Christopher Nolan heeft jarenlang de reputatie gehad van de laatste grote Hollywood-regisseur die gewoon films maakte zonder zichzelf constant op een cultureel slagveld te gooien.
Maar blijkbaar dacht iemand bij de casting van actrice Lupita Nyong'o: âWeet je wat deze drieduizend jaar oude Griekse mythe nodig heeft? Een online-discussie die langer duurt dan de Trojaanse Oorlog zelf.â
In een interview met TIME werd officieel bevestigd dat Nyongâo niet alleen Clytemnestra speelt, maar ook Helen van Troje zelf. Jawel, dĂ© âface that launched a thousand shipsâ. Het internet ontplofte sneller dan een hantavirus uitbraak op een cruiseschip.
Het probleem voor veel critici is niet dat Nyongâo geen talent heeft, integendeel. De actrice won een Oscar en is zowat het tegenovergestelde van een slechte casting op puur acteerwerk.
Maar Helen van Troje is ook niet zomaar een vaag fantasyfiguur waarvan niemand weet hoe ze beschreven werd. In de werken van Homer wordt Helen herhaaldelijk omschreven met termen als âwhite-armedâ en later zelfs als âfair-hairedâ of âgolden-hairedâ.
Oude Griekse schrijvers zoals Hesiod, Sappho en Euripides deden daar nog een schepje bovenop. Voor veel kijkers voelt deze casting daarom minder als creatieve vrijheid en meer als Hollywood dat opnieuw een klassiek Europees verhaal door de blender van hedendaagse identiteitspolitiek haalt.
En daar wringt tegenwoordig vooral het schoentje. Hollywood predikt al jaren dat culturele authenticiteit heilig is⊠behalve wanneer het over Europese mythologie gaat.
Dan verandert plots alles in âartistieke interpretatieâ. Het publiek merkt die asymmetrie ondertussen ook wel op. Niemand verwacht dat een historische film over het oude Japan plots een blonde Viking-samoerai introduceert âvoor meer representatieâ, maar bij Griekse mythologie lijken studioâs soms te denken dat alles mag zolang het maar online debat oplevert.
Dat debat is nu volop losgebarsten rond The Odyssey online.
Voor Christopher Nolan is dit misschien wel zijn grootste risico sinds hij besloot een atoombom praktisch na te bouwen voor Oppenheimer.
Nolan bleef jarenlang opvallend gespaard van de cultuurstrijd die franchises als Star Wars, Indiana Jones and the Dial of Destiny en zowat alles van Disney achtervolgt.
Zijn naam alleen was genoeg om mensen nog naar de cinema te sleuren. Maar goodwill heeft ook grenzen. Als kijkers het gevoel krijgen dat zelfs Homerus niet meer veilig is voor moderne Hollywood-herinterpretaties, zou Nolan wel eens kunnen ontdekken dat een Trojaanse oorlog online nĂłg vermoeiender is dan eentje van tien jaar.
