Stad Gent heeft een nieuw speeltje: een campagne met een moslimvrouw op een affiche, vergezeld van de slogan “Stad Gent kiest voor inclusie. Voorrang voor diversiteit bij gelijkwaardige kandidaten.” Of zoals de modale Gentenaar die slogan vertaalt: “Ben je even goed als een Vlaming? Proficiat, je krijgt de job, omdat je géén Vlaming bent.”
Dat klinkt als satire, maar helaas: satire kan dit tempo niet meer bijbenen.
De stad wilde waarschijnlijk tonen dat ze heel progressief bezig is. Je ziet het zo voor je: een vergaderzaal vol beleidsmedewerkers in ribfluwelen kleren van de tweedehandswinkel, met herbruikbare koffiebekers, waar iemand trots roept: “We gaan discriminatie bestrijden door zelf te discrimineren! Genius, toch?”
En iedereen knikt, want niemand durft nog luidop logica gebruiken.
Het idee is simpel: als twee kandidaten gelijkwaardig zijn, dezelfde competenties, hetzelfde diploma, dezelfde motivatie, dan geeft Gent voortaan voorrang aan de kandidaat die in de juiste hokjes past. En terwijl men daar trots een lintje doorknipt, vergeet men één detail: dat gelijkheid niet bestaat uit mensen ongelijk behandelen.
Het is alsof je tegen je kind zegt: “Thuis zijn alle snoepjes eerlijk verdeeld,” en dan één kind zes Chokotoffs geeft omdat die vandaag een “diversere vibe” uitstraalt. Daar word je geen betere ouder van.
De stad noemt dit “inclusie”. Maar als je het woord gekunstel aftrekt van zijn marketingglitter, blijft gewoon dit over: positieve discriminatie is nog steeds discriminatie. Alleen staat er nu een warm kleurtje achter.
Het tragische is dat de maatregel precies het omgekeerde bereikt van wat hij beoogt. In plaats van mensen te verbinden, zet hij bevolkingsgroepen opnieuw tegenover elkaar. In plaats van racisme te bestrijden, creëert hij het, gewoon met een ander doelwit. En in plaats van kansen te vergroten, ondergraaft hij het vertrouwen in de overheid. Want wie wil er nu in een systeem werken waarvan de spelregels niet afhangen van talent, maar van afkomst?
Ondertussen ontstaat er voor kandidaten met een migratieachtergrond een bizarre bijwerking: ze moeten zich vragen beginnen stellen die niemand zou moeten stellen. “Kreeg ik deze job omdat ik goed ben, of omdat de stad graag op Instagram wil tonen hoe inclusief ze is?” Da’s pas een identiteitscrisis.
Misschien is dit wel het meest Gentse dat Gent ooit heeft gedaan: een probleem aanpakken door een nieuw probleem te creëren, het in een eco-vriendelijke campagne te verpakken en vervolgens heel verwonderd reageren wanneer de rest van Vlaanderen de wenkbrauwen ophaalt.
Want eerlijk: iedereen wil diversiteit. Iedereen wil gelijke kansen. Maar niemand wil een overheid die zegt: “We behandelen iedereen gelijk… maar allochtonen toch iets gelijker.”
Het is het soort beleid dat je normaal alleen in slechte satire ziet.
Alleen is de satire deze keer niet in de cinema, maar gewoon op een bushokje in Gent geplakt.
