Tja, wanneer begint er eindelijk bij de feministische garde een belletje te rinkelen, want ze verzuipen momenteel in de politieke correctheid?
Zo heeft Ana Caldas, een 47-jarige transgender zwemster, vijf gouden medailles gewonnen in de categorie vrouwen leeftijd 45-49 tijdens het US Masters Swimming Spring National Championship.
Ja, je leest het goed: vijf races, vijf keer goud, en vermoedelijk ook vijf stijgende bloeddrukken op sociale media. De enige tegenstand kwam van Facebook-reacties en X-tweets die spontaan begonnen te koken.
De organisatie zelf, U.S. Masters Swimming, bleef olympisch kalm en wees op hun beleid dat sinds jaar en dag transgender zwemmers toestaat te racen in de categorie waarmee ze zich identificeren, zolang ze minstens een jaar hormoontherapie volgen en hun testosteronspiegel laag genoeg is om geen Hulk-achtige toestanden te veroorzaken.
“We staan voor gezondheid, inclusie, en eerlijkheid,” aldus hun verklaring. Uiteraard zijn er nu oproepen voor een ‘herziening van de deelnamevoorwaarden’, oftewel: iemand heeft hun badmuts verloren en hun geduld erbij.
En alsof dat nog niet genoeg was, gooide Texas nog wat olie op het vuur met een reeks wetten die klinken als titels van realityshows: de Save Women’s Sports Act en de Women’s Privacy Act.
Deze regels moeten sport en sanitaire ruimtes vrijwaren van ‘biologische chaos’. Ondertussen zit de Universiteit van Pennsylvania nog steeds verwikkeld in rechtszaken omwille van Lia Thomas, de koning koningin van het transzwemdrama.
Kortom: het zwembad is intussen even politiek geladen als het Capitool, en het lijkt erop dat je vandaag de dag in Amerika sneller in controverse duikt dan in chloor.
