Er was een tijd dat Marco Borsato het leven leek te dirigeren alsof het één groot liefdesnummer was. ‘Dromen zijn bedrog’? Niet voor hem. Met een glimlach van dertig karaat, tien uitverkochte Sportpaleizen en een stem waarmee hij moeiteloos menig huwelijk redde, was hij jarenlang de onbetwiste koning van de Lage Landen. Zelfs zijn faillissement in 2009 kon hij nog als een refrein hernemen: hij stond telkens weer recht, als een Italiaanse versie van Tita Tovenaar met een microfoon.
Maar wat geen manager, platenlabel of burn-out ooit voor elkaar kreeg, lukte één zedenzaak wel: Borsato is gebroken. De man die ooit 600.000 albums verkocht en met gemak de Lotto Arena had kunnen kopen als repetitieruimte, is vandaag een schim van zichzelf. “Zelfs als ik word vrijgesproken, weet ik niet of ik ooit nog zal zingen,” zei hij voor de rechtbank in Utrecht. “Mijn strottenhoofd zit vast.”
Zes jaar stilte, vijf maanden cel die nog boven zijn hoofd hangen, en een publiek dat hem allang heeft afgezet als foute man van de week. Voor iemand die leefde van applaus, moet de stilte oorverdovend zijn.
Van gouden microfoon naar rode cijfers
De cijfers die ooit in zijn voordeel spraken, zijn intussen pijnlijk: waar zijn vennootschap Musica è in 2019 nog goed was voor 8,9 miljoen euro, is daar vandaag minder dan de helft van over. En nee, niet omdat hij nu elke dag in Saint-Tropez champagne opentrekt. Belastingen, vaste kosten, en vooral: twee van de duurste advocaten van Nederland, Geert-Jan en Carry Knoops, die samen al gauw 1.200 euro per uur kosten, dat is meer dan wat veel mensen verdienen in een week.
De liefde? Die is ook al failliet verklaard. Zijn huwelijk met Leontine Ruiters, jarenlang de perfecte showbizz-romance, eindigde in stilte. De man die vrouwen ooit liet huilen van ontroering, laat ze nu eerder fronsen van ongemak.
Van sterstatus naar schandvlek
Toen in 2021 de eerste beschuldigingen van ontucht opdoken, ging het sneller bergaf dan een slechte remix van ‘Binnen’. Zijn liedjes verdwenen uit de radio-playlists, Madame Tussauds verplaatste zijn wassen kop naar het magazijn, en Marco zelf sloot zich op. De man die ooit tienduizenden mensen liet meebrullen, durfde niet eens meer te zingen onder de douche.
Zijn vermogen? Van zes miljoen in 2021 naar nog geen vijf miljoen nu, met één vennootschap al netjes in het rood. Zijn enige tastbare bezit is een penthouse in een omgebouwde kerk in Alkmaar: een symbolische plek, want vergeving heeft hij daar voorlopig niet gekregen.
Streaminggeld? Vergeet het.
Zelfs zijn oude hits brengen hem nauwelijks nog op. Maandelijks goed voor 5,6 miljoen streams, maar het gros van dat geld gaat naar componist John Ewbank, de man achter de muziek. Marco krijgt de restjes, alsof hij nog één bord spaghetti mag opscheppen uit de pot van zijn vroegere chef.
De zwanenzang van een icoon
Wat er ook uit dat proces rolt, Borsato is een voorbeeld geworden van hoe snel succes kan verdampen. In 2004 was hij de rijkste zanger van Nederland met een vermogen van 29 miljoen euro en tien uitverkochte Sportpaleizen op zijn naam. Vandaag is hij vooral een juridisch dossier met een penthouse als onderpand.
Hij zei ooit dat hij bij gratie van het publiek leefde. Dat publiek heeft hem intussen veroordeeld, nog voor de rechtbank dat kon doen. Of hij ooit nog zingt? Misschien. Maar zelfs dan zal het nooit meer klinken als vroeger. Want van alle dingen die Marco Borsato verloor, was zijn stem misschien nog het meest kostbare.
