Steven Spielberg is back. En hoe. Met 'Disclosure Day' keert de 79-jarige regisseur terug naar zijn favoriete speeltuin: aliens, paranoia en de eeuwige vraag of we in het universum alleen zijn.
Wie Spielberg zegt, zegt buitenaardse wezens. Al sinds de jaren '70 speelt hij ermee alsof het zijn persoonlijke obsessie is.
In 1977 schudde hij Hollywood wakker met ‘Close Encounters of the Third Kind’. Vijf jaar later liet hij de wereld smelten voor ‘E.T. the Extra-Terrestrial’. En in 2005 gooide hij er nog een apocalyptische reboot bovenop met ‘War of the Worlds’.
Nu is er ‘Disclosure Day’. En volgens insiders is dit misschien wel zijn meest paranoïde film tot nu toe.
Waar gaat de film over?
In de film volgt Spielberg een cybersecurityspecialist (Josh O'Connor) die met één druk op de knop gevoelige info kan laten circuleren in de publieke sfeer. Terwijl de overheid hem opjaagt, zorgt een weervrouw (Emily Blunt) tijdens een live-uitzending voor totale chaos met een mysterieuze, onverstaanbare boodschap.
Wat volgt is typisch Spielberg: spanning, mysterie en langzaam het besef dat het probleem misschien niet van deze wereld is.
Het is geen groot geheim dat Spielberg rotsvast gelooft in buitenaards leven. Waar hij ooit zei dat hij pas in aliens geloofde “als hij er één zag”, stelt hij nu vast dat er steeds meer indirect bewijs is van “ander leven”.
Maar het meest opvallende is zijn blik op de huidige wereld.
Volgens Spielberg zou zelfs onweerlegbaar bewijs van buitenaards leven vandaag niet meer genoeg zijn om iedereen te overtuigen. Te verdeeld, te wantrouwig, te fake.
“Wat is waarheid nog waard?” lijkt de onderliggende vraag te zijn.
Wat is nog echt?
‘Disclosure Day’ is daarmee meer dan een sci-fi spektakel. Het is een cynische spiegel van onze tijd: beelden zijn manipuleerbaar, nieuws is onderhandelbaar en waarheid is iets waar iedereen zijn eigen versie van heeft.
Of zoals Spielberg het zelf suggereert: zelfs als de aliens morgen landen op Times Square, is de kans groot dat de helft van de wereld zegt dat het CGI is.
