Hollywood beloont Hollywood op 98ste editie van de Oscar – maar de wereld kijkt anders.
Het was weer zover: Hollywood hield opnieuw zijn jaarlijkse hoogmis van zelfverheerlijking. De Academy Awards — beter bekend als de Oscars — blijven het moment waarop de Amerikaanse filmindustrie zichzelf een spiegel voorhoudt en vervolgens besluit dat ze er nog altijd het beste uitziet.
De rode loper, de miljoenenjurken, de dankwoorden en de staande ovaties: het ritueel is bekend. Toch lijkt er de laatste jaren iets te zijn veranderd in hoe de rest van de wereld naar dat spektakel kijkt. De tijd dat de Oscars wereldwijd als het onbetwiste monument van de filmkunst werden beschouwd, lijkt voorbij.
Misschien heeft het te maken met de veranderde blik op de Verenigde Staten zelf. Sinds de turbulente jaren van Donald Trump is de fascinatie voor het land van flamboyante glamour en zelfvertrouwen bij veel Europeanen omgeslagen in een meer kritische houding. Hollywood blijft een culturele grootmacht, maar de vanzelfsprekende bewondering voor alles wat Amerikaans is, staat onder druk.
Hollywood kroont opnieuw zichzelf
Dat Hollywood zichzelf graag viert, bleek opnieuw tijdens de 98ste editie van de Oscars in Los Angeles. De film One Battle After Another van regisseur Paul Thomas Anderson werd met zes beeldjes de grote winnaar van de avond, waaronder de prijs voor beste film.
Concurrent Sinners moest het stellen met vier Oscars, maar leverde wel een opvallende acteursprestatie op. Michael B. Jordan kreeg de Oscar voor beste acteur voor zijn dubbelrol als criminele tweelingbroers in de film. Bij de vrouwen ging de prijs naar Jessie Buckley, die al maanden als favoriet werd genoemd voor haar rol in Hamnet.
De Oscar voor beste vrouwelijke bijrol ging naar Amy Madigan, terwijl Sean Penn het beeldje voor beste mannelijke bijrol won — al was hij niet aanwezig om het persoonlijk in ontvangst te nemen.
De Amerikaanse blik op film
Toch blijft de vraag knagen: in hoeverre vertegenwoordigen de Oscars vandaag nog de wereldcinema? Hollywood kijkt immers nog steeds vooral door een Amerikaanse bril naar film en cultuur.
De Verenigde Staten beschikken onmiskenbaar over een enorme filmindustrie, maar ondertussen wordt ook buiten Hollywood cinema gemaakt die artistiek en inhoudelijk minstens even sterk is. Europese, Aziatische en Latijns-Amerikaanse filmmakers winnen internationaal steeds meer prestige, terwijl de Oscars toch vooral het feestje van Hollywood blijven.
De prijs voor beste internationale film ging dit jaar naar de Noorse productie Sentimental Value, een zeldzaam moment waarop de blik even buiten de Amerikaanse filmindustrie werd gericht.
Show boven subtiliteit
Er speelt nog iets anders. Veel Europese kijkers hebben steeds meer moeite met de typisch Amerikaanse stijl van acteren en presenteren. Groots, uitgesproken, soms bijna theatraal. Wat in Hollywood als charisma geldt, voelt elders al snel overdreven.
Het contrast met de vaak subtielere Europese filmtraditie is groot. Misschien verklaart dat waarom sommige kijkers steeds minder vanzelfsprekend naar Amerikaanse producties grijpen. Niet omdat de kwaliteit ontbreekt, maar omdat de stijl steeds meer als een culturele export wordt ervaren in plaats van als universele filmkunst.
Rode loper of moment van bescheidenheid
De Oscars blijven ongetwijfeld een belangrijk moment in de filmwereld. De prijzen bepalen nog altijd carrières en geven films een wereldwijd publiek.
Toch dringt zich een bredere vraag op. In een tijd waarin de Verenigde Staten geopolitiek, economisch en cultureel steeds vaker kritisch worden bekeken, is het dan nog vanzelfsprekend dat Hollywood zichzelf elk jaar presenteert als het centrum van de wereldcinema?
Misschien zou een vleugje bescheidenheid Hollywood niet misstaan. Minder nadruk op de rode loper, minder zelfverklaarde superioriteit, en meer erkenning dat film vandaag een wereldwijd kunstvorm is — met talent en verhalen ver buiten Los Angeles.
(Foto: screenshot YouTube)
