De man die ooit de liefde bezong voor volle Sportpaleizen, stond deze week in de rechtbank van Utrecht met gebogen hoofd. Marco Borsato, jarenlang de populairste zanger van de Lage Landen, vecht niet voor een nieuw album, maar voor zijn naam, zijn stem en zijn geloofwaardigheid.
“Ik ben geen zedendelinquent,” zei hij met trillende stem, alsof hij zijn eigen songtekst probeerde te herschrijven. Het voormalige tieneridool, vandaag 58, riskeert vijf maanden effectieve gevangenisstraf voor grensoverschrijdend gedrag tegenover een minderjarig meisje.
De gevallen held
De zanger die miljoenen albums verkocht en met gemak 56 keer het Sportpaleis vulde, leek donderdag niet op de man die ooit moeiteloos harten veroverde. Bleek gezicht, gespannen blik, schor van emotie. “Ik ben diep geraakt door de aanklacht,” zei hij. “Ik heb me twintig jaar ingezet voor die familie, ik ben geen monster.”
Die familie beschuldigt hem echter van misbruik van hun toen minderjarige dochter. Borsato zegt dat hij alleen maar hielp, financieel en emotioneel, en dat zijn betrokkenheid verkeerd wordt geïnterpreteerd. “We zijn allemaal slachtoffer,” klonk het, alsof hij zichzelf in één zin wilde redden van de publieke schandpaal.
Een gezin met ‘andere mores’
Volgens Borsato lag het probleem niet bij hem, maar bij het gezin zelf. Een familie met, zoals hij het zelf uitdrukte, ‘andere mores’: een losser gevoel voor grenzen, een bijna speelse omgang met naaktheid en intimiteit. Moeder en dochter zouden elkaar zogezegd plagerig op de billen slaan, samen naakt schilderen, foto’s delen en zelfs vrijpartijen opnemen.
In dat klimaat, zei hij, was zijn rol die van ‘knuffelvader’, niet van dader. Het Openbaar Ministerie ziet dat anders: Borsato zou het meisje jarenlang tegen haar wil hebben betast. De basis van de aanklacht? Een dagboek waarin ze in 2015 schreef hoe “die smeerlap haar weer eens overal betastte.”
Dagboek onder vuur
Volgens Borsato’s advocaten, het beruchte echtpaar Geert-Jan en Carry Knoops, is dat dagboek echter niet authentiek. Er zouden later stukken aan toegevoegd zijn, waardoor de tekst volgens hun experts vervalst is. Het Openbaar Ministerie wijst dat af: volgens hen klopt alles, tot de kleinste handschriftkenmerken toe.
De strijd draait intussen niet alleen om wat er gebeurd is, maar om wie geloofwaardig klinkt. En op dat vlak lijkt Borsato, de man die ooit het publiek moeiteloos wist te overtuigen, zijn grootste talent kwijt te zijn.
De rol van de moeder
De moeder van het vermeende slachtoffer, ooit voorzitster van Borsato’s fanclub, speelt een hoofdrol in het drama. Volgens de verdediging is zij degene die het verhaal heeft aangewakkerd met heimelijke opnames, doorgestuurde dagboekpagina’s en contacten met journalisten. In de rechtbank werd ze omschreven als rancuneus en emotioneel labiel.
Borsato noemde haar gedrag “een valstrik”. Tijdens een gesprek dat zij heimelijk opnam, bleef hij vaag en voorzichtig. “Er bestaat geen verschil tussen staalhard ontkennen en voorzichtig blijven,” zei zijn advocaat. “Hij wist dat elk woord tegen hem kon gebruikt worden.”
Van applaus naar argwaan
Op de slotdag van het proces klonk Borsato niet als een zanger, maar als een man die nog één keer gehoord wil worden. “Ze hebben een karikatuur van me gemaakt,” zei hij, terwijl hij met zijn vuist op tafel sloeg. “Ik heb mijn leven gegeven om dat gezin te helpen. En nu word ik afgeschilderd als een roofdier.”
Of dat overtuigend was, beslist de rechter op 4 december. Tot dan blijft Borsato hangen tussen verleden en veroordeling: de man die ooit van liefde zijn levenswerk maakte, en die nu vooral moet bewijzen dat hij ze nooit verkeerd begreep.
