“Zelden zo’n gruwelijk dossier gezien.”
Grobbendonk: Soms duikt er nieuws op dat je twee keer moet lezen om zeker te zijn dat het geen plot is uit een B-film. De realiteit blijkt dan, zoals zo vaak, hardnekkig en gênant creatief: ze overtreft zonder moeite de meest groteske fictie. Het dossier dat woensdag voor de rechtbank van Turnhout op tafel lag, past exact in die categorie.
Een zaak die alle proporties tart
Op de beklaagdenbank: Anna V.D.V. (47), hoofd gebogen, tranen in de ogen. De aanklacht: foltering, vrijheidsberoving en structurele mishandeling van haar partner. De setting: een woning waar zestig chihuahua’s vrij rondliepen. De feiten: een opeenstapeling van geweld die volgens de openbare aanklager “tot de gruwelijkste behoren die ik in al die jaren heb gezien”.
Het begon als een relatie en een huwelijk, en eindigde in terreur achter gesloten deuren. De foto’s in het dossier tonen de transformatie van een gezonde man naar wat de procureur omschreef als een “verbrand skelet”. De realiteit is in dit dossier niet enkel grimmig – ze is bijna onvoorstelbaar.
Slavernij tussen hondenhokken
De man kon op 18 maart ontsnappen en klopte, halfnaakt, onderkoeld en verward, bij buren aan. Wat volgde, legt een minutieus patroon van fysieke en psychologische foltering bloot. Dagelijks geweld, opsluiting in tuinhuizen en hondenrennen, wekenlang vernederingen. Een jaar lang, niet een maand zoals hij aanvankelijk durfde te zeggen.
De zestig chihuahua’s vormden geen bizarre randnoot in het dossier, maar een essentieel onderdeel van zijn onderwerping. Het slachtoffer moest poetsen, schrobben, ontlastingen opruimen – telkens op blote voeten, met bijtende producten. Schoenen? Verstopt door de vrouw. Rust? Niet mogelijk: via camera’s riep ze hem toe dat hij moest doorgaan, zelfs vanop afstand.
Kokend water over zijn lichaam gieten omdat twee honden gestorven waren? Het staat in het dossier. Net als de beelden en geluidsfragmenten waarin de vrouw lacht, scheldt en dirigeert. “Een voordeel van de sadistische kant van mevrouw,” merkte de procureur cynisch op, “is dat ze zelf bewijsmateriaal produceerde.”
Afgesneden van de wereld
Financiële kwetsbaarheid, schulden, analfabetisme: de man had weinig houvast. Zijn partner nam de rest weg. Geen gsm meer, geen contact met zijn kinderen, geen toegang tot de buitenwereld. Pogingen van buren om te begrijpen wat er gebeurde, werden steevast afgewimpeld met dezelfde boodschap: hij zou depressief zijn en zichzelf verwonden.
Het deskundigenverslag is ondubbelzinnig: brandwonden, onderkoeling, oude en nieuwe verwondingen, letsels die wijzen op langdurig misbruik.
Verdediging wijst naar de context
Advocate Romy Geysen erkende dat het dossier “het minst sympathieke” uit haar carrière is. Haar cliënte betwist de feiten niet. De aanwezige chaos – de financiële problemen, de overdaad aan dieren, de relationele spanningen – zou de vrouw naar eigen zeggen hebben doen ontsporen.
Volgens de verdediging gaat het om misdrijven die “zich hebben voorgedaan in de relationele context”, waarbij de vrouw in een andere setting wél normaal kan functioneren. Een lange celstraf zou volgens haar weinig nut hebben.
Acht jaar cel gevorderd
Het Openbaar Ministerie vraagt acht jaar gevangenisstraf. De advocaat van het slachtoffer eist alvast 10.000 euro voorlopige schadevergoeding. De uitspraak volgt op 7 januari.
Wat we onthouden, is een ongemakkelijke vaststelling: soms hoef je geen fictie te verzinnen om de meest absurde, gruwelijke of onwaarschijnlijke scenario’s te lezen. Het echte leven is meer dan capabel om elk genre te overstijgen — inclusief horror.
(Foto: PD/Grok)
