Staakt-het-vuren op papier: Israël bombardeert voor het eerst weer Beiroet.
Er bestaat blijkbaar een nieuw soort wapenstilstand in het Midden-Oosten. Eentje waarbij de bommen gewoon blijven vallen, zolang de juiste partij ze dropt.
Israël heeft voor het eerst sinds het zogezegde staakt-het-vuren met Hezbollah opnieuw een aanval uitgevoerd op Beiroet. De “broze vrede” waar diplomaten de voorbije weken plechtig over spraken, blijkt ongeveer even stevig als een natte kartonnen doos in een bombardement. Maar geen paniek: volgens premier Benjamin Netanyahu ging het gewoon om een “terroristisch doelwit”. En dan gelden blijkbaar andere natuurwetten.
Staakt-het-vuren, my ass
De aanval trof de zuidelijke buitenwijken van Beiroet, officieel omdat daar een commandant van Hezbollahs elite-eenheid Radwan zou zitten. Israëlische media melden meteen dat de man dood is, al blijft een officiële bevestiging voorlopig uit. Maar in moderne oorlogen is bevestiging meestal iets voor achteraf. Eerst bombarderen, dan kijken wat er precies geraakt werd.
Opvallend: dat staakt-het-vuren was nochtans een cruciaal onderdeel van de fragiele gesprekken tussen Iran en de Verenigde Staten. Zelfs Donald Trump beweerde recent nog dat er “vooruitgang” geboekt werd richting rust in de regio. Wat in de praktijk dus betekent: overdag onderhandelen, ’s avonds bombarderen.
God aan uw kant? Dan mag blijkbaar alles
Israël verdedigt de aanval met het klassieke argument: zelfverdediging. Hezbollah zou verantwoordelijk zijn voor beschietingen op Israëlische nederzettingen en gewonde soldaten. En dus volgt een luchtaanval op een hoofdstad.
Het blijft een fascinerend principe van moderne geopolitiek: als je maar luid genoeg “veiligheid” roept, verdwijnt elke discussie over proportionaliteit vanzelf in de rookpluimen.
Ondertussen vielen bij een andere Israëlische aanval in Zuid-Libanon opnieuw doden, waaronder twee vrouwen en een oudere man. Maar zoals zo vaak in dit conflict verdwijnen burgerdoden snel in de voetnoten van de internationale diplomatie. Collateral damage klinkt nu eenmaal properder dan “mensen aan flarden geblazen”.
De internationale gemeenschap kijkt streng… toe
Libanon vraagt intussen opnieuw dat Israël zich terugtrekt uit het zuiden van het land. Hezbollah weigert ontwapening zolang de aanvallen doorgaan. Israël zegt dat Hezbollah zich verschuilt tussen burgers. Iedereen beschuldigt iedereen. Iedereen heeft zogezegd gelijk. En intussen blijft de teller van de doden oplopen.
Maar de meest surrealistische vaststelling blijft toch hoe flexibel het begrip “staakt-het-vuren” geworden is. In theorie betekent het dat er niet meer geschoten wordt. In de praktijk betekent het vandaag vooral dat de camera’s even wegkijken terwijl de volgende raket opstijgt.
En ergens in een vergaderzaal zal ongetwijfeld opnieuw iemand zeggen dat “de-escalatie nu prioritair is”, vlak nadat de volgende wijk in brand staat.
