Resolutie met ruggengraat: België dreigt met sancties en droomt van vrede.
In de Wetstraat hebben ze de knoop doorgehakt – en het is er eentje met weerhaakjes. De meerderheidspartijen bereikten eindelijk een akkoord over een Gaza-resolutie die tegelijk een ferme middelvinger opsteekt naar Benjamin Netanyahu en een geopolitieke liefdesverklaring inhoudt aan Emmanuel Macron en zijn Palestijnse droom. Het is geen vrijblijvend parlementair kladwerkje geworden, maar een politieke pronktekst met tanden. In het vizier: oorlogsmisdaden, illegale nederzettingen, en een doortimmerde visie op vrede – tenminste, in theorie.
Netanyahu op het matje, of beter: achter de tralies
Wat er écht in het oog springt, is het expliciete pleidooi om het Internationaal Strafhof (ICC) niet alleen moreel, maar ook fysiek te steunen. Dat betekent in klare taal: als Netanyahu voet zet op Belgisch grondgebied, dan halen we de handboeien boven. Een arrestatiebevel van het ICC is heilig, klinkt het. CD&V-voorzitter Sammy Mahdi gooide er zelfs een prik naar Bart De Wever bovenop: "België is Hongarije niet." Want waar Viktor Orbán zijn Israëlische vriendje angstvallig uit de cel houdt, wil België een duidelijk signaal geven: oorlogsmisdaden zijn geen binnenlandse keuken. Zelfs als de dader een gehaaide premier is met kernwapens op zak.
De grote baas van ons land, Bart Wever fluisterde in Terzake nog dat hij "begrip" had voor landen die Netanyahu liever niet arresteren. Begrip? In Mahdi's ogen: politieke lafheid met een EU-lidkaart. En hoewel N-VA het arrestatiebevel strategisch uit hun eigen communicatie hield, slikten ze het stilletjes in de resolutie. Zelfs voor de Vlaamse Leeuw geldt: “Gij zult niet brullen tegen een mensenrechtentribunaal.”
Macron, de vredespaus van Europa
En dan is er Macron. De Franse president - die oh zo graag in de geschiedenisboekjes wil komen - probeert de diplomatie wakker te kussen en krijgt in de resolutie de volle steun. Zijn plan? Een tweestatenoplossing mét een erkenning van Palestina. Maar de Belgische meerderheid gooit er een juridische zedenpreek bovenop en komt met een typisch Belgische oplossing: geen erkenning zonder voorwaarden. Denk aan de volledige ontmanteling van Hamas, de vrijlating van gijzelaars, eerlijke verkiezingen onder Palestijnen en een Arabische wereld die Israël eindelijk erkent. Kortom: Palestina mag erkend worden, maar eerst moeten de hellevuren doven en de poppen laten dansen op democratische maat.
En zo werd de erkenning van Palestina een typisch Belgisch compromis. Vooruit en CD&V wilden al lang Palestina erkennen, punt. N-VA en MR konden alleen leven met een erkenning die zo voorwaardelijk is dat die in realiteit nog jaren op zich kan laten wachten. En dus staat het er nu zo in: we willen vrede, maar wel met een veiligheidshelm op en de vinger aan de juridische trekker.
Sancties: van kritiek naar economische klappen
De tekst blijft echter niet steken in wollige vredesretoriek. Ook Israël zelf mag zich aan economische stormwind verwachten. De meerderheid wil dat België op Europees niveau pleit voor harde sancties: een handelsverbod voor producten uit illegale nederzettingen, zwaardere maatregelen tegen gewelddadige kolonisten, en een kritisch herbekeken samenwerking tussen de EU en Israël. Oftewel: een grondig onderzoek naar het associatieverdrag dat Israël economische privileges verleent.
Vooruit-fractieleider Oskar Seuntjens noemt het akkoord "historisch" en spreekt over tienduizenden slachtoffers, waaronder kinderen. "Dit is geen oorlog, dit is een genocide," klinkt het, zonder schroom. De resolutie – in alle urgentie voorgelegd aan het parlement – wil België een duidelijke stem geven aan de VN-top in New York eind mei. Niet als neutrale toeschouwer, maar als kampkiezer. En dit keer staan we niet op de Israëlische schouder, maar onder de Palestijnse vlag – weliswaar met een zak vol voorwaarden.
Tussen idealisme en realpolitik
Toegegeven, de tekst is een huzarenstukje van Belgisch balanceren op de slappe koord. Een beetje rechts, een beetje links, met zowel humanitaire bekommernissen als juridische zweepslagen. Israël mag zich verdedigen tegen terreur, maar niet op kosten van internationale conventies. Hamas moet oprotten, maar de Palestijnse burger verdient perspectief. De resolutie leest als een diplomatiek salondrama waarin elk woord drie keer gewikt is. En toch: er staat wat er moet staan. Voor het eerst in lange tijd durft België zijn nek uit te steken in het Midden-Oosten-dossier. Niet met een magere vredesduif, maar met een resolutie die tot actie dwingt.
Wat dat concreet oplevert? Afwachten. De politieke richting is bepaald, maar de uitvoering hangt af van een Europese Unie die zelf vaak slabakt als het over buitenlandse politiek gaat. Toch heeft België haar kaarten gelegd: het recht moet spreken, niet de tank. En als dat betekent dat Netanyahu in Zaventem tegen een paar agenten in gevechtskledij botst, dan zij dat zo. Dan gaat de rechtsstaat boven de geopolitieke schroom. In een tijd waarin neutraliteit vaak gelijkstaat aan onverschilligheid, is dat geen klein bier. Dit is Belgisch vuurwerk in de diplomatieke duisternis.
(Foto: Didier Lebrun/Photo News)
