Dit verzin je niet. Woensdagavond viel het parket binnen in het RAC-gebouw in Brussel. Niet bij een obscure tussenpersoon. Niet bij een louche IT-consultant. Maar in het hoofdkwartier van de federale politie. Bij de politie zelf dus.
Aanleiding? Het ondertussen beruchte i-Police-dossier. Dat digitale paradepaardje dat onze politie naar de Europese top moest katapulteren. Resultaat: 75 miljoen euro belastinggeld later en een project dat door minister Bernard Quintin vorig jaar simpelweg werd afgevoerd wegens “ontoereikende resultaten”.
Of in mensentaal: het werkte niet.
Van digitaal vlaggenschip naar zinkend schip
i-Police moest hét moderniseringsproject worden. Een gecentraliseerd, hoogtechnologisch systeem dat de politie efficiënter, sneller en slimmer zou maken. De Franse IT-reus Sopra Steria werd ingehuurd. De budgetten vloeiden. De verwachtingen waren torenhoog. En toch eindigde het in een digitale crash.
Sinds eind januari onderzoekt het Brusselse parket mogelijke “verduistering van belastinggeld en belangenvermenging”. Woorden die je liever niet in één adem hoort met een project dat uit onze zakken werd betaald. En nu dus huiszoekingen in het eigen hoofdkwartier van de federale politie.
Volgens het parket gebeurde alles “met volledige medewerking” van de federale politie. Geen onderzoeksrechter nodig. Geen spectaculaire invalscènes.
Toch blijft het beeld hallucinant: speurders die documenten zoeken bij de financiële en IT-diensten van het hoogste politieorgaan van het land. Wat ze precies zochten? Onbekend. Of er iets in beslag werd genomen? Eveneens onduidelijk.
De politietop houdt de lippen stijf op elkaar
Alsof het dossier nog niet explosief genoeg was, weigert commissaris-generaal Eric Snoeck samen met twee andere toplui te verschijnen op een parlementaire hoorzitting. Officiële reden: geheimhoudingsplicht tegenover Sopra Steria en discretieplicht als politieambtenaar.
Die brief werd overigens opgesteld door een gerenommeerd advocatenkantoor. Geen haastwerk dus.
In het parlement gingen de wenkbrauwen meteen de lucht in. Vanuit verschillende hoeken klinkt het dat dit ruikt naar obstructie. Sommigen spreken zelfs over sabotage. De roep om een volwaardige onderzoekscommissie klinkt steeds luider.
Want als 75 miljoen euro verdwijnt in een project dat uiteindelijk wordt afgevoerd, dan wil de belastingbetaler weten wat er precies misliep. En wie daar verantwoordelijkheid voor draagt.
Wat staat hier écht op het spel?
Dit gaat niet alleen over software die niet werkte. Dit gaat over vertrouwen.
Als de instantie die de wet moet handhaven zelf onderwerp wordt van een huiszoeking in een dossier rond mogelijke verduistering, dan is dat meer dan een administratieve misstap. Dan raakt dat aan de geloofwaardigheid van het hele systeem.
De vraag is dus niet alleen wie wat wist en wanneer. De vraag is ook waarom een project van deze omvang zo ver kon ontsporen zonder dat iemand eerder op de rem ging staan.
75 miljoen euro. Een stopgezet prestigeproject. Een politietop die niet komt opdagen. En speurders die in het eigen hoofdkwartier binnenvallen.
Wie dacht dat i-Police gewoon een mislukte IT-oefening was, moet zich misschien voorbereiden op een langer en vuiler hoofdstuk.
De beerput lijkt nog maar net open.
