Vandaag de dag ziet elke nieuwe filmposter eruit alsof hij door dezelfde stagiair bij Marvel is ontworpen: drie gezichten, één vage gloed, nul ziel.
AI gooit wat pixels in een blender en noemt het cinema.
Als er één man was van vlees en bloed die wist hoe je een bioscoopzaal kon vullen zonder trailer, dan was het wel Renato Casaro.
De Italiaanse meester van de filmposter, geboren in 1935, overleed eind september 2025 en met hem verdween het laatste penseel van een tijd waarin filmposters nog kunst waren in plaats van algoritmes met een deadline.
Casaro ontwierp honderden iconische affiches, waaronder die voor Conan the Barbarian, The Last Emperor, The NeverEnding Story, Rambo III, Dances with Wolves en zelfs The Terminator.
Elk doek was een mini-epos: spierbundels glommen, zwaarden glansden, en zonsondergangen leken geschilderd met pure testosteron en olieverf.
Casaro’s stijl was allesbehalve subtiel en dat was precies de bedoeling. In de jaren ’70 en ’80 moest een poster schreeuwen vanaf de straatmuur en filmliefhebbers hun interesse al van ver prikkelen.
Zijn werk was handgemaakt, vol drama, kleur, passie en anatomie die nét iets heroïscher was dan menselijk mogelijk.
In zijn latere jaren bleef Renato Casaro opvallend actief, zelfs toen Hollywood al lang was overgestapt op Photoshop en 3D-render-filters.
Hij werkte aan speciaal gemaakte heruitgaven van zijn klassiekers, ontwierp nieuwe posters voor Once Upon a Time in the West, The Good, the Bad and the Ugly en The Last Emperor, en maakte zelfs een reeks schilderijen ter ere van Dante’s Inferno en klassieke westerns.
Een van zijn laatste grote projecten was een reeks nieuwe filmposters voor Quentin Tarantino’s Once Upon a Time in Hollywood op verzoek van Tarantino zelf, die hem als een held vereerde.
Zijn laatste werken, uitgebracht tussen 2019 en 2023, ademen dezelfde grandeur als zijn vroegere tekeningen.
Casaro schilderde tot het einde toe alsof de bioscoop een tempel was en het doek zijn altaar.
Hij zal gemist worden door een generatie die nog de gouden tijden van cinema heeft mogen beleven. RIP.
