Hollywood heeft opnieuw een manier gevonden om dinosaurussen op ons los te laten.
In de nieuwe trailer van The End of Oak Street wordt een doodgewone Amerikaanse woonwijk na een mysterieuze kosmische gebeurtenis naar een onbekende wereld gekatapulteerd. Daar blijken onder meer een hoop hongerige dinosaurussen rond te lopen die duidelijk geen interesse hebben in buurtcomités of vuilnisophaling.
De film wordt geregisseerd door David Robert Mitchell en geproduceerd door J. J. Abrams. In de hoofdrollen zien we Anne Hathaway en Ewan McGregor als ouders van een gezin dat probeert te overleven in een wereld waar de natuurwetten blijkbaar even op vakantie zijn. De trailer mikt duidelijk op dezelfde avontuurlijke sfeer die vroeger zo succesvol werd gemaakt door de films van Steven Spielberg.
Toch rijst een ongemakkelijke vraag. Zijn filmbezoekers anno 2026 nog echt onder de indruk van digitale dinosaurussen? Toen Jurassic Park in 1993 verscheen, leek het alsof echte dinosaurussen het scherm waren opgewandeld. Dankzij een combinatie van animatronics en toen revolutionaire computerbeelden zagen de beesten er opvallend tastbaar uit.
Vandaag bestaat zowat elke blockbuster uit digitale effecten en kan zelfs een tiener met AI binnen enkele seconden een T-rex, velociraptor of vliegende dinosaurus genereren die er verrassend overtuigend uitziet. Wat ooit pure magie was, is ondertussen bijna een standaardfunctie geworden.
Dat betekent natuurlijk niet dat The End of Oak Street gedoemd is te mislukken. De combinatie van sciencefiction, familiedrama, mysterieuze werelden en losgeslagen dinosaurussen blijft een formule die werkt.
Alleen zal de film iets meer moeten bieden dan "kijk eens, een grote computerdino". Want diezelfde computer kan tegenwoordig ook een dinosaurus maken die op een eenhoorn rijdt, laserogen heeft en ondertussen een podcast presenteert.
De concurrentie is moordend geworden.
