Hypocrisie voor dummies.
Een persoonlijke brandmanager op kosten van het parlement: hoe leg je dat uit? In tijden waarin de overheid burgers oproept om de broeksriem aan te halen, is het een vraag die moeilijk te negeren valt: hoe valt het te verantwoorden dat een partijpropagandist betaald wordt met belastinggeld?
Uit berichtgeving van Gazet van Antwerpen blijkt dat Jordy Van Overmeire - bekend als persoonlijke marketingmanager van Conner Rousseau - op de loonlijst staat van de Belgische Kamer van Volksvertegenwoordigers.
Officieel werkt hij als medewerker van de Kamerfractie van Vooruit, meer bepaald bij fractieleider Oskar Seuntjens. Maar tegelijk is het geen geheim dat zijn expertise ligt in communicatie en persoonlijke profilering van de partijvoorzitter.
Een ongemakkelijke vraag
En daar begint het te wringen. Want hoe leg je aan belastingbetalers uit dat iemand die in essentie bezig is met politieke marketing betaald wordt via parlementaire middelen?
Het systeem laat dat toe: fracties mogen hun medewerkers relatief vrij inzetten. Maar wat wettelijk mogelijk is, is daarom nog niet automatisch politiek verdedigbaar.
De grens van de schaamteloosheid
Net daar schuurt het dossier rond Rousseau. Wie een partij leidt die zich graag profileert als sociaal en solidair, zou net extra voorzichtig moeten omgaan met publieke middelen.
Dat een persoonlijke brandmanager dan via het parlement wordt betaald, doet bij velen de wenkbrauwen fronsen.
Het roept een bredere vraag op over politieke cultuur: waar ligt de grens tussen legitiem fractiewerk en partijpropaganda op kosten van de belastingbetaler?
Die grens hier duidelijk overschreden. In een periode van budgettaire druk en economische onzekerheid oogt het alsof politieke marketing simpelweg een nieuwe kost is geworden voor de publieke kas.
En dat maakt het dossier niet alleen politiek gevoelig, maar voor sommigen ook moeilijk te rijmen met de waarden waar een socialistische partij voor zegt te staan.
Kamer kijkt de andere kant op
Kamervoorzitter Peter De Roover wil zich voorlopig niet uitspreken over het personeelsbeleid van de Vooruit-fractie. Volgens hem ligt de verantwoordelijkheid volledig bij de fractie zelf. Enkel wanneer er sprake is van duidelijke misbruiken kan de deontologische commissie van de Kamer ingrijpen.
Met andere woorden: het systeem knijpt een oogke dicht en laat partijen een ruime marge om medewerkers in te zetten zoals ze zelf willen.
“Efficiënt werken”
Bij Vooruit zelf wordt de kritiek weggewuifd. Fractieleider Oskar Seuntjens leest voor uit ‘hypocrisie voor dummies’ en benadrukt dat zijn partij parlementaire medewerkers samenbrengt binnen een centrale studiedienst en communicatiedienst.
Volgens hem is dat simpelweg efficiënter dan wanneer elk parlementslid afzonderlijk personeel aanstuurt.
Seuntjens bevestigt wel dat Van Overmeire vanuit het partijhoofdkwartier werkt, maar stelt dat de fractie ook gebruik kan maken van zijn ‘expertise’.
Grijze zone in de Wetstraat
Het dossier legt opnieuw een klassiek probleem in de Belgische politiek bloot: parlementaire middelen die in een grijze zone tussen fractiewerk en partijpolitiek terechtkomen.
Zolang de regels ruim blijven en de controle beperkt is, blijft de vraag hangen of belastinggeld uiteindelijk niet gewoon meebetaalt aan de persoonlijke branding van politici.
(Foto: Philip Reynaers / Photonews/X)
