Geen schilder die twee uur gekweld naar zijn ezel staart terwijl op de achtergrond een viool huilt. Het Brussels Art Film Festival pakt voor zijn 25ste editie uit met 38 films die tonen dat kunst op het scherm ook anders kan.
Wie bij een film over kunst spontaan denkt aan een miskende schilder op een zolderkamer, een muze die hem ongelukkig maakt en een tragisch einde dat alvast naar een Oscar ruikt, krijgt tijdens het Brussels Art Film Festival een wat ander menu voorgeschoteld. BAFF viert dit jaar zijn 25ste editie met documentaires en experimentele films die de grens tussen kunst en cinema opzoeken.
Het festival loopt van 10 tot en met 15 november op verschillende locaties in Brussel. Op het programma staan 38 films, waaronder dertien Belgische producties in competitie en een twintigtal Belgische premières. Muziek, dans, literatuur, poëzie en beeldende kunst komen allemaal aan bod, met daarnaast vertoningen die aansluiten bij tentoonstellingen in onder meer Bozar, WIELS en ISELP.
Geen leven van wieg tot retrospectieve
Openingsfilm Days of Wonder van Karin Pennanen zet meteen de toon. BAFF wil kunst niet alleen als onderwerp gebruiken, maar ook tonen wat er gebeurt wanneer filmmakers zelf met vorm en vertelstijl beginnen te experimenteren.
Een documentaire over een kunstenaar hoeft tenslotte niet noodzakelijk te beginnen bij diens eerste kindertekening om twee uur later bij het grote retrospectief te eindigen. Ze kan evengoed vertrekken vanuit één werk, een obsessie, een mislukking of een idee dat zich weinig aantrekt van de klassieke wetten van een biopic.
BAFF richt zich daarbij zowel op Belgische als internationale producties en programmeert films die in onze reguliere bioscopen weinig of geen plaats krijgen.
Barbara Hammer in de kijker
Een opvallend accent dit jaar is de aandacht voor Barbara Hammer, de Amerikaanse cineaste die een belangrijke rol speelde binnen de experimentele lesbische cinema.
In Tender Fictions uit 1995 bouwt Hammer haar autobiografie op uit Super 8-beelden, archiefmateriaal, teksten, getuigenissen en geënsceneerde fragmenten. Geen keurige chronologie dus, maar een persoonlijke montage waarin herinnering en zelfonderzoek door elkaar lopen.
Ook Barbara Forever, de documentaire van Brydie O’Connor uit 2026, staat op het programma. Daarin wordt Hammers leven en werk gereconstrueerd aan de hand van haar eigen beelden, archiefmateriaal en herinneringen van haar partner Florrie Burke.
Wie dus eens iets anders wil dan de zoveelste film waarin een beroemde kunstenaar eerst geniaal, vervolgens ongelukkig en uiteindelijk postuum onbetaalbaar wordt, kan van 10 tot en met 15 november in Brussel terecht.
(Foto: Days of Wonder)
