Tijdens zijn eerste run klokte hij gemiddeld 645 km/u. Bij de tweede poging ging het nog een flinke versnelling hoger: 663 km/u. Even werd zelfs een topsnelheid van 674 km/u aangetikt.
Een auto die bijna 654 kilometer per uur rijdt, klinkt al krankzinnig. Dat hij dat doet op waterstof maakt het verhaal nog opvallender. De 64-jarige Brit Andy Green heeft op de zoutvlakte van Bonneville een oud waterstofrecord verpulverd. En ja: het ding ziet er ook nog eens uit alsof het elk moment kan opstijgen.
654 kilometer per uur. Met waterstof.
Andy Green heeft opnieuw gedaan waar hij goed in is: veel te snel over een vlak stuk aarde scheuren. Op de Bonneville Salt Flats in Utah haalde de Brit met de JCB Hydromax een gemiddelde snelheid van bijna 654 km/u.
Het vorige record voor een voertuig met een waterstofverbrandingsmotor stond sinds 2004 op ongeveer 299 km/u. Green heeft dat dus meer dan verdubbeld.
Tijdens zijn eerste run klokte hij gemiddeld 645 km/u. Bij de tweede poging ging het nog een flinke versnelling hoger: 663 km/u. Even werd zelfs een topsnelheid van 674 km/u aangetikt.
De internationale autosportfederatie FIA heeft het record inmiddels bevestigd.
Een straaljager zonder vleugels
De JCB Hydromax is geen auto die je straks bij de dealer kunt bestellen. Met een lengte van 9,75 meter lijkt het gevaarte eerder op een straaljager die zijn vleugels onderweg verloren is.
Onder de motorkap zitten twee aangepaste waterstofmotoren. Samen produceren ze maar liefst 1.600 pk. De technologie komt rechtstreeks uit de wereld van JCB-graafmachines en andere zware bouwmachines.
En daar zit precies het interessante verhaal.
JCB heeft de afgelopen jaren ongeveer 115 miljoen euro geïnvesteerd in waterstofverbrandingsmotoren. Het bedrijf wil aantonen dat waterstof een alternatief kan zijn voor diesel in machines die zo groot en zwaar zijn dat gigantische batterijpakketten niet bepaald praktisch zijn.
De recordauto is dus vooral een rijdend visitekaartje. Een bijzonder snel visitekaartje, dat wel.
Even rekenen: 674 km/u
Om het record officieel te laten tellen, moest Green twee keer een traject van één mijl afleggen. De ene keer in de ene richting, daarna in de andere. Zo worden invloeden van de wind zoveel mogelijk weggewerkt.
En daar zat nog een stevige deadline aan vast. Green kreeg slechts 60 minuten om de eerste run af te werken, tot stilstand te komen, bij te tanken, de auto te controleren en opnieuw te vertrekken.
Geen tijd dus voor een rustig koffietje langs de baan.
De Bonneville Salt Flats zijn daarvoor bijna gemaakt. De zoutvlakte is gigantisch, vlak en heeft weinig rolweerstand. Bovendien zorgt het water onder de zoutkorst voor extra koeling van de banden.
Geen gewone waterstofauto
Toch is één belangrijke nuance nodig. De JCB Hydromax is geen waterstofauto zoals die vandaag bij sommige autodealers wordt aangeboden.
Bij een klassieke waterstofauto wordt waterstof in een brandstofcel omgezet in elektriciteit. Die elektriciteit drijft vervolgens een elektromotor aan.
De JCB doet het veel ouderwetser. De waterstof wordt rechtstreeks verbrand in een verbrandingsmotor, net zoals benzine of diesel in een conventionele motor.
Het resultaat is spectaculair snel. Geen enkel voertuig op wielen dat op waterstof rijdt, is volgens JCB ooit sneller gegaan.
Andy Green is geen beginneling
Voor Green is dit trouwens geen eerste kennismaking met absolute snelheid.
In 1997 werd hij de eerste én voorlopig enige mens die op land de geluidsbarrière doorbrak. Met de Thrust SSC haalde hij bijna 1.228 km/u. Dat voertuig werd niet aangedreven door een gewone motor, maar door twee gigantische straalmotoren.
In 2006 pakte Green opnieuw een record. Met een speciaal gebouwde JCB-dieselauto haalde hij meer dan 563 km/u.
Dat record wilde hij nu met waterstof verbeteren.
Missie geslaagd.
Vooral interessant voor graafmachines
De vraag blijft natuurlijk: wat heb je aan een waterstofauto die 654 km/u rijdt?
Voor de gemiddelde automobilist eigenlijk bijzonder weinig.
Voor JCB is het record vooral een technologisch experiment. Het bedrijf kreeg vorig jaar als eerste fabrikant toestemming om waterstofverbrandingsmotoren toe te passen in bepaalde niet voor de openbare weg bestemde machines. De eerste machines met die technologie worden sinds dit jaar geproduceerd.
Voor zware graafmachines kan waterstof namelijk een interessante oplossing zijn. Een batterij die genoeg energie bevat om urenlang een enorme machine aan te drijven, wordt al snel gigantisch zwaar.
Een tank met waterstof kan in dat opzicht aantrekkelijker zijn.
Maar er is een flinke adder onder het gras.
Waterstof is niet automatisch groen
Wie bij waterstof meteen aan een propere toekomst denkt, mag even op de rem staan.
De meerderheid van de waterstof die vandaag wordt geproduceerd, is nog altijd grijze waterstof. Die wordt gemaakt met fossiele brandstoffen en gaat dus gepaard met CO₂-uitstoot. En dat horen de groene jongens niet graag.
Voor echte klimaatwinst heb je groene waterstof nodig: waterstof die wordt geproduceerd met elektriciteit uit bijvoorbeeld wind- of zonne-energie.
En die groene variant is voorlopig duur.
Daar komt nog een praktisch probleem bij: infrastructuur. Wie in België vandaag met een waterstofauto wil rijden, heeft niet bepaald keuze te over als het om tankstations gaat.
De waterstofauto krijgt geen tweede adem
De droom van de waterstofauto voor de gewone consument is de voorbije jaren dan ook behoorlijk afgekoeld. Verschillende autobouwers hebben hun plannen teruggeschroefd of opgeborgen.
Er blijft bovendien een efficiëntieprobleem. Met dezelfde hoeveelheid elektrische energie kun je doorgaans aanzienlijk meer kilometers afleggen wanneer je die elektriciteit rechtstreeks in een batterijauto stopt dan wanneer je eerst waterstof produceert en die vervolgens weer omzet in beweging.
Voor personenwagens blijft de batterij daardoor voorlopig de veel logischere keuze.
Voor gigantische graafmachines, vrachtwagens of andere zware toepassingen kan het verhaal anders liggen.
En dus is de JCB Hydromax misschien minder het begin van een nieuw tijdperk van supersnelle waterstofauto's dan een 654 km/u snel rijdend reclamebord voor de toekomst van zwaar materieel.
Maar geef toe: een waterstofgraafmachine die 654 kilometer per uur kan rijden klinkt toch een stuk spannender dan de gemiddelde werf.
(Foto: YouTube)
