De Belgische overheid is weer eens op zoek naar geld. Véél geld. En zoals altijd is het recept simpel: de burger mag betalen. Vuilzakken? Duurder. Zorgpremie? Hoger. Remgeld? Naar beneden (lees: jij betaalt meer). Snelheidsboetes? Meer werkende camera’s, kassa kassa. Zelfs je doktersbezoek wordt stilaan een luxe-uitje. Maar terwijl de belastingbetaler zijn broekriem mag aanhalen tot er geen gaatje meer overblijft, blijven onze ministers vrolijk smikkelen aan een systeem dat ruikt naar mottenballen en zelfbediening.
Het huishouden van Jan met de pet… en van de minister
Terwijl jij jezelf suf zoekt naar manieren om te besparen en nadenkt of je die tandartsbeurt nog wel kan betalen, krijgen Vlaamse ministers elke maand een extraatje van precies 1.152,52 euro netto om hun huis en huishouden te financieren. Dat is bovenop hun ministersloon van een slordige 21.500 euro bruto.
En alsof dat nog niet genoeg is, doen hun federale collega’s er nog een schep bovenop: die krijgen 1.923,82 euro per maand voor hetzelfde. Dat is dus meer dan de huur van een degelijke appartement in pakweg Schilde, voor een vergoeding die ooit bedoeld was voor ‘huisvesting’ in Brussel. Ooit.
“Niet meer van deze tijd” – maar toch gezellig laten staan
Een half jaar geleden ging er even een golf van verontwaardiging door de Wetstraat. “Niet meer van deze tijd”, klonk het plechtig. De vergoeding moest worden afgeschaft. Iedereen knikte ernstig. Er kwamen werkgroepen, memo’s, en ongetwijfeld ook broodjeslunches met een factuur voor de belastingbetaler.
Fast forward naar vandaag: alles blijft gewoon zoals het was. De poets- en woonpremie voor ministers blijft netjes overeind. Schrappen? Ho maar. Dat zou pas écht besparen, en dat kan natuurlijk niet.
Besparen? Ja, maar niet bij de grote jongens
De logica is weer typisch Belgisch. De burger mag méér betalen voor vuilniszakken, hoger remgeld ophoesten, en extra boetes ontvangen dankzij “efficiëntere snelheidscontroles”. Maar het schrappen van een archaïsche toelage voor mensen die al meer verdienen dan een doorsnee CEO? Neen, daar is geen “draagvlak” voor.
Of zoals men het in regeringskringen zou zeggen: “Als we beginnen te besparen op ons eigen poetsbudget, waar eindigt het dan?”
Conclusie: poets jij jezelf maar blauw, ministers laten het doen met jouw geld
De volgende keer dat je in de supermarkt de prijs van vuilzakken ziet, denk dan even aan je favoriete minister. Terwijl jij twijfelt of je de witte of blauwe zak kan betalen, steekt hij of zij vrolijk 1.152,52 euro per maand in de zak voor hun eigen huishouden. En dat allemaal met een glimlach, want besparen: dat is voor jou.
