Ja, dit jaar was een regelrechte slachtpartij aan de box office.
De vraag dringt zich op waarom films vandaag zo absurd duur zijn. Hoe een film als After the Hunt, die zich grotendeels binnenskamers afspeelt, een productiebudget van 80 miljoen dollar nodig had, blijft een raadsel.
Dat werd er niet beter op toen hoofdrolspeelster Julia Roberts, al jaren geen echte blockbuster meer, een loon van 20 miljoen dollar meekreeg. Studio’s worden nog steeds geleid door mensen die carrière maakten in een tijdperk waarin een grote naam op de affiche effectief het verschil kon maken.
Het grote probleem is dat die sterrencultus ondertussen haar voorspellende waarde kwijt is.
Hieronder volgt een overzicht van de grootste box office flops van 2025, gebaseerd op gerapporteerde opbrengsten, budgetten en geschatte verliezen uit meerdere bronnen.
Sommige bedragen zijn benaderingen omdat volledige studiogegevens niet publiek zijn, maar ze gelden als de meest geciteerde mislukkingen van het jaar.
10. A Big Bold Beautiful Journey
Sony’s romantische fantasiefilm haalde amper 20 miljoen dollar op tegenover een netto productiebudget van 45 miljoen dollar, goed voor een geschat verlies van meer dan 35 miljoen dollar. De R rating maakte het er niet eenvoudiger op, want een romance verkopen met leeftijdsbeperking blijft een lastige oefening, zelfs met namen als Margot Robbie en Colin Farrell op de affiche.
9. The Alto Knights
Dat Barry Levinson er in slaagde om 50 miljoen dollar los te krijgen voor een klassieke maffiafilm blijft een klein mirakel. De film, met Robert De Niro in de hoofdrol, werd binnen Warner Bros. omschreven als een persoonlijk paradepaardje van topman David Zaslav. Dat alleen al had een waarschuwingslabel mogen zijn.
Het publiek bleek echter niet onder de indruk. Wereldwijd strandde de opbrengst op een magere 10 miljoen dollar, goed voor een geschat verlies van meer dan 50 miljoen dollar. Het resultaat voelt aan als een reliek uit een tijd waarin een grote regisseur en een nog grotere naam automatisch als garantie voor succes werden gezien. De kassa dacht daar duidelijk anders over.
8. The Smashing Machine
De arthousebocht van Dwayne Johnson bracht wereldwijd amper 21 miljoen dollar op tegenover een budget van meer dan 50 miljoen dollar, goed voor een geschat verlies van ruim 40 miljoen dollar. Johnson speelde overtuigend de getroebleerde MMA vechter Mark Kerr, maar sterk acteerwerk bleek geen vervanging voor brede publieksinteresse.
Voor zijn fanbasis bleef de film vooral een curiositeit, iets om te respecteren maar niet massaal voor naar de cinema te rennen. Stilaan wordt duidelijk dat Johnsons meest betrouwbare weg naar box office succes nog altijd via bekende franchises loopt, zoals Fast & Furious, Jumanji of Jungle Cruise. Originaliteit mag dan applaus krijgen, de kassa blijkt liever herkenning te belonen.
7. Mickey 17
Eerlijk is eerlijk, deze sciencefictionfilm van Bong Joon-ho werd goedgekeurd onder het bewind van voormalig Warner Bros studiobaas Toby Emmerich, met een stevig budget van 118 miljoen dollar. Tegen de tijd dat de productie echt op gang kwam, zaten zijn opvolgers Michael De Luca en Pam Abdy nog maar net op hun stoel. Dat verklaart veel, maar niet alles.
Wat volgde was een klassiek studiohoofdstuk met reshoots, oplopende kosten en meerdere uitgestelde releasedata. Dat soort productiegeschiedenis is zelden een voorbode van commercieel succes. Het resultaat was een film die visueel ambitieus bleef, maar financieel ontspoorde en uiteindelijk richting een geschat verlies van meer dan 80 miljoen dollar dreef.
6. Elio
Pixars originele sciencefictionavontuur bleef ruim onder de verwachtingen en strandde op een wereldwijde opbrengst van 154 miljoen dollar. Over het budget bestaat opvallend genoeg nog steeds discussie. Disney hield het officieel op 150 miljoen dollar, maar bronnen van The Hollywood Reporter, waaronder een voormalig crewlid, spreken eerder van een bedrag rond 250 miljoen dollar. Dat verschil alleen al volstaat om menig financieel directeur spontaan nerveus te maken.
Alsof dat nog niet genoeg was, werd de oorspronkelijke versie van regisseur Adrian Molina grotendeels omgegooid nadat hij tijdens de productie aan de kant werd geschoven. Het resultaat was een film die creatief zichtbaar zoekende was en commercieel zwaar onderuitging, goed voor een geschat verlies van meer dan 100 miljoen dollar. Originaliteit kreeg opnieuw applaus, maar wéér geen kaartjes aan de kassa.
5. After the Hunt
De echte verbazing zit niet in de flop zelf, maar in het feit dat deze door Amazon en MGM gesteunde film met een #MeToo insteek ongeveer 80 miljoen dollar kostte om te maken. Dat bedrag alleen al roept vragen op. Wanneer daar een wereldwijde opbrengst van amper 9 miljoen dollar tegenover staat, schuift deze film van teleurstelling rechtstreeks door naar rampgebied. Regisseur Luca Guadagnino zag zijn prestigeproject veranderen in een boekhoudkundige nachtmerrie.
Ook kritisch viel er weinig te redden. Recensenten waren genadeloos met een score van 38 procent op Rotten Tomatoes, terwijl het publiek het nog harder afstrafte.
Alles samen goed voor een geschat verlies van meer dan 90 miljoen dollar en een pijnlijke reminder dat maatschappelijke relevantie geen vrijgeleide is voor een blanco cheque.
4. The Running Man
Nog zo’n dure misrekening, met een productiekost van ongeveer 110 miljoen dollar. Wat er precies fout liep, blijft voer voor discussie. Paramount Pictures leek er sterk van overtuigd dat Glen Powell een film op naam alleen kon openen, een gok die in de praktijk zelden goed afloopt. Ook de marketing wist nauwelijks enthousiasme op te wekken, alsof de campagne zelf niet helemaal wist voor welk publiek ze bedoeld was.
Daar kwamen nog lauwe recensies en zwakke mond tot mondreclame bovenop, wat samen een dodelijke cocktail vormde. Het publiek bleef weg, de zalen bleven leeg en de kassa gaf geen genade.
Het eindresultaat was een geschat verlies van meer dan 100 miljoen dollar en opnieuw het bewijs dat sterrenstatus zonder duidelijke positionering weinig waard is.
3. Tron Ares
Volgens bronnen van Deadline lag het echte prijskaartje niet op de eerder gemelde 170 miljoen dollar, maar op een stevige 220 miljoen dollar. Bijna een kwart miljard dollar voor een sequel waar niemand expliciet om vroeg. De wereldwijde opbrengst van 142 miljoen dollar steekt daar pijnlijk bij af en maakt meteen duidelijk dat dit geen geval van nipt gemist succes was, maar van structurele overschatting.
Zoals een talentagent het droog samenvatte, ontbrak het de film aan een duidelijke visie. Het idee dat Disney bereid was om zo’n bedrag te investeren in een film rond Jared Leto binnen een franchise die al vier decennia geen echte commerciële motor meer is, grenst aan zelfspot. Het resultaat was een geschat verlies van meer dan 132 miljoen dollar en een pijnlijke les in nostalgie zonder draagvlak.
2. Mission Impossible Final Reckoning
Op papier lijkt een wereldwijde opbrengst van 595 miljoen dollar indrukwekkend, maar dat beeld kantelt snel zodra het productiebudget boven de 400 miljoen dollar uitkomt. Deze sequel met Tom Cruise wist de commerciële pieken van eerdere delen niet te benaderen en kon die torenhoge kosten simpelweg niet compenseren. Hoe de vakpers het ook probeert te framen, de rekensom blijft onverbiddelijk.
Voor Paramount Pictures eindigt deze missie dan ook duidelijk in het rood, met een geschat verlies van meer dan 150 miljoen dollar. De situatie is zo weinig rooskleurig dat een vervolg voorlopig ondenkbaar lijkt.
Alles wijst erop dat deze franchise pas na een lange pauze terugkeert, vermoedelijk via een reboot ergens in het volgende decennium, wanneer de boekhoudkundige wonden enigszins zijn geheeld.
1. Snow White
Met sommige bronnen die het productiebudget op 350 miljoen dollar schatten, is het zelfs voor doorgewinterde rekenmeesters lastig om exact te bepalen hoeveel geld Disney hier verbrandde.
Voorzichtigheidshalve houden we het op het officieel gerapporteerde budget van 270 miljoen dollar, tegenover een wereldwijde opbrengst van ongeveer 205 miljoen dollar. En dan zijn de miljoenen aan marketingkosten nog niet eens meegerekend.
Wat wel vaststaat, is dat deze live action remake uitgroeide tot de grootste financiële mislukking van het jaar. Controverses, creatieve keuzes en een publiek dat steeds minder warm loopt voor herkauwde klassiekers kwamen hier samen in één pijnlijke balans. Snow White werd geen sprookje, maar een schoolvoorbeeld van hoe zelfs een iconische titel geen bescherming biedt tegen een desastreuze box office realiteit.
