Iedereen had er jaren op gewacht. En precies daarom deed het zo’n pijn.
De finale van Stranger Things voelde als een koude spaghetti na een nachtje stappen. Niet oneetbaar, maar wel totaal niet waarvoor je was blijven plakken tot twee uur ’s nachts.
Vecna, jarenlang opgebouwd als het ultieme kwaad, werd uiteindelijk met even gemak verslagen als een slechterik uit een aflevering van Mega Mindy.
Eén goeie schietpartij van Rambo Nancy, wat emotioneel gegil, de regenboogpowers van Will en klaar was Kees.
Alles wat het eerste seizoen zo onweerstaanbaar maakte, die vuile fietsen, die angst, die onuitgesproken dreiging, de mysteries,… werd ingeruild voor iets wat verdacht veel leek op een vergeetbare Marvelfilm waar zelfs de post credit scene geen zin meer had.
Daarbovenop kwam een finale die vooral heel veilig aanvoelde. Veel te netjes. Veel te afgerond. Veel te braaf.
Om maar te zwijgen van de Will-die-uit-de-kast-kwam- scène, wat op zich niemand stoorde, maar wel geforceerd leek… zeker als je weet dat het einde van de wereld aan de deur stond te kloppen. Al leverde het hilarische memes op.
Emotionele boodschappen kregen dus voorrang op spanning en verhaallogica.
Het kwaad was nooit een echte dreiging, de demonische vleermuizen en demorgogons waren even op verlof en iedereen kreeg een happy ending zonder bijhorende massage weliswaar.
En precies dát voelde fout. Stranger Things hoorde nooit geruststellend te zijn.
Die collectieve teleurstelling leidde al snel tot wat internet het beste kan. Massaal in ontkenning gaan.
Dit zorgde voor de basisbeginselen van Conformity Gate, een theorie die stelt dat de finale helemaal geen echte finale was, maar een illusie. Volgens deze denklijn zitten we nog steeds in Vecna’s hoofd en komt er vandaag een geheime negende aflevering die alles rechtzet.
Niet omdat daar bewijs voor is, maar omdat mensen nu eenmaal liever complotten bouwen dan accepteren dat hun favoriete reeks hen heeft laten zitten.
De bewijzen die circuleren zijn even creatief als wanhopig. Een dobbelsteen die toevallig op zeven landt en dus zou verwijzen naar 7 januari.
Personages die tijdens de diploma-uitreiking hun handen gevouwen houden zoals slachtoffers van Vecna vroeger deden. Dungeons and Dragons boeken die samen zogezegd X A LIE spellen. Het ontbreken van klokgeluiden. Vicky die plots spoorloos is omdat Vecna haar zogezegd niet kent.
Zelfs het feit dat interviews met castleden op bepaalde data verschijnen, wordt erbij gesleurd. Alsof Netflix wereldwijd een miljardenproduct geheimhoudt om Reddit even plezier te doen.
De hardste roepers in het kamp zijn vooral de Bylers, shippers die tot het bittere einde geloofden dat Will en Mike romantisch zouden eindigen. Toen aflevering zeven dat idee al deed wankelen en aflevering acht het definitief begroef met een zeer expliciete best friends bevestiging en een epiloog waarin Will effectief met een andere jongen afspreekt, was de rouw groot.
Anderen hoopten dan weer dat een extra aflevering Mike en Eleven zou herenigen of Eleven tenminste een duidelijk lot zou geven. Alles liever dan dit vage niets.
En toch is de realiteit pijnlijk eenvoudig. Er komt geen geheime aflevering. Er was geen meesterplan. Dit was gewoon de finale. Een veilige, gepolijste afsluiter die niemand kwaad wilde maken en daardoor bijna iedereen teleurstelde.
Conformity Gate is geen slim narratief experiment, maar collectieve rouwverwerking. Want toegeven dat Stranger Things zijn ziel ergens onderweg verloor, doet nu eenmaal meer pijn dan geloven dat Vecna ons allemaal nog eens beetneemt.
Soms is het monster niet in de Upside Down. Soms zit het gewoon in de writers room.
