Het Nieuwsblad en De Standaard brachten gisteren het verhaal van drie studenten die zwaar getroffen worden door het verdwijnen van het Groeipakket vanaf 24 jaar. Marieke, Lucía en Fie vrezen dat verder studeren financieel moeilijk of zelfs onmogelijk wordt. Drie jonge mensen, drie schrijnende verhalen en – wat een klein wereldje is Vlaanderen toch – drie studenten met een link naar PVDA. Dat laatste detail haalde het artikel vreemd genoeg niet.
Laat ons beginnen met het belangrijkste: de Vlaamse regering verlaagt de leeftijdsgrens voor het Groeipakket en daar zullen studenten financieel de gevolgen van voelen. Dat kun je een goede of slechte besparing vinden, maar wie vandaag op zijn 24ste nog studeert en iedere maand ongeveer 200 euro ziet verdwijnen, zal daar vermoedelijk niet spontaan een dansje voor placeren.
Het Nieuwsblad en De Standaard gingen daarom op zoek naar studenten die getroffen worden en vonden er drie. Lucía Felipe, studente sociaal werk, vreest dat ze na haar bachelor moet stoppen. Geneeskundestudente Marieke Saeys vertelt dat ze nu al werkt om haar studies te betalen en soms zelfs lessen overslaat. Fie Kinnaer moet binnenkort onder het mes en kan daardoor tijdelijk minder werken. Stuk voor stuk verhalen die het probleem een gezicht geven. Alleen vergaten de kranten blijkbaar nog een klein voetnootje.
Wat is Vlaanderen toch klein
Lucía Felipe Umpire is namelijk niet helemaal onbekend met politiek engagement. Ze staat op een PVDA-lijst omschreven als studente sociaal werk, actief bij Comac Leuven, feminist en Palestina-activist. Ze schreef eerder ook al mee aan teksten waarin studenten opriepen tot actie tegen het regeringsbeleid.
Dan Marieke Saeys. Ook haar naam doet bij politiek geëngageerde studenten misschien een belletje rinkelen. Ze werd eerder opgevoerd als monitor bij RedFox, de jongerenbeweging van PVDA. Inmiddels vermeldt Comac haar zelfs als voorzitter van de Antwerpse afdeling. Daarnaast kwam ze eerder in het nieuws als woordvoerder van UAntwerp for Palestine.
En ook Fie Kinnaer duikt op in de politieke omgeving van PVDA. Op een kandidatenlijst wordt ze voorgesteld als sociaal werker en leiding bij Akabe Blits. Ze was bovendien eerder zichtbaar bij studentenprotest tegen de besparingsplannen van de federale regering.
Op zich allemaal volstrekt legitiem. Studenten mogen politiek actief zijn. Ze mogen lid zijn van PVDA, N-VA, Vooruit of de plaatselijke vereniging ter bevordering van de Kempense dwerggeit. En een PVDA'er kan uiteraard even hard 200 euro per maand verliezen als iemand die iedere ochtend wakker wordt met een gesigneerde foto van Bart De Wever boven zijn bed.
Maar journalistiek wordt het toch een tikje grappig wanneer je voor een groot verhaal over een omstreden besparing precies drie getroffen studenten selecteert en ze alle drie een politieke link met dezelfde oppositiepartij blijken te hebben.
Drie keer prijs
Want nergens in het artikel wordt die politieke achtergrond vermeld. Lucía wordt voorgesteld als studente sociaal werk en voorzitter van de studentenraad. Marieke is studente geneeskunde. Fie studeert agogische wetenschappen. Allemaal correct.
Maar stel het even omgekeerd voor. Een krant maakt een groot verhaal over drie zelfstandigen die dolenthousiast zijn over een belastingverlaging van de Vlaamse regering. Achteraf blijken alle drie op een N-VA-lijst te staan, actief te zijn geweest bij Jong N-VA of een functie binnen de partij te hebben. Zou je als lezer dat graag geweten hebben? Wij wel.
Dat maakt hun financiële verhaal niet minder waar. Het bewijst evenmin dat PVDA achter het artikel zit of dat de journalisten bewust politieke informatie hebben achtergehouden. Misschien hebben Dennis Van Goethem en Pieter Lesaffer gewoon drie studenten opgebeld en per ongeluk drie keer in ongeveer dezelfde politieke vijver gevist. Dat kan. Alleen moet je bij zoveel toeval misschien toch eens een kraslot kopen.
Het ontbrekende zinnetje
Het opmerkelijke zit dus niet in wat de drie studenten vertellen. Als hun Groeipakket verdwijnt, verdwijnt dat geld daadwerkelijk. En wie zijn studies grotendeels zelf moet betalen, kan daardoor serieus in de problemen komen.
Het opmerkelijke zit in wat de lezer níét te horen krijgt. Politiek engagement is relevante achtergrond wanneer iemand in een krantenartikel uitgebreid een maatregel van een regering bekritiseert. Niet om zijn of haar verhaal ongeldig te verklaren, wel zodat de lezer zelf kan beoordelen vanuit welke positie iemand spreekt. Daarvoor was geen halve biografie nodig geweest. Eén zinnetje had volstaan. “De drie studenten zijn politiek actief en hebben banden met PVDA en haar jongeren- en studentenbewegingen.” Klaar.
Nu kregen lezers drie ogenschijnlijk willekeurig gekozen studenten voorgeschoteld die onafhankelijk van elkaar tot ongeveer dezelfde conclusie kwamen over het beleid van de Vlaamse regering. En bleek Vlaanderen achteraf plots een bijzonder klein land te zijn, met een opvallend grote PVDA-afdeling.
