Het is een pijnlijk maar voorspelbaar patroon: eerst wordt Charlie Kirk jarenlang weggezet als de duivel in eigen persoon, daarna volgt een moord, en plots blijken de demoniseringen “een beetje overdreven” te zijn.
Neem Stephen King, die in al zijn wijsheid besloot dat Kirk pleitte voor het stenigen van homo’s. Klein detail: dat deed Kirk helemaal niet.
Hij wees er slechts sarcastisch op dat wie uit Leviticus één passage citeert om “liefde” te claimen, ook de minder fraaie regels moet meenemen.
Dat de auteur van It uiteindelijk drie keer moest excuseren en zijn eigen leugen inslikte, verandert niets aan het feit dat zijn originele framing wél de ronde deed. En die framing voedt precies het klimaat waarin tegenstanders zichzelf wijs maken dat een kogel gerechtvaardigd is.
Je hoeft geen complottheoreticus te zijn om te zien dat het demoniseren van politieke opponenten bijdraagt aan een sfeer waarin moord niet meer ondenkbaar is, maar bijna als een logische uitkomst wordt voorgesteld.
Ironisch genoeg zei senator Ted Cruz het nog het meest simpel: noem een man geen “horrible, evil, twisted liar” als hij alleen maar citeert wat de Bijbel zelf schrijft.
Maar dat inzicht kwam te laat voor Charlie Kirk. Hij is dood, en Stephen King kan intussen rustig verder griezelen over fictieve monsters terwijl de echte haat, door zijn woorden mee aangewakkerd, een publiek figuur het leven kostte.
Misschien is dát de echte horror van onze tijd: niet de clowns in het riool, maar de schrijvers op X die met één foute tweet een klimaat scheppen waarin kogels sneller vliegen dan argumenten.
Alsof de timing nog ongelukkiger kon zijn: net dit weekend verschijnt de film The Long Walk, gebaseerd op Kings eigen roman.
Een pr-stunt had het kunnen zijn, maar in werkelijkheid voelt het als een strategische zelfmoord om vlak voor een release half conservatief Amerika tegen de schenen te schoppen met flagrante leugens.
Misschien was het verstandiger geweest om de fictie in de bioscoop te laten, in plaats van de leugen op sociale media.
