Eindelijk nog eens een tv-serie waarin Brussel niet decoratief is.
Brussel op televisie is jarenlang een merkwaardig soort decor geweest: mooi genoeg voor een skyline, exotisch genoeg voor een accent en vooral handig wanneer een verhaal dringend een hoofdstad nodig had. Putain doet iets anders. De tiendelige reeks trekt de kijker de stad in, naar jongeren, vriendschappen, familieproblemen, klasse, seks en muziek. Geen Brussel van de toeristische dienst, maar een stad waarin mensen gewoon proberen hun leven bij elkaar te houden.
De reeks, die sinds maandag 5 oktober op Play te zien is, volgt de jonge Brusselaar Gigi, die het ouderlijk huis verlaat wanneer zijn moeder opnieuw in een destructieve relatie terechtkomt. Zonder veel plan trekt hij de stad in, samen met zijn vrienden. Dat levert geen glad coming-of-ageverhaal op, maar een reeks vol familieconflicten, verlangen, frustratie en behoorlijk wat chaos.
Brussel spreekt hier niet met één stem De cast combineert gevestigde namen met opvallend veel nieuw talent. Liam Jacqmin maakt als Gigi zijn debuut, naast Liesa Van der Aa, Felix Heremans, Hind, Roda Fawaz, Tijmen Govaerts, Maaike Neuville, Tom Vermeir en Anemone Valcke. Ook Zwangere Guy, alias Gorik van Oudheusden, speelt mee.
Dat levert een Brussel op dat zich niet netjes in één identiteit laat stoppen. Nederlands, Frans, straattaal en verschillende sociale milieus bestaan naast elkaar zonder dat de reeks eerst een handleiding voor de Vlaamse kijker uitdeelt.
En precies daarin verschilt Putain van veel klassieke Vlaamse televisierepresentaties van de hoofdstad. Brussel hoeft hier niet voortdurend vertaald te worden. De personages wonen er, kennen de codes en bewegen zich door een stad die voor hen geen exotische bestemming is, maar gewoon thuis.
Dat klinkt vanzelfsprekend. Op televisie is het dat opvallend weinig.
Geen eurocraten, wel mensen
Putain interesseert zich nauwelijks voor Brussel als institutionele hoofdstad. Geen eindeloze Europese vlaggen of obligaat shot van de Grote Markt om te bewijzen dat we wel degelijk in Brussel zitten. De stad wordt zichtbaar via haar bewoners, hun woningen, vrienden, muziek en de plekken waar ze rondhangen.
Gigi en zijn vrienden zijn geen toeristische gidsen. Ze zijn bezig met geld, liefde, familie, seks, loyaliteit en de vraag wat ze in godsnaam met hun leven moeten aanvangen. Brussel is simpelweg de plek waar dat allemaal gebeurt.
De makers Frederik Daem, Deben Van Dam en Nadège Bibo-Tansia kregen eerder de Hustinx Prijs voor Dramaschrijvers voor hun werk aan de reeks. De jury prees onder meer de personages, die niet geschreven zijn om onmiddellijk sympathiek gevonden te worden, maar om begrepen te worden. Dat past bij de hele reeks: Putain poetst weinig glad.
Brussel heeft ook zijn eigen soundtrack
Ook de muziek is geen toevallig behang. Zwangere Guy stelde de soundtrack samen en koos daarbij niet uitsluitend voor eigen werk, maar voor een bredere Brusselse mix.
Dat is geen onlogische keuze. Zijn muziek is de voorbije jaren zelf een van de manieren geworden waarop een jong, stedelijk Brussel zich laat horen. De soundtrack hoeft de stad daardoor niet na te bootsen; hij komt er gewoon uit.
De reeks heeft inmiddels ook een stevige prijzenkast. Begin 2026 won Putain de Ha! van Humo voor beste, origineelste en meest grensverleggende programma van het jaar. Bij de Ensors volgden acht prijzen, waaronder Beste Serie, Beste Hoofdrol voor Liesa Van der Aa en Beste Ondersteunende Rol voor Felix Heremans.
Van Streamz naar Play
Nu krijgt Putain bovendien een breder televisieleven. De reeks was eerder exclusief beschikbaar via Streamz in België en Videoland in Nederland en wordt sinds 5 oktober ook op Play uitgezonden.
Daardoor verandert ook het publiek. Op streaming moet je bewust op Putain klikken. Op televisie kan de reeks plots terechtkomen bij mensen die helemaal niet op zoek waren naar een rauw Brussels jongerenverhaal.
En misschien is dat nog het interessantste. Voor een deel van Vlaanderen is Brussel nog altijd de stad van politiek, criminaliteit, Europese instellingen en files. Putain zet daar geen nieuwe reclamecampagne tegenover, maar mensen.
Geen ministers, geen eurocraten en geen toeristen. Gewoon jongeren die hun leven op de rails proberen te krijgen en daar ongeveer even goed in slagen als de rest van ons.
Eén serie zal Vlaanderen Brussel natuurlijk niet plots doen begrijpen. Daarvoor is de stad veel te groot, te rommelig en te tegenstrijdig. Maar Putain doet iets wat misschien veel nuttiger is: de reeks probeert Brussel niet uit te leggen. Ze laat je er gewoon even wonen.
(Foto: PD)
