Is er een dokter in de zaal? Eentje die tenminste kijker kan lokken?
Vroeger was alles beter en dat geldt blijkbaar ook voor de sf-serie Doctor Who. In de jaren ’70 en ’80 wist de BBC-reeks moeiteloos miljoenen Britten aan de buis te kluisteren. Hoogtepunt? De aflevering City of Death uit 1979, die maar liefst 16,1 miljoen kijkers trok. De tijdreizende dokter en zijn TARDIS-telefooncel was toen nog een kijkcijferkanon.
Fast forward naar 2025: de nieuwe aflevering van seizoen 2 wist met moeite twee miljoen mensen te interesseren, een absoluut dieptepunt in de 60-jarige geschiedenis van de reeks.
Scenarist Russell T Davies en de traantjes van Ncuti Gatwa als de huidige dokter zijn erin geslaagd om een sciencefictionicoon om te toveren tot een intergalactisch kijkcijferkerkhof. Niet dat dat hen lijkt te deren: zolang het script vol zit met universele morele lessen en kleurrijke diversiteit, doet het er blijkbaar niet toe of iemand nog kijkt.
Kritische fans worden weggezet als “niet meer van deze tijd”, maar ironisch genoeg lijkt de tijd het grootste slachtoffer van deze nieuwe koers.
Zelfs de TARDIS, ooit een symbool van avontuur en verbeelding, voelt nu eerder als een zwevende preekstoel. Het publiek haakt massaal af, terwijl de BBC zich hardop afvraagt waarom het allemaal niet meer werkt.
Misschien omdat Doctor Who ooit draaide om escapisme, humor en avontuur en nu vooral overkomt als een moreel schooltoneelstuk met woke boodschappen waar geen euhm… patiënt zit op te wachten.
