De Israël-connectie van N-VA en MR: wie houdt het schild omhoog?
In de Belgische Wetstraat woedt al maanden een koude oorlog over Gaza. Terwijl bommen vallen en kinderen bedolven raken onder puin, probeert de federale regering zich door het diplomatieke mijnenveld te laveren. Twee partijen nemen een opvallende stelling in, en dat is geen toeval. N-VA en MR laten geen twijfel bestaan over waar hun sympathie ligt: aan de zijde van Israël, en niet een beetje.
Wie zijn de stemmen binnen die partijen die steevast met een blauw-witte vlag in de hand naar de microfoon stormen, vroeg de krant ‘De Morgen’ zich af? Welkom in het kamp van de onwrikbare pro-Israëlcoalitie in de Belgische politiek.
Michael Freilich: het hart van Tel Aviv klopt in de Kamer
Als er één iemand in de Kamer is die het Israëlische narratief woord voor woord kan dromen, dan is het wel Michael Freilich (N-VA). Voormalig hoofdredacteur van Joods Actueel, vandaag backbencher met frontlinie-retoriek. Voor Freilich is elke kritiek op Israël al snel een aanval op het bestaansrecht van de Joodse staat. De man is niet vies van morele acrobatiek: raketten op ziekenhuizen? Tragisch, maar noodzakelijk. Tienduizenden doden? “Afschuwelijk, maar niet moreel onverdedigbaar.” Kortom: collateral damage als diplomatieke voetnoot.
Sancties tegen Rusland zijn evident, vindt Freilich, maar sancties tegen Israël zijn “volstrekt buiten proportie”. Want volgens hem is Israël geen bezetter, maar een zelfverdediger. Een beschaving die de barbaren buiten houdt. Gaza? “Geen bezetting, maar een veiligheidsprobleem.”
Assita Kanko: Twitterstrijdster met een internationale missie
Wie denkt dat het enkel een Antwerps verhaal is, vergist zich. Ook Assita Kanko, Europarlementslid voor N-VA, zwaait met enthousiasme de Israëlische vlag. Niet in debatten of commissies, maar via sociale media, waar ze regelmatig uithaalt naar “pro-Hamas-politici” en hun “blindheid voor terreur”.
Zelfs het Eurovisiesongfestival werd een platform voor geopolitiek: toen Eden Golan Israël vertegenwoordigde, sprong Kanko in de bres. Voor slachtoffers van het Nova Festival, zo luidde het. Haar steunboodschap werd prompt geretweet door het officiële Israëlische staatsaccount. Veel explicieter wordt het niet.
Kanko’s partijgenote Zuhal Demir vond het allemaal “onzin”, maar Kanko bleef pal staan. En zoals we weten: in de N-VA mag je veel zeggen, zolang je het maar met overtuiging doet.
André Gantman en de echo van Antwerpen
En dan is er nog André Gantman, oud-schepen in Antwerpen en tegenwoordig provincieraadslid met meningen die harder zijn dan menig partijstandpunt. In een opiniestuk met de veelzeggende titel “Stop de anti-Israël-hetze”, fulmineerde hij – samen met Freilich en andere Antwerpse hardliners – tegen de Vlaamse media. Vooral de VRT moest het ontgelden. Hamas wordt vergoelijkt, Israël gedemoniseerd, zo klinkt het.
Gantman is de verpersoonlijking van de Antwerpse vleugel van de partij: standvastig, wantrouwig tegenover de media, en overtuigd dat Israël altijd moet kunnen terugvechten – hoe hard ook.
Theo Francken: steenkoolengels met een raketwerperretoriek
Een buitenbeentje in het debat, maar geen onbetekenende stem: Theo Francken, ex-staatssecretaris en tegenwoordig defensiespecialist. Toen Alexander De Croo tijdens een bezoek aan Israël opriep tot terughoudendheid, haalde Francken uit. “For me it’s like the drup in the emmer who is totally full,” aldus Theo op Israëlische televisie. Wat dat precies betekende, weet niemand, maar dat het pro-Israël was, stond buiten kijf.
Volgens Francken kan je geen terroristen uitschakelen zonder burgerdoden. Israël voert, dixit Theo, gewoon een “logische militaire operatie” uit. Bloed op het asfalt? Helaas, dat hoort erbij.
MR: Israëlische sympathie in maatpakvorm
Ook aan Franstalige kant van het politieke spectrum klinkt er applaus voor Israël, zij het in een iets verfijndere verpakking. Georges-Louis Bouchez - de MR-voorzitter met het permanente bijna-live-Twitter-account - laat zich steevast horen als het gaat over het Midden-Oosten.
Voor Bouchez is het duidelijk: genocide? Nonsens. Want – hou je vast – “de Palestijnse bevolking is sinds 1940 verviervoudigd.” Statistische logica boven internationaal recht. En de droneaanval op Iran? “Vernuftig” en “intelligent”. Als er een prijs bestond voor “meest bewonderende politieke beschrijving van een aanval op soeverein grondgebied”, hij had hem al op de schouw staan.
Bouchez is evenwel niet blind: hij pleit voor humanitaire corridors, maar tegelijk blijft hij zich verzetten tegen een Palestijnse staat. Want dat zou Hamas legitimeren. Klassiek evenwichtskunstje: meevoelen met de slachtoffers, maar vooral niet te veel structurele vragen stellen.
Viviane Teitelbaum: Joodse stem in het Franstalig halfrond
De Brusselse MR-senator Viviane Teitelbaum laat zich ook af en toe horen. Niet met de grote woorden van Bouchez, maar met een glasheldere boodschap: “Er is geen sprake van genocide.” Volgens haar zijn er schendingen van mensenrechten, ja, maar niets dat duidt op een plan om een volk uit te roeien. De lijn van Israël? Hard, maar begrijpelijk.
Teitelbaum is een van de weinige Franstalige stemmen die geregeld tussenkomt in het debat, en ze wordt daarin gedoogd – zoniet gesteund – door een partijtop die pro-Israël is, maar er niet mee te koop loopt.
De Wever balanceert: tussen Netanyahu en Macron
Tot slot: Bart De Wever, de man die als eerste in België expliciet opriep om “de kant van het licht” te kiezen na 7 oktober. De Wever is al jaren gevoelig voor de Antwerpse Joodse gemeenschap en laat dat ook blijken. Toch schroefde hij recent zijn toon wat terug. Hij schaarde zich achter het Franse vredesplan, en zelfs een (voorwaardelijke) erkenning van Palestina blijkt geen taboe meer.
Maar De Wever weet dat zijn achterban verdeeld is, en balanceert daarom tussen Netanyahu en Macron. En wie balanceert, valt zelden, maar komt ook nergens echt aan.
Hoe dan ook, de Israël-lobby leeft, en ze spreekt Vlaams én Frans. Of het nu is uit ideologische overtuiging, electorale calculatie of geopolitieke sympathie: de Israëlische zaak wordt met vuur verdedigd in onze Wetstraat. Niet door iedereen, maar wel door een opvallend luid en invloedrijk segment binnen N-VA en MR. Van Freilich tot Bouchez: voor hen is er geen twijfel. Geen genocide, geen proportionaliteitsvraag, geen nuance. Alleen maar ‘zelfverdediging’.
De vraag is niet of dat politiek legitiem is. De vraag is of het beleid daarmee nog geloofwaardig blijft.
(Foto: screenshot Facebook)
