Sinds 1 september 2019 geldt in Vlaanderen officieel een verbod op onverdoofd slachten. Niet een beetje verboden. Niet “verboden tenzij”. Gewoon verboden. De Vlaamse overheid legde destijds uitgebreid uit waarom: dierenleed. Pijn. Paniek. Een lange doodsstrijd terwijl een dier bij bewustzijn leegbloedt. Op Vlaanderen.be staat het zelfs in geuren en kleuren beschreven, inclusief uitleg over penschiettoestellen, elektrische verdoving en waarom moderne verdovingstechnieken volgens experts perfect combineerbaar zijn met vleeskwaliteit.
Kort samengevat: Vlaanderen vond onverdoofd slachten barbaars genoeg om het expliciet te verbieden.
Behalve blijkbaar… in Borgerhout? Want daar circuleren momenteel reclamefolders voor Eid al-Adha, het islamitische offerfeest dat eind deze maand plaatsvindt, waarin slagerij Karim doodleuk reclame maakt voor: “100% Halal. Offerdieren zonder verdoving geslacht na eid-gebed.”
Niet verstopt in kleine lettertjes ergens achteraan. Nee nee. Gewoon letterlijk op de flyer.
En dan stel je jezelf toch spontaan een paar vragen.
Want wacht eens even. Volgens Vlaanderen veroorzaakt onverdoofd slachten ernstig dierenleed. Daarom moest er wetgeving komen. Discussies. Protesten. Juridische procedures. Politieke debatten. Het Grondwettelijk Hof. Europese discussies. Alles erop en eraan. Maar enkele jaren later hangen er in Antwerpen blijkbaar gewoon reclamefolders waarin letterlijk geadverteerd wordt met “zonder verdoving geslacht”.
Dus wat is het nu eigenlijk? Is het verboden? Of is het verboden behalve wanneer niemand zin heeft om moeilijk te doen? Want als een gewone Vlaamse slager morgen een folder zou verspreiden met: “Varkentjes worden hier onverdoofd afgeslacht” dan staat waarschijnlijk binnen de kortste keren half Gaia, drie inspectiediensten en een VTM-cameraploeg voor de deur.
Maar bij religieuze gevoeligheden lijkt Vlaanderen plots opvallend voorzichtig te wandelen op kousenvoeten. En laat ons duidelijk zijn: dit gaat niet over moslims viseren. Dit gaat over iets veel fundamentelers: een wet moet voor iedereen dezelfde wet zijn.
Ofwel zegt Vlaanderen: “Onverdoofd slachten veroorzaakt onaanvaardbaar dierenleed.”
Dan moet men dat ook effectief handhaven. Ofwel zegt men eerlijk: “We passen de regels selectief toe omdat het politiek gevoelig ligt.”
Maar nu krijg je een bijzonder bizarre situatie waarbij de overheid enerzijds op haar officiële website uitgebreid uitlegt hoe gruwelijk onverdoofd slachten is… terwijl anderzijds in bepaalde wijken openlijk reclame gemaakt wordt voor exact die praktijk.
Dat wringt. En het wringt nog harder omdat de discussie rond onverdoofd slachten jarenlang verkocht werd als een principiële kwestie rond dierenwelzijn. Niet rond cultuur. Niet rond religie. Niet rond identiteit. Maar rond dierenleed.
Wel: als dat principe écht zo belangrijk is, dan kan je moeilijk tegelijk wegkijken wanneer men publiek reclame maakt voor het tegenovergestelde. Of misschien geldt dierenwelzijn tegenwoordig gewoon afhankelijk van welke folder je uitdeelt en in welke wijk je hem ophangt.
