht moedig zou zijn? Dat hij zou zeggen: “Wij gaan eindelijk eens zelf besparen op onze eigen logge staatsvetrollen.”
Maar dat horen we dus nooit. Want als je het akkoord door de politieke wasmachine haalt en even centrifugeert, blijft er één simpele waarheid over: De Vlaming moet weer betalen. De mag met geld blijven morsen.
De dikke vette staat mag blijven bulken
De overheid, dat enorme monster dat elk jaar groeit zoals gist in een warme oven, hoeft geen gram af te vallen. Geen serieuze afslanking van administratie. Geen sanering van de 1001 diensten waar niemand ooit werkt. Behalve de koffiemanchine misschien.
Geen schrapping van overbodige kabinetten, raden, agentschappen, commissies, subcommissies, werkgroepen, stuurgroepen, reflectiegroepen, wokegroepen en taskforces die maandelijks rapporten schrijven waar niemand ook maar één bladzijde van leest.
Neen hoor. De Vlaamse citroen wordt opnieuw uitgeperst, maar de staatslimonadebar blijft gulzig verder schenken.
Vriendjespolitiek? Onaantastbaar.
Je zou denken dat in tijden van begrotingskrapte politici eens kritisch naar hun eigen vriendenkring zouden kijken. Maar nee. De vriendjes behouden hun postjes. De postjes behouden hun vriendjes. En iedereen behoudt zijn bestuursmandaat, bezigheidstoelage, onkostenvergoeding, zitpenning, terugbetaling, tegemoetkoming en parkeerkaart.
De Vlaming betaalt voort. Het netwerk blijft intact. En het wordt nog steeds aangestuurd door dezelfde figuren die politiek spelen alsof het Monopoly is, maar dan met belastingsgeld.
Administratie: een obesitaspatiënt die niet op dieet wil
Als je de Vlaamse administratie wil afslanken, heb je een bulldozer nodig. En dynamiet. En een exorcist. Maar deze regering doet het liever op z’n Belgisch: niks wegdoen, nog een laag papierwerk erbij.
Eerlijk zijn, Bart? Zeg dan: “Wij durven de administratie niet aanpakken, want dan stort de helft van onze macht in.”
De subsidies blijven stromen als lauw bier in een jeugdhuis
Regeringen die écht willen besparen beginnen met subsidies schrappen.
Maar dat gebeurt nooit. Want subsidies zijn de politieke versie van een trouwfeest: je moet ze blijven geven, want iedereen kent wel iemand die eraan verdient. De subsidietrein blijft dus rijden.
En raad eens wie het perron betaalt? Juist: jij.
De gewone Vlaming mag z’n broeksriem nog 'ns aanspannen
Cinema? Hogere btw. Hotel? Hogere btw. Festivals? Hogere btw. Afhaalmaaltijden? Hogere btw.
Benzine? Duurder. Gas? Duurder. Vliegtickets? Nog een beetje meer taks. Online pakjes? Taks. Dokter? Duurder. Index? Gekortwiekt.
Maar hé, onze Bart zegt dat het eerlijk is! “Want iedereen voelt het.”
Maar dat is zoals zeggen dat het eerlijk is dat alle passagiers met de Titanic zinken. Ja, dat is waar. Maar misschien had de kapitein eerst niet tegen de ijsberg moeten varen.
De enige index die écht afgeschaft moet worden: de index van de politieke ego’s
Bart zegt dat ministers 15 maandweddes zonder indexering ‘een signaal’ is. Dat is geen signaal.
Dat is iemand een vuurtje aanbieden in ‘t rookhok van een brandende café.
Eerlijk zijn, Bart? Zeg dan: “Onze eigen lonen blijven astronomisch, onze kabinetten blijven groeien, er komen meer ambtenaren om te checken of de burger wel gehoorzaamt en de factuur blijft naar de kiezer gaan, want dat is hoe de controlestaat werkt.”
De punchline die we nooit zullen horen
Als deze regering écht eerlijk zou zijn, dan klonk het zo: “Wij behouden de dikke, dure staat omdat het onze machtsbasis is. Wij durven echte besparingen niet doen. Daarom betalen jullie, niet wij.”
Maar dat wordt nooit gezegd. Dus zeggen wij het maar.
