“Ik ben moe. Ik heb vertrouwen in de rechtspraak.”
De tweede procesdag tegen Marco Borsato eindigde met onverwachte ontlading van gestigmatiseerde zanger. Zijn keurig voorbereide nota’s bleven in zijn binnenzak, toen hij tijdens zijn laatste woord de controle verloor en het recht uit zijn buik sprak. Zelfs zijn advocaten, het gerenommeerde duo Geert-Jan en Carry Knoops, leken verrast.
De eruptie
De zitting was amper begonnen of Borsato liet alle voorbereiding varen. “Ik! Ben! GEEN! Zedendelinquent!” schalde het door de rechtszaal. De woorden, scherp en rauw, sneden door de stilte. De rechter liet hem begaan. Borsato begon aan een tirade van bijna tien minuten, gedreven door woede en onmacht. Hij zwaaide met de armen, zijn gezicht liep rood aan toen hij zich verzette tegen het beeld dat van hem werd neergezet. “Er is een karikatuur van mij gemaakt, als ben ik een soort zedendelinquent. Dat klopt niet! Dat is niet wie ik ben!”
Hij had zijn emoties niet meer onder controle toen hij verwees naar bewijzen die volgens hem nooit in het dossier belandden. “Ik heb drié grote mappen, mevrouw de voorzitter, met stukken die u nooit gezien hebt. Drie mappen! Aan foto’s, filmpjes, screenshots, en tekstberichten.”
De strijd tegen de “tunnelvisie”
Borsato klaagde aan dat het onderzoek zich liet leiden door een tunnelvisie, waarbij enkel belastend materiaal aandacht kreeg. Meermaals stokte zijn stem. “Ik heb 29 getuigen, mevrouw de voorzitter, die exáct dezelfde dingen verklaren als ik, maar u hebt ze niet te horen gekregen! U hebt niet eens een derde gezien van de bewijzen die ik heb!”
Zijn frustratie richtte zich ook tegen misdaadjournalist John Van den Heuvel, die volgens Borsato “te dicht bij” de aanklagers stond. “Godverdomme, hoe zit het hier? Ik ben vóór persvrijheid! Maar dit is niet waar persvrijheid voor is bedoeld!”
De kern van de zaak
De rechtszaak draait om één vraag: heeft Borsato zich schuldig gemaakt aan seksueel grensoverschrijdend gedrag tegenover een minderjarig meisje? Zijn verdediging houdt vol van niet, het openbaar ministerie meent van wel. De zaak startte vijf jaar geleden met één zin in een dagboek, toevallig ontdekt door de moeder van het meisje: “Smerig. Hij heeft weer aan me gezeten.”
Volgens de verdediging is dat dagboek weinig geloofwaardig. Er zou mee geknoeid zijn, de schrijfstijl verschilt, en inhoudelijk gaat het grotendeels over de toenmalige vriend van het meisje. “Eén zin, uit dertig pagina’s,” benadrukten de advocaten.
De advocaten: berekend en beheerst
Tijdens de pleidooien namen Geert-Jan en Carry Knoops beurtelings het woord — professioneel, kalm en precies. Een ouder powerkoppel dat elkaar blind aanvoelt. Zij met vuurrode lippenstift, hij strak in het pak. Waar zij vlammen, dempt hij. Waar hij droog pleit, vult zij aan met emotie. De toon: juridisch scherp, maar beheerst.
Na afloop: leeg en uitgeblust
Na afloop ging Borsato discreet via de achterdeur weg. Vermoeid, maar standvastig: “Ik ben helemaal leeg, ik ben licht in mijn hoofd en ik ben draaierig.” Zijn advocaat bevestigde dat hij de avond bij zijn familie zou doorbrengen — “Óók zijn ex.”
Borsato, zichtbaar gebroken, werd terug de anonimiteit in begeleid. Het vonnis volgt op 4 december. De rechtbank kan kiezen tussen een veroordeling — met tot vijf maanden effectieve celstraf — of bijkomend onderzoek, als ze de mappen waar Borsato over sprak alsnog wil inkijken. Maar is hij door de pers eigelijk al niet gestraft, harder dan een rechter hem ooit straf kan: levenslang.
“Wat gezegd moest worden, is gezegd,” besloot de zanger.
“Ik ben moe. Ik heb vertrouwen in de rechtspraak.”
(Foto: screenshot YouTube/VRTNWS)
