Netflix is handig. Maar blijkbaar willen we tegenwoordig ook weer weten hoe films eruitzagen vóór Netflix bestond.
Er is iets merkwaardigs aan de hand. Terwijl streamingdiensten ons elke week honderden nieuwe films en series voorschotelen, ontdekken steeds meer mensen films die al twintig, dertig, veertig of zelfs zeventig jaar oud zijn.
Jongeren kijken naar oude Hollywoodfilms. Klassiekers verschijnen opnieuw in de bioscoop. Vinyl is weer hip. Analoge fotografie is terug. En zelfs een ouderwetse dvd-collectie begint opnieuw iets nostalgisch te krijgen.
Zijn we digitaal een beetje moe geworden?
De algoritmes beginnen op elkaar te lijken
Netflix weet wat je graag bekijkt.
Disney+ weet het ook.
Prime Video weet het.
En YouTube weet waarschijnlijk nog beter wat je gisteren om 23.47 uur hebt bekeken.
Handig, absoluut.
Maar er is een keerzijde: algoritmes geven je vaak méér van hetzelfde. Wie één thriller bekijkt, krijgt nog tien thrillers. Wie naar een romantische komedie kijkt, krijgt een eindeloze stroom romantische komedies. En voor je het weet zit je drie kwartier door de catalogus te scrollen zonder iets te bekijken. Dat fenomeen heeft zelfs een naam: choice paralysis.
Te veel keuze kan ervoor zorgen dat kiezen juist moeilijker wordt.
Een film uit 1975 voelt soms verrassend modern
Oude films hebben bovendien iets wat veel hedendaagse producties missen: tijd. Niet alles hoeft supersnel. Niet iedere scène moet eindigen met een cliffhanger. Een personage mag gewoon vijf minuten praten. Een camera mag ergens blijven staan. En een verhaal hoeft niet na drie seconden een explosie, grap of plot twist te produceren.
Voor jonge kijkers kan dat aanvankelijk vreemd zijn. Maar daarna gebeurt er iets. Je ontdekt dat een film niet noodzakelijk snel moet zijn om spannend te worden.
En dan is er de stijl
Kijk naar de mode van vandaag en je ziet hetzelfde gebeuren. Oude silhouetten keren terug. Vintage is populair. Tweedehandswinkels zijn hip. En op sociale media worden oude foto's, films en muziek opnieuw gedeeld.
Cinema ontsnapt daar niet aan.
Een film uit de jaren zestig ziet er soms zelfs opvallend eigentijds uit omdat hij niet probeert eigentijds te zijn.
De klassieker als nieuwe ontdekking
Misschien is dat wel de grootste verrassing. Een film die voor je ouders een klassieker is, kan voor iemand van twintig gewoon een nieuwe film zijn.
Voor ‘de jeugd’ is Casablanca geen "oude film". Het is een film die hij of zij gisteren voor het eerst zag.
En misschien is dat precies waarom cinema nooit echt oud wordt.
(Foto: PD)
