Wanhopige Chinese overheid sluit mensen massaal op in hangars.
“Van zodra je in het quarantainecentrum bent opgenomen, heb je niet langer een naam, maar een nummer”, zegt de Chinese Leona Cheng. Haar getuigenis werd al meerdere keren offline gehaald, want China verbiedt om pandemie-gerelateerde berichten online te plaatsen. In het geboorteland van corona – nee het is volgens de Chinezen niet ontsnapt uit een lab – krijgen ze het virus maar niet onder controle. Ondanks hele drastische maatregelen. Frank Vandenbroucke is in vergelijking met zijn Chinese collega een koorknaap. Bij elke verdachte hoest gaan in China miljoenensteden op slot. Bij aanvang van de pandemie werd China in ‘De Afspraak’ door menig gast nog voorgesteld als een ideale staat als het op maatregelen aankomt. Doch, toen stond het vaststellen van een besmetting nog gelijk aan het bestellen van je doodskist. Nu huivert ieder weldenkend mensen bij de Chinese maatregelen.
Ondertussen kreunt de Chinese miljoenenstad Shanghai onder de zwaarste corona-uitbraak sinds de start van de pandemie. Wie positief test, wordt daar afgevoerd naar een hangar vol met andere soortgenoten. De Chinese Leona Cheng deelt op de sociale media wat er dan met je gebeurt. Haar getuigenis lijkt wel fictie. In meerdere talen, deelt ze haar getuigenis op Facebook en Twitter, inclusief een reeks foto’s en uitgebreide details. “Alles is echt. Ik hoop dat meer mensen kunnen weten wat hier echt gebeurt.”
Op 28 maart werd Leona naar een tijdelijk quarantainecentrum - een ‘Fangcang Hospital’ - in Shanghai gebracht. Ze had twee keer positief getest. “Ik kwam aan rond middernacht. Er werd ons niets verteld, we moesten gewoon de medici in witte beschermende pakken een per een volgen. Ik vulde een formulier in, en kreeg een polsband met mijn naam, leeftijd, geslacht, en een nummer als identificatie. Op dat moment was het er nog bijna leeg. Toen ik de volgende ochtend wakker werd, was het volledige hospitaal vol.” Dat zijn meer dan 5.000 mensen in één hangar. Allemaal met symptomen. Jonge mensen, oude mensen, mannen en vrouwen en hele gezinnen.
“De eerste vier dagen kregen we helemaal niets van behandeling. Er zijn zelfs geen desinfecterende maatregelen. Gek. Het is gewoon een virusthemapark.” Plus: alles verloopt er volledig anoniem. “De verplegers en dokters noemden me nooit bij mijn naam, enkel bij mijn nummer. Als ik iets nodig had, zoals een zakdoek of medicatie, checkten ze alleen dat. Het kon hen niet schelen waarom ik die dingen nodig had, of hoe ik mij voelde. Als ik in de foute zone iets vroeg, weigerden ze mij zelfs maar een papieren bekertje te geven. Ik was niet langer een mens. Ik was een nummer in het hospitaal dat vasthangt op het bed waarin ik sliep. We werden behandeld als ‘Covid 19-gevallen’, in plaats van als een mens met waardigheid. Geen wonder dat ze ons leven regelden als boerderijvee.”
Leona Cheng voegt een reeks foto’s toe aan haar getuigenis. Het cliché wilt, dat één beeld meer zegt dan duizend woorden. Wij hier hier alvast toch even heel stil van.
