De gemiddelde zestigjarige is al content als hij zonder geluid uit een zetel geraakt, maar in het Amerikaanse McDaniel College vonden ze dat dat niveau gerust wat omhoog mocht.
Maak kennis met Tom Green, ondernemer met een houten palletbedrijf, overlever van stadium IV nierkanker én binnenkort waarschijnlijk de oudste college footballspeler ooit.
De man werd in 2015 nog richting exit begeleid door de dokters, maar besloot koppig dat hij andere plannen had. In plaats van sudoku’s en middagdutjes koos hij voor tackles, sprints en een inschrijving als voltijdse student. Omdat blijkbaar moet je effectief studeren om college football te mogen spelen.
Alsof het nog niet absurd genoeg is, speelt Green op de defensive line, een positie waar normaal gezien jonge gasten met nekken als boomstammen elkaar proberen te verplaatsen alsof het Ikea-kasten zijn. Hij kwam het team binnen als walk-on in Division III, wat betekent dat hij geen beurs kreeg maar wel meteen respect.
Hij mikt op een recordleeftijd van 61 jaar, al nuanceert hij zelf dat de vorige recordhouder vooral extra punten trapte. Met andere woorden, Green kiest niet voor de “ik kom even een bal trappen en ga weer naar huis”-route, maar voor de full contact-versie waarbij je effectief omvergelopen wordt door twintigers met energie voor tien.
Zijn ploegmaats reageren zoals je verwacht, eerst lichte verwarring, daarna bewondering en uiteindelijk pure acceptatie. Volgens hen brengt hij energie en levenslessen, terwijl zij hem op hun beurt kennis laten maken met moderne vocabulaire zoals “rizz” en “no cap”. Een mooie wisselwerking dus.
Overdag politieke wetenschappen studeren, in het weekend quarterbacks neerhalen, en tussendoor bewijzen dat leeftijd vooral een administratief probleem is. Mocht iemand nog twijfelen aan motivatie, deze man heeft kanker verslagen en dacht daarna, weet je wat, ik ga nog eens beginnen met studeren én football spelen.
Wat is jouw excuus?
