Antiek als alibi? Fontinoy en Brusselse galerie onder loep in witwasdossier Reynders.
Het gerecht heeft opnieuw aangeklopt bij twee namen die al jaren in de coulissen van de Belgische macht circuleren: Didier Reynders, voormalig Eurocommissaris en MR-coryfee, en Jean-Claude Fontinoy, de discrete spil in tal van achterkamerdossiers.
Het gerecht vermoedt dat Reynders zijn zwart geld niet alleen witwaste met krasloten, maar ook met kunst en antiek. En net als in zovele andere dossiers uit het verleden, duikt telkens opnieuw – toevallig - hetzelfde duo op: Reynders en Fontinoy. De vraag is intussen niet langer of er iets aan de hand is, maar hoelang dit netwerk van politieke immuniteit zich nog overeind weet te houden.
Gerecht valt binnen bij antiekhandel én politieke vertrouweling
De huiszoekingen vonden begin juni plaats, zowel bij de woning als in de galerie van O.T., een bekende Brusselse antiquair gespecialiseerd in Frans meubilair uit de 17e en 18e eeuw. Zijn zaak ligt in de prestigieuze Zavelwijk en is al jarenlang een trefpunt voor verzamelaars, zakenlui en — volgens gerechtelijke bronnen — ook politici. De man is bovendien directeur van een van de belangrijkste kunstbeurzen van het land en oud-consulair rechter in ondernemingszaken.
Tegelijkertijd viel de politie binnen bij Jean-Claude Fontinoy, de voormalige NMBS-topman en jarenlang rechterhand van Reynders. Volgens onderzoeksjournalisten zou hij een trouwe klant zijn van T., met een opvallend patroon van frequente aankopen. Geen toeval, menen ingewijden, maar mogelijk een extra spoor in het onderzoek naar de herkomst en bestemming van grote geldbedragen.
Reynders onder vuur, Fontinoy in de luwte
Het gerechtelijk dossier rond Reynders draait rond het vermoeden van het witwassen van minstens 1 miljoen euro, onder meer via tussenpersonen die krasloten zouden hebben gebruikt als dekmantel. Het idee: onopvallend cash geld inwisselen voor loterijwinsten die vervolgens als “wettig verkregen” gelden konden worden ingeboekt. Een praktijk die, hoewel archaïsch, in het criminele circuit bekendstaat als effectief en moeilijk te traceren. Maar het lijkt niet bij krasloten gebleven te zijn.
De recente inval bij de antiquair suggereert dat er mogelijk ook via kunstobjecten werd gesjoemeld. In dat geval is het geen toeval dat net Fontinoy in beeld komt. Hij bouwde de afgelopen jaren niet alleen een indrukwekkend vastgoedarsenaal op — onder meer in het Waalse Mozet — maar heeft ook nauwe banden met de antiekwereld, zo blijkt. De vraag dringt zich op: hoe financiert een gepensioneerd NMBS-bestuurder op korte tijd een imperium dat volgens sommige bronnen de helft van een dorp omvat?
Een patroon dat niemand wil zien
De tandem Reynders-Fontinoy dook de voorbije twintig jaar met de regelmaat van een klok op in gevoelige of schimmige dossiers: van de Fortisaffaire tot Kazachgate, van onverklaarde vermogensgroei tot de peperdure verbouwingen van stations in Luik en Bergen. Fontinoy werd ooit betrapt op het inzetten van NMBS-personeel voor verkiezingscampagnes van Reynders — een illegale praktijk — maar bleef zonder gevolgen op post. Reynders zelf werd door Europa weggeloodst in een diplomatieke topfunctie, ondanks hardnekkige berichten over financiële mist.
Beiden lijken tot op vandaag onaantastbaar. Geen formele aanklachten, geen gerechtelijke gevolgen. Slechts een spoor van geruchten, parlementaire vragen en gelekte documenten die allemaal in dezelfde richting wijzen. En een vast publiek geheim in politieke kringen: wie aan Reynders of Fontinoy komt, speelt met vuur. Of krijgt geen dossiers meer.
Is het doek aan het vallen?
De recente huiszoekingen zijn meer dan een juridisch feit. Ze zijn een teken dat het gerecht — voorzichtig maar resoluut — durft te porren in een machtscluster die jarenlang buiten schot bleef. Een cluster waarin politieke connecties, ambtenaren, vastgoed, kunsthandel en publieke middelen opvallend vaak door elkaar lopen.
Dat er voorlopig geen formele inverdenkingen zijn, hoeft niets te betekenen. In dossiers van dit kaliber bouwt het gerecht in stilte. Het echte signaal is dat speurders het netwerk eindelijk durven aan te raken. En dat ook de periferie — de antiquair, de adviseurs, de leveranciers — mee in beeld komt. De cirkel sluit zich langzaam, maar ze sluit zich.
En dus rijst opnieuw de vraag die al jaren boven dit dossier hangt: wie is Jean-Claude Fontinoy echt? Is hij slechts de discrete administrateur, de stille lobbyist, de loyale vertrouweling? Of de spil in een systeem waar publieke functie, persoonlijk voordeel en politieke immuniteit in elkaar overvloeien?
En als dat zo is — hoe is het dan mogelijk dat hij, ondanks alles, nog nooit is gestruikeld?
Misschien omdat hij te veel weet. Misschien omdat hij nooit alleen handelde. Of misschien — en dat is de ongemakkelijkste hypothese — omdat hij jarenlang precies wist hoever hij kon gaan. Altijd net niet te ver.
Maar hoe lang nog?
(Foto:Didier Lebrun/Photo News)
