Kansen op de arbeidsmarkt blijven schaars voor 50-plussers.
Ondanks politieke ambities en beleidsdoelstellingen rond langer werken, blijven werkzoekenden boven de vijftig systematisch aan de zijlijn van de arbeidsmarkt staan. Uit een bevraging bij 2.700 respondenten blijkt dat slechts een fractie van de 50-plussers na een sollicitatie effectief wordt uitgenodigd voor een gesprek. Het structureel tekort aan opportuniteiten weegt volgens de ondervraagden zwaarder door dan het ontbreken van een diploma of relevante ervaring. De cijfers leggen een hardnekkig probleem bloot dat werkgevers, beleidsmakers en hr-diensten niet langer kunnen negeren.
Onderzoek legt structurele drempels bloot
De cijfers zijn ontnuchterend: slechts 17 procent van de 50-plussers krijgt na een sollicitatie een reactie, tegenover 24 procent bij jongere kandidaten. Die kloof wijst niet alleen op selectieve screening, maar ook op een dieperliggende reflex van werkgevers om oudere kandidaten zonder meer te weren. Terwijl de ervaring en stabiliteit van oudere werknemers vaak worden bewierookt in beleidsnota’s, vertaalt die waardering zich in de praktijk amper naar concrete kansen.
Uit de bevraging blijkt bovendien dat 50-plussers zélf het gebrek aan opportuniteiten als grootste obstakel benoemen — méér nog dan het niet beschikken over een diploma (18 procent) of het ontbreken van ervaring (13 procent). Het probleem zit dus niet in de kandidaten, maar in het systeem waarin ze proberen terug te keren.
Potentieel onbenut: vijftigers hebben nog bijna twee decennia loopbaan voor de boeg
Volgens rekruteringsexperte Maria Ferritto van Acerta Consult is het tijd dat het bedrijfsleven haar verouderde ideeën over de 'houdbaarheidsdatum' van werknemers herziet. “De gemiddelde 50-plusser heeft nog 17 actieve jaren te gaan”, benadrukt Ferritto. “Als we als land de tewerkstellingsgraad van 80 procent willen halen, moeten ook werkgevers het potentieel van oudere medewerkers erkennen en benutten.”
Toch lijkt die boodschap bij veel bedrijven nog niet door te dringen. Het merendeel van de selectiedossiers blijft steken in leeftijdsfilters en veronderstellingen over hogere loonkosten en verminderde leercapaciteit — vooroordelen die zelden met feiten onderbouwd worden.
Wie werkloos is, blijft werkloos
De moeilijkheden beperken zich bovendien niet tot leeftijd. Werkzoekenden in het algemeen worden stelselmatig minder uitgenodigd dan mensen die al aan het werk zijn. De kans om op gesprek te mogen komen ligt voor niet-actieven op 22 procent, tegenover 37 procent voor wie al een job heeft. Een verschil van 15 procentpunten, dat sinds 2023 amper is afgenomen.
Voor werkzoekenden boven de 50 betekent die dubbele uitsluiting — op basis van leeftijd én arbeidsstatus — een bijna ondoordringbare barrière. Wie eenmaal uit de arbeidsmarkt glijdt, lijkt haast onzichtbaar te worden voor rekruteringssystemen.
Structureel probleem, structurele oplossing?
De vaststellingen zijn niet nieuw, maar ze bevestigen dat de roep om langer werken voor veel burgers hol klinkt. Als de realiteit op de werkvloer niet meeschuift met de beleidsretoriek, dreigt een hele generatie uit de boot te vallen. Het debat over langer werken moet dan ook gepaard gaan met harde maatregelen om discriminatie tegen te gaan, inclusief hr-beleid te stimuleren en de re-integratie van oudere werkzoekenden structureel te ondersteunen.
Een antwoord op die uitdaging dringt zich op. De vraag blijft of het beleid voldoende durft ingrijpen in een systeem waar vijftigplussers vooral worden gezien als kostenpost in plaats van als investering. Zolang de arbeidsmarkt zich afsluit voor deze groep, blijft de doelstelling van een werkgelegenheidsgraad van 80 procent een statistische luchtspiegeling.
(Foto: Shutterstock)
