‘Ziehier-mijn-bloed-wanneer-mijn-recht-2.0’
Jawel daar zijn we weer met de meerwaardebelasting. Dat alles-of-niets-dossier. Socialisten eisen al maanden een vermogensbijdrage voor de "sterke schouders". De liberalen doen hun best om de hele operatie als een aanval op de middenklasse te framen. Maar wat de buitenwereld ziet, is vooral politieke inertie: niets beweegt, iedereen mort.
Tot nu. Want in de wandelgangen klinkt het stilletjes dat er een akkoord in de maak is. Niet vandaag, misschien niet morgen, maar binnenkort – en dat is al een revolutie op zich in dit land. Het water staat de regering immers aan de lippen. Geen meerwaardebelasting betekent: geen deal over de beperking van werkloosheid, geen investeringsplan voor Defensie, geen straaljagers, geen sociaal klimaatplan. Kortom: Arizona mankt en alle partijen voelen het.
N-VA op eieren, MR op scherp
De N-VA – ooit de partij van de revolutionaire belastinghervorming – huppelt opvallend voorzichtig door het financiële mijnenveld. In ondernemerskringen klinkt nauwelijks protest tegen de meerwaardebelasting op voorwaarde dat het eindelijk tot echte hervormingen komt. En toch lijken De Wever en zijn fiscale adjudant Jambon niet echt happig om vooraan te staan wanneer het verdict valt. De schrik om rechts ingehaald te worden door Bouchez is groter dan de drang naar beleidswerk.
Bij de MR is het schijngeduld ondertussen tot een soort kunstvorm verheven. Bouchez houdt zich opvallend gedeisd – geen flamboyante uithalen, geen provocatieve quotes – maar fluistert achter de schermen luid genoeg dat hij de vrijstelling op meerwaarden na tien jaar bezit niet zomaar laat schieten. Zijn vicepremier David Clarinval mag dan al instemmend geknikt hebben toen De Wever dat voorstel schrapte, Bouchez heeft het dossier niet afgevoerd. Integendeel.
Twaalf knelpunten en een loopgraaf vol compromissen
Bij de start telde het fiscale voorontwerp van Jambon nog meer dan dertig knelpunten. Vandaag zijn er nog een dozijn over. Maar elk ervan is een veldslag op zich.
De belangrijkste twistappels?
- De vrijstelling voor lange termijnbezitters (tien jaar) is formeel geschrapt, maar MR blijft grinniken op de achtergrond.
- CD&V wil een voetvrijstelling van 20.000 euro om Jan met de pet te ontzien, want niemand wil dat de kleine belegger denkt dat hij moet gaan staken.
- Vooruit verzet zich tegen de loopholes die het aparte belastingregime voor ondernemers met een "aanmerkelijk belang" van minstens 20 procent mogelijk maken. Jambon wou zelfs aandeelhouders tot de vierde graad samenleggen. Vooruit noemt het terecht een "loophole deluxe" en eist nu een beperking tot de tweede graad.
En dan zijn er nog de addertjes in de fiscale gras die niet eens in het regeerakkoord staan maar plots op tafel liggen. Neem de Reynderstaks – ooit de milde belasting op obligatiefondsen, nu het symbool van dubbele fiscaliteit. Jambon stelde voor om die af te schaffen, tot groot ongenoegen van CD&V en Vooruit, die dat minstens 100 à 200 miljoen euro per jaar aan verloren inkomsten noemen. Een compromis om het tarief te halveren naar 15 procent en dan een momentopname te nemen op 31 december 2025 werd door Vooruit meteen afgeschoten als "te weinig, te doorzichtig en te vriendelijk voor de renteniersclub".
En dan is er nog de exittaks – de fiscale val voor wie zijn fortuin wil verhuizen naar Monaco of Marbella. Vooruit wil ‘m absoluut, MR gruwelt van het idee. Want wat als rijke Vlamingen plots aan emigratie denken zonder terugkeerticket?
Vrijdag: D-day of déjà vu?
De premier heeft zijn vicepremiers intussen verzocht vrijdag hun agenda leeg te maken. Niet alleen voor de meerwaardebelasting, maar voor een hele menukaart vol hete hangijzers: plug-inhybrides, windmolenparken, het sociaal klimaatplan, de welvaartsenveloppe…
Toch is vrijdag waarschijnlijk nog niet de grote klapdag. Alles hangt af van hoeveel manoeuvreerruimte Rousseau en Bouchez hun ministers gunnen. Rousseau blijft het volume opvoeren en herhaalt om de haverklap dat het regeerakkoord "moet gerespecteerd worden". Wat vertaald betekent: als we dit slikken zonder écht sociaal sausje, zijn we politieke clowns.
Bouchez is dan weer een tikje subtieler, maar laat zich wel opmerken. Geen publieke uitbarstingen meer, maar wel gegrinnik in de coulissen dat hij de vrijstellingsregeling helemaal niet begraven wil zien. De verhouding tussen hem en Rousseau – twee alfamannetjes met snorren en spierballen op de politieke catwalk – is nog steeds giftig genoeg om elk compromis een kindercrèche te doen lijken.
Vuurwerk of vredespijp?
De meerwaardebelasting is meer dan een fiscaal dossier: het is een symbolische oorlog over wie het stuur van de regering werkelijk vasthoudt. Is het de regering-De Wever, of zijn het de partijen die het meest op sociale media schuimbekken?
Als Rousseau zijn trofee binnenhaalt, zal hij er ongetwijfeld mee zwaaien alsof hij het groot lot gewonnen heeft. Maar de vraag blijft: gunt Bouchez hem die glorie, of plant hij straks een veto met het mes tussen de tanden?
In België is zelfs een belasting op meerwaarden een strijd vol politieke minderwaardes.
(Foto: Didier Lebrun/Photo News)
