Nu het trieste nieuws over het overlijden van regisseur Rob Reiner en zijn vrouw Michelle Singer Reiner overal opduikt, is het moeilijk om er niet even bij stil te staan.
En ja, misschien is het een vorm van zelftherapie voor filmliefhebbers, maar terugdenken aan Reiners beste films helpt. Het haalt de scherpste randjes van het nieuws af en herinnert ons eraan wat hij de cinema heeft nagelaten op het moment dat hij op zijn sterkst was.
Er valt veel te kiezen, maar we hielden het bij een korte selectie. Hollywoodklassiekers die perfect tonen waar Rob Reiner voor stond.
Vakmanschap, gevoel voor humor en verhalen die blijven hangen. Vijf films die niet alleen indruk maakten toen ze uitkwamen, maar ook vandaag nog recht naar het hart gaan.
The Princess Bride - 1987
Waar anders te beginnen dan bij Reiners sprookjesklassieker uit 1987 The Princess Bride? Wie in de jaren tachtig opgroeide, kende geen betere film om mee naar bed te gaan. Dit was het ultieme filmische sprookverhaaltje voor het slapengaan.
Met Cary Elwes, Robin Wright, Mandy Patinkin, Chris Sarandon, vaste Reiner compagnon Christopher Guest, Wallace Shawn, André the Giant, Billy Crystal, Carol Kane, Peter Falk en Fred Savage groeide The Princess Bride al snel uit tot wat velen nog altijd de perfecte film noemen.
Het scenario werd geschreven door William Goldman, gebaseerd op zijn gelijknamige roman. The Princess Bride vertelt een fantasierijk verhaal over ware liefde, piraten, zwaardgevechten, rechtvaardige wraak, wonderen, onverwachte wendingen en een heerlijk verachtelijke slechterik die struikelt over zijn eigen grootheidswaanzin. Humor, romantiek, drama en avontuur lopen naadloos door elkaar.
Het resultaat is een van Reiners meest geliefde films.
Stand By Me - 1986
In de jaren tachtig waren coming of age films rauwer en harder, maar ook eerlijker. Stand by Me, met Wil Wheaton, River Phoenix, Corey Feldman, Jerry O’Connell, Kiefer Sutherland, Casey Siemaszko en Gary Riley, raakt de kern van het opgroeien in die tijd. Een periode waarin je urenlang kon verdwijnen, ouders vertrouwden op je vrienden en vrijheid vanzelfsprekend was.
In Stand by Me stoot een groep vrienden op het lichaam van een vermiste jongen. Wat volgt is een reeks confronterende en emotioneel slopende gebeurtenissen die hun onschuld langzaam afpellen en hun blik op de wereld voorgoed veranderen.
De film ademt een tijdperk waarin filmmakers erop vertrouwden dat jonge kijkers complexe thema’s en nuance begrepen. Weinig films vatten de breekbaarheid van kindertijd zo scherp als Stand by Me.
Het resultaat is een ijskoude klassieker in een industrie die jongeren vandaag vaak te voorzichtig behandelt.
This Is Spinal Tap - 1984
Geen lijst met Rob Reiner klassiekers is compleet zonder de horens in de lucht te steken voor de satirische mockumentary This Is Spinal Tap. Voor velen is dit een van de beste films in zijn soort ooit gemaakt.
De film volgt Spinal Tap, zogezegd een van Engeland’s luidste bands, vastgelegd door documentairemaker Marty DiBergi, gespeeld door Reiner zelf. Wat volgt is een aaneenschakeling van absurde rampen. Overleden bandleden, haperende podiumdecors, onbegrijpelijke technische opstellingen en albumhoezen die beter nooit het daglicht hadden gezien.
This Is Spinal Tap is verplichte kost voor iedereen met een zwak voor compleet ontspoorde humor. Voor metalfans uit de jaren tachtig en negentig is het ronduit heilig erfgoed.
Opnieuw werd duidelijk hoe geniaal Reiner was, en hoe belangrijk de echt grote levenszaken zijn. Versterkers die tot elf gaan. Stonehenge dat nét iets te klein uitvalt. En vooral het eren van de Dark Lord met een rocknummer dat zijn duistere grootsheid waardig is.
Misery - 1990
Een van de opvallendste kwaliteiten van Rob Reiner was zijn vermogen om moeiteloos tussen genres te schakelen. Waar Stand by Me de gruwel van adolescentie en verlies blootlegt, duikt Misery uit 1990 zonder pardon de donkerste hoeken van de menselijke geest in.
Het resultaat is een beklemmend verhaal over obsessie, afhankelijkheid, herstel en pure waanzin.
In Misery wordt een beroemde schrijver, gespeeld door James Caan, na een auto ongeluk gered door een fan van zijn boeken. Al snel beseft hij dat de zorg die hij krijgt slechts het begin is van een nachtmerrie vol gevangenschap en mishandeling.
De film is gebaseerd op het boek van Stephen King en bevat een ijzersterke Kathy Bates als Annie Wilkes. Een voormalige verpleegster die zich ontpopt tot een allesbehalve zorgzame redder. Wanneer Annie ontdekt dat haar literaire held van plan is een personage te laten sterven, valt haar masker af en verschijnt een monster dat tot alles in staat is.
Misery is Reiner op zijn meest gecontroleerd en meedogenloos. Een les in spanning en horror die hele generaties bleef achtervolgen sinds dat ene beruchte moment zich definitief in het collectieve geheugen brandde.
When Harry Met Sally - 1989
Hoe vaak heb je de zin “I’ll have what she’s having” al gehoord? Die mogen we op de rekening schrijven van Rob Reiner en Nora Ephron. In 1989 keerde Reiner terug naar de romantische komedie, maar dit keer met een opvallend persoonlijk verhaal.
Met Billy Crystal, Meg Ryan, Carrie Fisher en Bruno Kirby had When Harry Met Sally… er zelfs nooit gekomen zonder Reiners scheiding van Penny Marshall. Tijdens een gesprek met Ephron over die breuk ontstond het personage Harry. Voor Reiner werd de film een creatieve uitlaatklep voor zijn verdriet.
In When Harry Met Sally… delen een man en een vrouw een autorit van Chicago naar New York. Wat begint als toeval, groeit uit tot een vriendschap vol scherpe dialogen en ongemakkelijke eerlijkheid. Wanneer ze zich beginnen af te vragen of ze niet meer zijn dan vrienden, kantelt alles. Liefde doet wat ze altijd doet. Ze gooit plannen overhoop en verandert levens voorgoed.
Weinig films hertekenen een genre, maar When Harry Met Sally… slaagt daar moeiteloos in. De film is warm, grappig, louterend en opvallend oprecht. De chemie tussen Billy Crystal en Meg Ryan is het kloppend hart van het verhaal.
En daarmee is de cirkel rond. Natuurlijk regisseerde Reiner ook nog ijskoude klassiekers als A Few Good Men en The American President, en ook The Sure Thing verdient meer liefde.
RIP aan een grootste regisseur.
