Wereldeconomie op het spel en vrede tegen elke prijs?
De Amerikaanse president creëert een crisis, jaagt bondgenoten op de kast, dwingt iedereen tot kosten en risico’s, en zoekt vervolgens een uitweg om zijn eigen politiek hachje te redden, zonder de kern van het probleem op te lossen. Welkom in de geopolitiek volgens Trump.
Eerst brand stichten, dan de brandweer bellen
De onvoorspelbaarheid van Donald Trump is intussen geen stijlkenmerk meer, maar een structureel risico. Bondgenoten worden eerst economisch onder druk gezet, defensiebudgetten moeten omhoog, en ondertussen wordt een conflict met Iran opgevoerd tot het kookpunt.
Hoezo oorlog? Volgens Trump noemen ze het alleen ‘een oorlog’ in iran, voor hem is het - we verzinnen dit niet - een “excursie”.
Hoe dan ook, we zitten ondertussen met een ontwrichte regio, stijgende olieprijzen en een wereld die opnieuw flirt met een energiecrisis.
Nieuw: stoppen zonder oplossing
Volgens berichten overweegt Trump nu om de militaire operaties tegen Iran stop te zetten — zonder dat de cruciale Straat van Hormuz volledig wordt heropend.
Dat is opmerkelijk. Diezelfde zeestraat is essentieel voor de wereldwijde energievoorziening en was net een van de belangrijkste inzetpunten van het conflict.
De redenering in Washington: een militaire heropening zou te lang duren en het conflict verlengen. Diplomatie moet het dan maar oplossen. Nu ja, de echte reden is wellicht omdat Trump bang is van de Amerikaanse kiezer en inziet dat de hele oorlog een vergissing was.
Probleem doorschuiven naar Europa
Hoe ziet het met de diplomatie? Die is voor ‘de anderen’. Golfstaten en Europese landen worden geacht het dossier verder af te handelen.
Onder impuls van Emmanuel Macron wordt nu al gewerkt aan een internationale maritieme coalitie om de doorgang te beveiligen. Ook België wordt daarin genoemd, onder meer met mijnenjagers.
Vrij vertaald: de VS stappen uit het conflict, de rest van de wereld de brokken mag opruimen.
Militaire opbouw blijft doorgaan
De paradox is compleet. Terwijl Trump spreekt over een mogelijk einde van de oorlog, blijft de militaire opbouw in de regio wel toenemen. Extra troepen worden gestuurd, scenario’s voor verdere escalatie liggen op tafel.
De doelstellingen blijven vaag: het verzwakken van Iran, het uitschakelen van militaire capaciteit — maar zonder duidelijk eindpunt.
De bottom line
Wat overblijft, is een beleid dat tegelijk agressief en onvoorspelbaar is. Eerst wordt de wereld richting crisis geduwd, daarna volgt een halfslachtige exitstrategie waarbij de moeilijkste dossiers worden doorgeschoven.
De vraag is niet langer of bondgenoten nog volgen.
De vraag is hoe lang ze dat nog kunnen en willen.
(Foto: Shutterdstock)
