Alexander De Croo heeft de Belgische politiek eindelijk ingeruild voor iets dat wél werkt: een vaste job met uitzicht. De ex-premier mag voortaan plaatsnemen in een glanzende wolkenkrabber in New York als topman van het ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties. Van Brakel naar Broadway, zeg maar. Een uitzonderlijke prestatie, noemt Buitenlandse Zaken het. Wij noemen het: wij zijn er eindelijk van af.
Het Vaticaan van de sollicitaties
Wie ooit dacht dat solliciteren bij de VN simpel is, heeft nog nooit een diplomatiek conclaaf meegemaakt. Maandenlang heeft De Croo met dossiers, aanbevelingsbrieven en glimlachjes gestrooid alsof het rijst op een huwelijk. Officieel kreeg hij geen steun van de regering-De Wever, maar zodra zijn naam viel, keek iedereen de andere kant op en mompelde iets positiefs. In België heet dat: “Wij wensen hem veel succes, hopelijk niet bij ons.”
Zijn tegenstanders hadden technische profielen, terwijl hij het technische talent heeft om van elke begroting een topflop te maken waar niemand de logica nog van snapt. Toch bleek dat net voldoende om de top te halen.
De VN-topjob
De Croo wordt nu baas van het grootste ontwikkelingsagentschap ter wereld, met 23.000 werknemers en een budget van vijf miljard dollar. De missie: armoede uitroeien, ongelijkheid verkleinen, het klimaat redden en tegelijk elegant glimlachen op groepsfoto’s met mensen die dat ook proberen.
Zijn voorganger had het lastig sinds Trump vond dat ontwikkelingshulp te weinig bommen bevatte. Dus wordt besparen het nieuwe helpen. Er circuleren zelfs geruchten dat het VN-kantoor verhuist van New York naar Nairobi. Mocht dat gebeuren, dan kan De Croo alvast oefenen op zijn beste tropen-smile.
Dollars en diplomatie
Bang dat hij moet inleveren? Geen paniek. Volgens de officiële VN-loonschalen krijgt hij een nettosalaris van ruim 11.000 euro per maand, plus een pakket toeslagen waar elke Belgische ambtenaar spontaan van begint te trillen. In Brussel moest hij dat bedrag delen met coalitiepartners en stress. In New York krijgt hij er een skyline en airconditioning bij.
Na jaren van begrotingsnachten, moties van wantrouwen en Vivaldi-muziek is dit zijn ultieme sabbatical. De Croo kan eindelijk nog eens slapen zonder dat Paul Magnette onder zijn bed ligt.
De blauwe erfenis
In eigen land laat hij een partij achter die dringend een reanimatie verdient. Frédéric De Gucht mag nu een nieuw gezicht naar het parlement sturen. Iemand die niet meteen last krijgt van politieke burn-out of flashbacks aan de Vivaldi-jaren.
Zo verdwijnt De Croo geruisloos van het Belgische toneel. Geen fanfare, geen lange afscheidstoespraak, gewoon een boardingpass richting JFK. Slim bekeken: wie naar boven gaat, doet er langer over om weer naar beneden te donderen.
Nog een voordeel: Alexander Croo houdt van, euh, profesionele poezen, wat wisten we al. En daar zit hij tenminste bij de bron, want in Amerika lopen genoeg hete filmdiva’s rond.
Voor de leut doen we zijn strapatsen met Eveline Dellai nog eens uit de doeken:
P-magazine deed enkele jaren geleden een interview met de Italiaanse pornoster Eveline Dellai. Kort daarna belde een Belgisch nummer haar. Eveline contacteerde ons en ze was boos. Niet omdat die gekke Belg haar had laten weten dat-ie wel eens op en neer wilde gaan met haar en daar 5.000 euro voor over had. Wel omdat die haar had gecontacteerd via haar privénummer. Ze was er van overtuigd dat wij haar nummer had doorgegeven.
Ondergetekende wilde weleens weten wie die Belg was die graag met Eveline Dellai van Wippenstein wilde en belde het nummer. Herkende ik toch wel het nummer van… Alexander De Croo zeker! Alleen: hij wist niks van van Eveline Dellai. Wij brachten daar een luchtig artikel over en kregen diezelfde avond telefoon van Alexander De Croo’s advocaat. Eerst wilde hij op ons gemoed inspelen (‘Alexander De Croo is een gezonde man die een foutje gemaakt heef, maar hij heeft nog heel wat politieke plannen voor de boeg, het zou zonde zijn dat dit foutje hem zou dwarsbomen’). Toen de raadsman merkte dat we van die boer geen eieren kochten, gooide hij het over een andere boeg: “Offline, of we zorgen ervoor dat je in de gevangenis belandt!” We hebben het niet offline gehaald, en we zijn ook niet in de gevangenis beland.
We kregen in de dagen die daarop volgden, enkele telefoontjes van journalisten van mainstream-kranten. Zij dachten allemaal hetzelfde dan wij: waarschijnlijk had De Croo, toen nog minister van Telecom, gewoon zijn lange arm gebruikt om aan het privénummer van Eveline Dellai te geraken. Maar ja: hoe ga je zoiets bewijzen? Daarna bleef het oorverdovend stil in de Belgische kranten hierover.
Pas veel later wisten we waarom. In een boek van Wouter Verschelden, dat ging over het feit waarom de regeringsformatie van de regering-De Croo zo lang had geduurd. In politieke kringen wist men van De Croo’s blauwtje dat hij liep bij Eveline Dellai. En men vreesde enerzijds dat hij daardoor chantabel kon zijn, maar andezijds waren er niet veel andere opties dan hem als premier naar voor te schuiven. Bleek ook dat Alexander De Croo himself naar de grote baas van DPG had gebeld, met de eis dat er niks over de affaire-Dellai zou geschreven worden. Dat verhaal ontplofte vervolgens in Europa. Behalve bij ons. Hoofdredacteurs van mainstream-titels stamelden alleen: “Het is niet maarschappelijk relevant om daar wat over te brengen.
En dan nog wat. Een man die van dreigementen zijn bijberoep heeft gemaakt, Dennis Burkas kwam zich ermee bemoeien. Hij beweerde dat hij op dat moment een liefdesrelatie had met Eveline Dellai – iets wat Eveline zelf aan onze redactie overigens ontkende: zij heeft enkel met hem gevogeld in ruil voor een filmrol die ze uiteraard nooit kreeg. Maar goed, we wijken af. Burkas maakte De Croo dus wijs, dat hij over nog wat compromitterende informatie beschikte. Dat maakte danig veel indruk op Alexander De Croo, dat hij, ten kantore van advocaat Walter Van Steenbrugge, een enveloppe met 10.000 toestopte om zijn muil te houden.
Het grote geheim waarvan De Croo schrik heeft dat het uitkomt? De voormalige premier houdt niet alleen van pruimen, maar zit ook al eens graag aan een banaan. Aan die van een voetballer, bijvoorbeeld.
