Wij beginnen ons stilaan af te vragen of de Belgische begroting misschien een soort bovennatuurlijk fenomeen is. Een soort van zwart gat. Zo iets waar je voortdurend geld in gooit, dat vervolgens gewoon verdwijnt.
Volgens HLN moet de regering-De Wever tegen 2029 opnieuw minstens 6,7 miljard euro vinden om de begroting enigszins toonbaar te houden voor Europa. Dat terwijl er de voorbije jaren al voor 32 miljard euro aan besparingen en maatregelen werd gezocht, gevonden, aangekondigd, heraangekondigd en vervolgens opnieuw doorgerekend.
Normale mensen zouden op dat punt misschien beginnen vermoeden dat er ergens een structureel probleem zit. Maar geen paniek: in België noemen we dat gewoon ‘de volgende begrotingsronde’.
Het mooiste aan het artikel is dat het leest alsof de regering op een marathon zit. Dat beeld gebruiken de ministers zelf trouwens ook graag. Alleen vergeten ze erbij te vertellen dat de finishlijn ondertussen sneller vooruitloopt dan de marathonlopers zelf. Elke keer wanneer men denkt dichter bij een gezonde begroting te komen, blijkt er plots nog een paar miljard extra nodig te zijn.
Eerst was het 4,9 miljard. Nu blijkt het minstens 6,7 miljard te zijn. Volgend jaar ontdekken we vermoedelijk dat er nog ergens een vergeten kelder met facturen bestaat waar toevallig ook nog enkele miljarden liggen te wachten. Of misschien komen de journali… euh Russen nog eens met betere drones, waardoor Defensie een beter drone-afweersysteem nodig heeft, wie weet.
Wat vooral fascineert, is dat de uitleg telkens dezelfde blijft. Er moet bespaard worden. Er moet hervormd worden. Er moet efficiënter gewerkt worden. Er moet gesaneerd worden. En toch blijft de begroting eruitzien alsof iemand een bankkaart aan een kleuter heeft gegeven in een speelgoedwinkel.
Het artikel wijst vooral naar defensie als grote boosdoener. België moest absoluut de NAVO-norm halen en pompte daarom miljarden extra in het leger. Nu blijkt dat die uitgaven stevig doorwegen op de begroting.
Dat is ongeveer hetzelfde als een Olympisch zwembad in je tuin leggen en vervolgens achterover vallen van ‘t verschieten wanneer de waterfactuur in de brievenbus valt.
Nog mooier wordt het wanneer de mogelijke oplossingen opduiken. Fraude aanpakken. Misbruik bestrijden. Langdurig zieken activeren. Gedetineerden laten meebetalen voor hun verblijf in de gevangenis. Dat laatste klinkt alsof iemand in de gevangenis binnenkort de vraag krijgt of hij een standaardcel wenst of liever de formule met zeezicht.
Maar zelfs als al die maatregelen geld opbrengen, blijft de grote vraag overeind. Hoe kan het dat er al tientallen miljarden gezocht en gevonden werden, terwijl het gat in de begroting blijft gapen?
Dat is de vraag die veel burgers zich stellen wanneer op hun loonbrief bruto en netto vergelijken, hun energiefactuur betalen – die inmiddels voor de helft uit taksen bestaat – en vervolgens lezen dat er opnieuw miljarden nodig zijn.
Misschien is dat wel het meest Belgische van allemaal. Niet dat de begroting in het rood staat. Niet dat politici alweer op zoek zijn naar miljarden. Maar dat niemand nog echt verbaasd lijkt wanneer blijkt dat er nóg meer geld nodig is dan vorig jaar. Op dit tempo zou je bijna denken dat België geen begroting heeft, maar een abonnement op tekorten.
