Grootheidswaan als beleid.
Op zijn Vlaams zouden ze zeggen: zo zot als de Leuvense foor. Maar het lachen vergaat ons wanneer Donald Trump zichzelf niet langer vergelijkt met grote namen uit de geschiedenis, maar zich er simpelweg boven plaatst.
Volgens insiders, geciteerd door The Atlantic, noemt Trump zich in besloten kring “de machtigste persoon die ooit heeft geleefd”. Niet zomaar een provocatie, maar een consistente manier van denken. De lat ligt niet bij andere presidenten, maar bij figuren als Julius Caesar en Napoleon. De ambitie: de loop van de geschiedenis herschrijven, koste wat het kost.
Grootheidsdrang als leidraad
Dat discours sijpelt ook door in zijn beleid. Conflicten worden niet langer benaderd als geopolitieke dossiers, maar als historische momenten waarin hij zichzelf centraal plaatst. Zijn confrontatie met Iran omschreef hij als “een van de belangrijkste momenten in de lange en complexe geschiedenis van de wereld”. Tegelijk dreigde hij ermee “een hele beschaving van de kaart te vegen”.
Het soort taalgebruik dat vroeger tot diplomatieke crisissen leidde, lijkt vandaag onderdeel van de strategie.
Macht zonder rem
Binnen de Republikeinse partij groeit de nervositeit. Niet zozeer om de inhoud, maar om de politieke kost. Oorlogstaal, economische schade en internationale spanningen wegen op het electoraat, zeker met verkiezingen in aantocht. Maar dat lijkt Trump nauwelijks te raken.
De logica is eenvoudig: hij zit in zijn laatste termijn en hoeft geen rekening meer te houden met herverkiezing. Wat rest, is nalatenschap. En die wil hij groots, zichtbaar en onomkeerbaar maken.
Van beleid naar zelfverheerlijking
Die drang vertaalt zich niet alleen in buitenlandse politiek, maar ook in symboliek. Bouwprojecten, monumentale plannen en megalomane ideeën moeten zijn stempel verankeren. Niet als president tussen anderen, maar als figuur die boven de rest uitstijgt.
Het probleem is dat die zelfverheerlijking steeds minder wordt gecamoufleerd. Waar politieke leiders traditioneel hun rol inbedden in instituties en continuïteit, schuift Trump zichzelf steeds nadrukkelijker naar voren als de kern van het verhaal.
De rekening
Volgens The Atlantic blijft het resultaat voorlopig beperkt tot een zware tol: mensenlevens, miljarden dollars, economische schade en toenemende druk op internationale allianties. De ambitie om de geschiedenis te domineren botst voorlopig vooral op de realiteit.
Geen grap meer
Het is verleidelijk om dit weg te zetten als bravoure of politieke theaterstijl. Maar wanneer een zittend president zichzelf als historisch uitzonderlijk en almachtig beschouwt, verschuift het kader. Dan gaat het niet langer over retoriek, maar over hoe macht wordt ingevuld.
En daar zit het risico. Niet in de uitspraak op zich, maar in het feit dat ze steeds minder als overdrijving klinkt – en steeds meer als overtuiging.
(Foto: Shutterstock)
