Lies Van Overschée, verantwoordelijke van gemeenschapscentrum De Platoo in Koekelberg, schrijft tweewekelijks een column over Brussel als publieke ruimte. Deze keer: een lentekoorts, een wandelende banaan, en een warme oproep voor meer krijt op straat.
Een banaan en een lentekoorts
Het begint met een droom. Van Overschée loopt de berg op op een zonovergoten woensdag en ziet hoe het verkeer stilstaat voor een gigantische wandelende banaan — groter dan een bananenboom. Twee straatvegers in fluogele hesjes struikelen erachteraan. Dan wordt ze wakker, met de eerste lentekoorts gloeiendhot in haar hoofd.
Vanachter het raam, gewikkeld in een deken, ziet ze een ander tafereel: kindjes die krijtlijnen tekenen op de stoep, meisjes die reclamebladen verfrommelen tot projectielen, tieners die als koorddansers op steps voorbijglijden en argeloze fietsers luid grinnikend passeren.
Kinderen spelen met alles
De column raakt een herkenbare snaar. Van Overschée denkt terug aan haar eigen jeugd: belleketrek, losliggende kasseien tot torentjes opgebouwd, en parcours midden op de rijweg terwijl auto's driftig toeterden. "We speelden met niets en alles tegelijk," schrijft ze.
Vandaag spelen kinderen met lachgasflessen, afgedankte winkelkarretjes en gevonden steps. Soms tot ergernis van anderen — maar in essentie is het hetzelfde: kinderen die de straat veroveren met wat er ligt. Ze herkent de echo van haar eigen jeugdstem: "Niet zeggen aan mama, ik weet dat ze zegt dat dat niet mag!"
De oproep: krijtbakjes voor iedereen
Op donderdag staat ze weer gezond op. En met een frisse blik stelt Van Overschée een vraag: wat als we iets anders zouden rondstrooien in de Brusselse straten? Krijtbakjes vol krijt, met cijfercodes die iedereen aan iedereen mag doorgeven. Of gele objecten op wieltjes. Koffie nu en dan, met vorkjes in plaats van lepeltjes.
Het is geen manifeste, het is een uitnodiging. Brussel als speeltuig, de stoep als canvas. Voor de kinderen — en misschien ook een beetje voor de volwassenen die ze ooit waren.
